Gastvrij ontvangen

Water halen

Bij al dat geploeter gebruik je water en dat raakt dus op.  Daarom een plek uitgezocht waar ik de Yoho kon achterlaten en ben de wal op gegaan. Daar kwam een man met z’n hond aanlopen die een geïnteresseerde houding had, vond ik. Hij liep recht op me af en sprak me in het Engels aan: “Do you need water?” In het Duits vertelde ik hem dat ik daar, getuige mijn jerrycan en platypus zakken, inderdaad naar op zoek ging. Hij nam me mee naar zijn eenvoudige huis. Omdat hij niet veel geld had kon hij alleen het dak maar laten neerzetten en toen was het geld op. Hij wilde me direct mee naar binnen nemen maar ik moest me verontschuldigen voor mijn blubbervoeten. Hij wees me de plek waar ik water kon tappen, buiten, achter de sauna. Toen ik weer terug kwam stond er eten, water en koffie op de tafel en of ik maar wilde aanschuiven. We stelden ons voor. Herbert en Eva. Later bleek dat er nog een stagiére aan het werk was waarvan ik me, en ik schaam me diep, alleen nog weet dat haar naam begon met een M en dat ze woont in Friedingen. Monika maar het kan ook Marjolein zijn, mijn herinnering laat me even in de steek.

We hebben van een zeer smakelijke lunch genoten en veel over mijn Donau Experience gesproken. Ze hebben me daarbij ook zeer goed geïnformeerd. En dan gaat het vervolgens over wat persoonlijker zaken zoals, gezinssamenstelling, werk enzovoort. Bleek dat Herbert edelsmid (ontwerper) is. Hij wilde mij ook graag zijn domein laten zien. Wel, daar heb ik mijn ogen uitgekeken. Wat een mooie, uitgebreide maar vooral ook gezellige plek om te werken. Van alles heeft Herbert me laten zien. Zelfs een Laser lasappraat om heel kleine stukjes edelmetaal onder een snufje Argon, bescherming tegen oxidatie, aan elkaar te lassen. ​

​Er zit een microscoop op om je werkstuk goed te kunnen positioneren en dan, met een druk op het voetpedaal, knal, en de twee zijn één geworden. 

Na de rondleiding waar bij ook nog vele sieraden van verschillende aard, oorbellen, halskettingen , armbanden maar ook riemgespen, werden getoond, werd het tijd voor het afscheid.

Omdat ik me toch wel een beetje geneerde voor mijn vuile T-shirt zei Herbert dat het niet vuil was maar het had een patine. Dat was er een om te onthouden, Patine. 

Een warm afscheid van gastvrije lieve mensen. Ze zijn er wel. 

Toen ik weer terugliep naar de Yoho heb ik nog een foto gemaakt van het huis. Het dak zag er in mijn ogen nu heel wat anders uit dan toen ik het voor het eerst zag.

Ken je de binnenkant dan ziet de buitenkant er anders uit. 

’s Avonds, veel te laat eigenlijk doordat ik nog een beverburcht moest oversteken en ook nog boodschappen moest doen in de grote supermarkt aan het begin, arriveerde ik bij de stuw in Tuttlingen.Daar moest ik links uitstappen en overdragen. Ik had absoluut geen zin om zo laat nog alles uit te pakken om daarna alles weer in de Yoho te pakken, weg te varen en dan vervolgens alles weer te moeten uitpakken op mijn overnachtingsplek. 

Er zaten twee stevige jongens op een bankje vlakbij. Hen heb ik gevraagd, omdat ze er sterk uitzagen, of ze me wilden helpen. Geen moment dachten ze na en sprongen op, mijn achterna, naar de Yoho. Daar heb ik uitgelegd wat we zouden doen en binnen geen tijd stond de volgeladen Yoho weer op de kar. Daarna zijn we langs diverse plekken gelopen waar de boot weer te water zou kunnen. Voor mijn gevoel hebben we heel Tuttlingen doorgelopen. Een van hen vroeg me nog of ik Tuttlingen al vaker had bezocht. Ik antwoordde met nee, en voegde toe dat ik het idee kreeg dat ik de stad ook dit keer niet echt te zien zou krijgen. Inmiddels waren we namelijk al redelijk aan de rand gekomen waar ze zeker wisten dat de boot gemakkelijk te water zou kunnen. En ze hebben gelijk gehad. Alher gesjouw was beslist de moeite waard geweest. 
Inmiddels schemerde het al en we hebben nog een foto van ons drieën met de Yoho op de voorgrond gemaakt. Die heb ik meteen aan Oktay kunnen doorsturen zodat zij ook een blijvende herinnering aan dit avontuur hebben. Ik zei dat ik Oktay een mooie naam vond waarop hij trots antwoordde dat het een Turkse naam was. Voor mij blijft het een mooie, stoere naam. Mijn kaartje en wat MLDS ballonnen voor hun kleine broertjes of zusjes gegeven, bedankt voor hun goede hulp en afscheid genomen. Weer een leuke en gastvrije ontmoeting.

Nog een stukje peddelen voor ik, in de schemering, een goed uitstapplekje vind. Eenmaal gevonden de nodige spullen voor de nacht uitgeladen, opgebouwd en ingericht. Zo nu eerst (supermarkt) eten en dan, moe maar voldaan, naar m’n bedje. 

10 comments

  1. Dit was toch het geen wat je hoopte mee te maken,contact met de locals . Begrijp ik goed dat na de stuw in tuttlingen meer water op de rivier zal zijn ? Dat zou grandieus zijn dan kun je verder , eindelijk .
    Nou Willem veel succes en gaan met die banaan !

    Liked by 1 persoon

    • Na de stuw idd meer water maar op sommige stukken moet ik nog wel naast de boot lopen. Leuk contact ook zoals ik ook verwacht had. Gaat super hoor. Goed naar m’n zin. Ik geloof echter niet dat er bij Dajaks nog meer mensen zijn die dit leuk zouden vinden. 😎🛶

      Like

  2. Hè Willem je eerste week gehad volgens mij heeft het gebracht waar het je om te doen was ontmoeten ont -moeten mensen plaatsen dingen zien die jou inspireren en interesseren Het begin viel niet mee begreep ik maar je weet ons motto opgeven is geen optie Voor mij is het nu weekend ik blijf je natuurlijk volgen en ook daar aan die schone blauwe Donau een vrolijk Pasen toegewenst . Heel veel plezier en we houden via deze weg natuurlijk regelmatig contact groetjes Gert😜😜

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Gert, Vrolijk Pasen ook voor jullie! Het gaat super. Af en toe lastig maar vooral heel leuk. Die schone blauwe Donau heeft wel erg veel te lijden onder al het plastic afval wat erin terecht komt. Gelukkig houden de bomen langs de kant nog wat vast. Af en toe hangt het plastic wel twee meter hoog. Omdat hee nu laag water is natuurlijk. 😎🛶😘

      Like

  3. Jeetje Willem wat fantastisch! !! Geweldig deze ervaring. Ben erg blij voor je.
    Varen in een mooie omgeving, nieuwe mensen ontmoeten.
    mijn zus en ik zijn deze afgelopen week in Wales geweest (wij zijn niet van die reizigers, nog niet😆) en gelogeerd bij een dochter van oude vrienden van Ed en mij. Ook gekanood op de Wye. Fantastisch. … omgaan met mensen die je niet zo goed of helemaal niet kent is een hele fijne ervaring.
    welterusten Willem

    Liked by 1 persoon

  4. Hallo Willem. Geweldige ervaringen heb je nu al opgedaan en ik hoop voor jou (en voor mij natuurlijk) dat er hier nog vele van zullen volgen. Het verrijkt je tocht en maakt deze een stuk plezanter!
    Tot de volgende

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel Nico. Overigens heb ik het idee dat ik te wrong tijd neem om te schrijven. Ik beleef veel meer dan ik opschrijven kan. Zal nog wel een beter ritme in komen denk ik. Moet een beetje wennen nog. 😎🛶

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s