Hausen im Tal

M’n hutje vaarwel

Wat me vandaag nu allemaal weer overkomen is dat kun je bijna niet geloven, denk ik. Toen ik vanmorgen m’n hutje verliet moest ik zo’n zes km. lopen naar Beuron. Eerst zou ik nog even gaan lunchen bij het Jägershaus, twee km. verderop. Wat denk je. Dinstag Ruhetag. Ach! Wel van de boer voldoende water gekregen. Dat wel. In Beuron aangekomen bleek de dame die ik al had ontmoet einde jaar, morgen pas te werken en daar wilde ik toch niet op wachten. Eerst maar eens langs een café gegaan voor een lekkere kop koffie met gebak. Ik was kapot van het zeulen mee die kano, heuvel op, heuvel af. In gesprek geraakt natuurlijk en toen merkte de beste man op dat al sinds een jaar of zes niet meer vanaf Beuron gevaren mag worden. Jammer dus dat mijn nieuw DKV Donauführer pas in mei geleverd kan worden. ​Moest ik toch nog weer negen kilometer verder lopen. 

​Hij bood aan, wanneer ik het niet erg zou vinden om een beetje te smokkelen, me naar Hausen im Tal te brengen met zijn verlengde bus. Dat aanbod kon ik natuurlijk niet afslaan. Het weer was gewoon slecht. Sneeuw, veel sneeuw. En overal had ik rekening mee gehouden, behalve sneeuw. Ook mag er immers niet eens gevaren worden. En wanneer je de keus hebt tussen lopen en rijden dan was ik er snel uit. HaHa. Dus hij heeft me daar naar toe gebracht, gratis en voor niks. Lief hè? Eerst bij de camping aldaar gekeken maar die was nog niet open en daar mocht ik trouwens ook niet te water. De man was niet erg flexibel. Mogelijk wordt hij dat later nog wel anders zie ik het somber in voor zijn bedrijfje. Enfin, toen heeft Mathias me maar naar de officiële inzetplaats gebracht. Daar een bivak gemaakt en omdat het nog redelijk vroeg was de omgeving maar een beetje in me opgenomen. Omdat het fors koud is hier belandde ik bij de plaatselijke tennisclub. Die hadden een bankje staan waar ik, uit de wind, wat zonnewarmte in mijn koude lijf kon opnemen. Ik heb daar best wel een poos gezeten. Lekker warm en even de tijd om een vracht foto’s naar m’n NAS thuis te sturen. Het lukte fantastisch en ik werd er een tevreden mens van. Op een gegeven moment, het zal wel ongeveer kwart voor geweest zijn, komen er een aantal mensen naar die club. Ik vragen of de club open gaat en of ik wat te drinken kan kopen. Ik mag binnen komen maar het wordt alleen een bestuursvergadering wordt me gezegd. Ik krijg wel een Hefe Weitzen. Ik geef iedereen m’n kaartje. Wanneer ik die wil betalen willen ze daar niet van weten. Ze vreten m’n verhalen en hangen als het ware aan m’n lippen. Dan begint de vergadering. Naar goed Schwäbisch gebruik wordt eerst voor iedereen, dus voor mij ook, een Hefe Weitzen open getrokken, er wordt geklonken en gedronken. Ik zit bij de vergadering alsof ik zelf ook een bestuurslid ben, geheel opgenomen. Tussentijds wordt af en toe de serieuze taak van de agenda afgewisseld met een grap of een vraag aan mij betreffende mijn reis. Op een gegeven moment had men het probleem, waarover werd vergaderd, afgehandeld. Inmiddels waren er al een aantal Hefe’s door de dorstige kelen gegleden, toen ene Georg me vroeg om even met hem naar een aantal wehren (stroomversnellingen) te gaan kijken die ik morgen zou moeten overwinnen. Voorkennis verzamelen. Zo gezegd zo gedaan. In zijn oude Saab reden we naar twee wehren waarvan ik de eerste zeker moet overdragen (lastig) maar de tweede zou zo nog maar wel eens gevaren kunnen worden. Dat is leuk. Teruggekomen op de club heeft het bestuur me overgehaald, ja bijna gedwongen, om in het verwarmde clubgebouw te komen slapen vannacht. Ga je spullen pakken rijdt je kano hierheen en slaap hier binnen vannacht, bij de warme houtkachel. Het wordt een heel heldere nacht en dat betekent dat het ook flink zal gaan vriezen. Wij willen liever dat je hier binnen lekker warm kunt slapen. Ja en wat moet je dan met zo’n genereus aanbod! Aannemen natuurlijk. Nooit onbeleefd afwijzen. En dus slaap ik de ene nacht in een onverwarmde tochtige schuilhut en de volgende in een prachtig houtkachel verwarmd clubgebouw onder de vergadertafel. Toen ik mijn vanmiddag opgebouwde bivak ging afbreken bleek alles al stijf bevroren. Wat een gelukkig mens ben ik toch. Morgen komt Georg om een uur of half elf de sleutel weer van me overnemen en dan nemen we weer afscheid. Wanneer ik dit opschrijf moet ik er niet heel lang en diep over nadenken want dan wordt ik emotioneel. Wat een geweldige wereld ligt er voor een reiziger open. Wanneer je maar je plan deelt denkt ineens iedereen met je mee. 

27 comments

  1. Wat een barre avondtuur met gelukkig warme reactie van de mensen die je tegen kwam .
    Wij genieten er ook van. Goede vaart verder met npgmeer van dat soort warme ontmoetingen.

    Lieve groetjes ; John & Irma.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Willem, wat een mooi verhaal weer van je reis en ontmoetingen! En je bent nog maar net weg. Veel plezier verder, ik kijk uit naar je volgende verhaal.
    Groetjes Saskia maar natuurlijk ook van Martin en de jongens.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik vind het weer een genot om te lezen.. Het geeft een goed gevoel dat je daar ok bent en zelfs meer dan dat! beetje de kakker uithangen op de tennisbaan mert mijn favoriete hefe..Fransis kahner.. en ik maar werken 😀

    Geluk is met je maat!! vaar er wel op.
    En hou me op de hoogte.
    Groetjes Mike

    Liked by 1 persoon

  4. Hoi Willem, prachtig om je avontuur via deze blog te kunnen volgen. Wat een bijzondere reis en fijn dat alles telkens weer op de pootjes terecht komt na wat tegenslag. Geniet, leer en maak plezier! Ik zal je blog blijven volgen om mee te genieten.

    Groeten, Marcel

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Marcel. Fijn dat je ervan geniet. Overigens is tegenslag een overstatement. Het gaat dan anders dan verwacht. Stel je later je verwachting bij dan verdwijnt het vanzelf. Er is niet wat tijd niet kan verhelpen. 😎🛶

      Like

  5. Hoi Willem goed bezig als je in dit tempo avonturen blijft beleven en meemaken word het een heel dik boek geniet van je verhalen .Laat ons niet te Lang op je volgende verhalen wachten goede reis en veel plezier groeten van ons allemaal uit loon Gert

    Liked by 1 persoon

  6. Hoi willem, nog maar net onderweg en nog amper gepeddeld en wat heb je allemaal al meegemaakt, geweldig. We vinden het super leuk om je blog bij te houden. We zijn benieuwd naar de volgende. We hopen dat je nu echt snel te water kunt. Succes groetjes marcel&miranda go with the flow

    Liked by 1 persoon

  7. Goh Willem, ik had eerst begrepen dat je de Donau met je kano af ging varen, maar het blijkt dat je nu, als ware het een hondje, met je kano achter je een wandeltocht langs de Donau maakt! Ook heel apart hoor en nog niet eerder vertoont denk ik. Sterkte in ieder geval, hou droge voeten en hopelijk zo langzamerhand eens wat beter weer!

    Dirk Vegter

    Liked by 1 persoon

    • Dank je Dirk. Inderdaad veel de kano door het hele kleine beetje water moeten trekken. Maar nog altijd over en niet langs de Donau. Behalve dan weer waar een vaarverbod geldt. Daar weer kilometers over de Donauradweg. Maar is toch vooral leuk om te doen hoor. Voor mij dan natuurlijk. 😎🛶

      Like

    • Hallo Georg,
      Jetzt bin ich angekommen beim restaurant Gutshof Käppeler
      Hofstraße 20
      88631 Beuron
      Da ist auch ein grossen Bauernhof. Nach einig aandringen darf ich hier bivak machen. Schlafe sussen aber von wind geschützt.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s