Weer op reis

Na een aantal dagen bij TC Hausen i. t. is het tijd om weer te vertrekken. Dankbaar neem ik afscheid van Georg die in een paar dagen een goede vriend is geworden. Een geweldige man. Hij helpt me nog met het te water laten van de boot en dan schiet al snel de wijde verten in. De toekomst tegemoet. Georg maakt nog wat foto’s en zwaait me hartelijk uit. Vaarwel! Enige tijd later is het al weer uit met de pret. Het wordt weer wasserwandern, koude voeten en natte broekspijpen. Toch gaat het, in vergelijking tot eerder, nog best vlot en ik schiet aardig op. De stuw bij Neumühle, wist ik al, moest ik zeker overdragen. Deze onderneming neemt al snel anderhalf á twee uur tijd in beslag. Wanneer ik dan de ingepakte boot, “ready to go” onder de stuw gereed heb gelegd ga ik richting Gasthaus Neumühle voor een beloning. Die heb ik wel verdient, vind ik. Donnerstag Ruhetag staat er op de deur geschreven. Dat is pech. Een beetje teleurgesteld ga ik maar weer naar m’n bootje en vaar weg. Zo kom ik langs Thiergarten waar ik kijk of ik daar zou kunnen overnachten. Te dicht bij het dorp besluit ik en vaar verder. Liefst zou ik niet te laat stoppen en nog wat van de zon genieten en wat schrijven in m’n reisdagboek. Ik moet dit bijhouden en gebeurt zoveel in zo weinig tijd. Mijn besluit lijkt goed uit te vallen want direct na een gigantische bocht  zie ik een bordje met Gasthof en een mooi plekje om aan te leggen. Ook zag ik een mooie blokhut met stookplaats. Kon eigenlijk niet beter. Aangekomen in het restaurant waar ik een bier en een maaltijd bestelde werd duidelijk dat ik voor het maken van een bivak bij de Gutshof Käppeler moest vragen. Aldaar kreeg ik van Eva te horen dat dit geef camping was maar dat ze nog wel een klein kamertje vrij had. Omdat ik berekende dat mijn hele onderneming wel veel zou gaan kosten vroeg ik naar een alternatief. De Piratenhütte in Thiergarten zou goedkoper zijn zei ze. Daar kwam ik net vandaan dus ging ik onverrichter zake terug naar het restaurant. De chef hoorde mijn verhaal aan en reageerde niet positief noch negatief. Dan eerst maar gegeten en m’n verhalen verteld aan de chef, zijn vrouw en de twee koks in opleiding. Allen waren weer heftig geïnteresseerd. Het bedrijf liep overigens gewoon door en er kwamen meer en meer gasten. Toen ik had afgerekend vroeg de chef me nog een paar minuten te wachten. Hij had Liam (ein Amerikaner) gevraagd of ik bivak mocht maken bij het hutje en dat zou hij zo komen vertellen. Spannend. Na enige tijd kwam niet Liam maar Eva binnen stappen. Ze kwam met de mededeling dat ze nu beter begreep waar het om ging en ik mocht blijven. We spraken nog wat over mijn reis en hoe vroeg ik dan morgen weer zou vertrekken en zo. Meestal wordt ik wakker wanneer het licht wordt en dan ga ik ontbijt maken inpakken en vertrek, vertelde ik haar. Mogelijk hadden we dan nog tijd voor een kop koffie zei ze en vertrok. Ik blij, de chef blij, allemaal blij. Aan de slag om al mijn benodigdheden voor de nacht uit de boot te halen en een bivak op te bouwen. Het hutje bleek niet op slot. Toch durfde ik niet binnen te gaan slapen ofschoon het een koude nacht beloofde te worden. Er stond een volledig gevulde koelkast maar deze was duidelijk alleen bestemd voor de gasten van de Gutshof. Dus werd mijn besluit dat ik buiten op het overdekte terras zou slapen. Ik schoof twee banken tegen elkaar en maakte daarop mijn slaapplaats. De tafel kon ik als weekblad benutten en ik voelde me een tevreden mens. Toen het kouder werd maar snel in mijn, nu compleet (4-delig) gebruikte, M90. Midden in de nacht werd ik badend in het zweet wakker. Wat was er aan de hand? Ik moest even uit de slaapzak om af te koelen en wat koelte in de zak te laten stromen. Daarna weer gaan liggen en lekker verder geslapen. Wind is een belangrijke chillfactor, zo bleek maar weer. De wind was gaan liggen.

Toen ik wakker werd, scheen de zon. Dat was leuk. Alles zag er zoveel mooier uit. Mijn water bleek bevroren wat me duidelijk maakte dat de lente zich nog maar in een fragiel stadium bevond. Dan maar water halen in het restaurant, wanneer dit tenminste al open zou zijn. Natuurlijk was het restaurant al open voor de ontbijtgasten van de Gutshof. Ik kreeg er water en ging terug naar mijn stek. Aan de slag met m’n ontbijt en m’n morgenritueel. Komt de chef aanlopen en vraagt: Wil je niet even binnenkomen en den  kop koffie met ons drinken?” Ik roep terug dat ik er zo aankom en graag van zijn aanbod gebruik maak. Omdat ik juist aan het water koken was om mijn thermosfles te vullen maak ik dit eerst af en ga daarna naar de koffie. Blijkt er met koffie bedoeld wordt dat ik dan maar meteen met ze kan ontbijten. Nu had ik mijn eigen ontbijt al op dus ik vraag beleefd of ik mag overslaan. Er volgt een geamuseerd gesprek over zowel mijn maar ook hun belevenissen. De tijd gaat voort en telkens komen er meer gasten maar die gaan naar de ontbijtzaal. Ik eet met de chef en zijn vrouw. De vrouw geeft aan dat ze straks de Basiliek (de kleinste boven de Alpen) gaat openmaken. Ik mag mee en krijg een rondleiding. Ook vraagt ze me of ik iets in het gastenboek van het prachtige bouwwerk wil schrijven, een gelegenheid waar ik graag gebruik van maak. Na de gebruikelijke foto’s, ook van chef, z’n vrouw en de twee jonge koks ga ik verder mijn vertrek voorbereiden. Tevreden en heel dankbaar neem ik afscheid en vaar weg. Het water is me goed gezind de stenen, zo die er zijn, liggen redelijk diep en de begroeiing met lange grassen, die me de meest gunstige stroomrichting aangeven, vormen een welkome aanvulling op het geheel. 

De volgende stuw, in Gutenstein, die ik eerder ook al met Georg had bezocht, heb ik nog eens goed bekeken en toen heb ik deze, in het midden, afgevaren. Deels heb ik de boot op de stuw goed moeten leggen en begeleiden. Onderaan kon ik er weer in en verder varen. Dat scheelt een heleboel tijd. 

Door ging het weer met net genoeg water gelukkig nu. Omdat het zo lekker ging besloot ik deze dag een redelijke afstand te overbruggen. Uiteindelijk heb ik tot nu toe nog maar zo’n honderd kilometer afgelegd. Niet al te veel ten opzichte van de afstand die ik nog voor de boeg heb. Straks moet ik me nog gaan haasten. 

​Sommige stuwen vaar ik af met een snelheid van 16,5 km/u. Andere draag ik over. Dat is heel veel werk. Soms kan ik de boot over de stuw treideln en soms krijg ik ook hulp daarbij. Het gaat dus best wel vlot nu.

7 comments

  1. Willem, Willem, ik hoor je nauwelijks klagen, maar met deze omstandigheden lijkt het me echt afzien.
    Petje af! We blijven duimen voor een welverdiende lente met flink wat water onder je boot.

    Liked by 1 persoon

  2. Hallo Willem,

    wie ich sehe bist Du schon ein ganzes Stück weitergekommen. Das Wetter ist aber auch wirklich sch…ße. Das ist nicht ganz normal für diese Zeit. Aber Du wirst sehen, wenn Du erst mal in Ungarn in der Pusta bist, wärst Du froh, wenn es etwas kühler wäre. Im Käppeler Hof haben wir auf unserer kleinen Radtour auch Pause gemacht.
    Alles Gute für Deine weitere Tour. Freue mich schon jetzt wieder auf die nächsten Neuigkeiten.

    Gruß Uwe

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s