Koud Avontuur

Heerlijk geslapen in een heerlijke nacht. ’s Morgens begin ik gewoonlijk heel rustig aan m’n dagritme. Alles krijgt nu een beetje een routinematige eenvoud. Inpakken gaat heel zorgvuldig omdat ik wil voorkomen dat essentiële dingen nat worden. Bij deze koude nachten kan het van levensbelang zijn. Het weer begint de dag om blij van te worden. De wolken die zich vormen geven me aan dat het beslist zou gaan regenen. Sinds ik water heb gemaakt krijg ik een spatzeil, ook lekker warm en droog. Na het afbreken van het bivak gooi ik alle lichte bepakking in de boot en rijd het hele spul naar de instapplaats. Vervolgens had ik m’n aluminium  koffer en 110 liter Ortlieb Duffel  daar ook naartoe. Alle spullen worden weer uit de kano gehaald en op de traptreden van de instapplaats uitgestald. Zo heb ik overzicht. De lege kano laat ik voorzichtig op het gerepareerde  karretje van de, voor lopen bestemde, traptreden afrollen. treetje voor treetje, heel voorzichtig. Het houdt zich allemaal heel goed. Beneden aangekomen koppel ik de kar los en laat de kano te water. Daarna leg ik deze zo stabiel mogelijk vast. Hierbij gebruik ik wederom de rubbermat die op deze wijze tot een belangrijke accessoire wordt bevorderd. Wanneer alles is geladen is het tijd om te vertrekken.

Hoe laat het precies is weet ik eigenlijk niet omdat ik daar niet oplet. Ik denk altijd “kwart voor”. Het peddelen liep voorspoedig, het weer viel niet tegen en ik schoot lekker op. Voordat ik bij de stuw in Riedlingen arriveer, was het al beginnen te regenen. Eerst zo af en toe een beetje maar gaandeweg steeds heviger tot er een onophoudelijke stroom regen naar beneden kwam. Niet echt keihard maar gestaag doorgaand. De stuw in Riedlingen, wist ik, moest worden overgedragen. Daar had ik, zeker met deze regen, helemaal geen trek in. Gelukkig zag ik de oplossing in de vistrap. Met behulp van de rubbermat, zo hier en daar, slaagde ik erin de geladen kano naar de onderzijde van de stuw te begeleiden. Soms moest ik er wel heel overtuigend hard aan trekken maar het lukte en met minder inspanning dat het uit-en inlaad ritueel. Ik voelde me een tevreden mens al besefte ik wel dat een vistrap is voor vissen die omhoog willen en niet voor reizigers die met een kano naar beneden willen.

Na Riedlingen had ik voorlopig heel lang vrije vaart. De stroming liep lekker door waardoor ik redelijk snelheid kon houden. De regen bleef onverminderd en wilde van geen ophouden weten. Toch peddelde ik maar door. Ik wilde kilometers maken en hoopte stiekem dat het tegen de avond droog zou worden zodat ik een bivak kon inrichten zonder dat m’n uitgepakte spullen direct nat zouden worden. IJdele hoop. Wanneer het eenmaal regent houdt het zo snel ook niet op. Omdat ik ondanks alle nat van boven, voor een overnachting en het bereiden van m’n maaltijden, over te weinig water beschikte besloot ik in het dorpje Zwiefaltendorf uit te stappen en ergens aan te bellen en om water te vragen. Bij het eerste huis aan de “Zür Donaubrücke” belde ik aan omdat ik zag dat binnen een mevrouw aan het werk was met een strijkijzer. Ze onderbrak meteen haar werk en deed open. Een beetje verbaasd keek de al zeer op leeftijd zijnde dame me aan. Ik zei dat ik met de kano gehele donau afvaar en vroeg direct om water. En verder niets toch? vroeg ze nog. Neen Mevrouw, alleen drinkwater. Ik mocht binnenkomen maar ik waarschuwen ze voor mijn natte schoenen. Geeft niets, dat doe ik straks wel op. In de warme badkamer stopten we twee Platypus zakken van 2 liter elk en een Nalgenebbottle van 1 liter vol met water. Ik merkte dat de mevrouw stiekem een beetje de kou van het water haalde. Toch lief bedoeld. Toen ik helemaal voorzien was bedankte ik haar hartelijk en verontschuldig me voor me voor de voetsporen die ik op haar plavuizen vloer had achtergelaten. Geeft niets dat ruim ik meteen even op. Dag mevrouw, dag meneer!

Met het water naar de kano en toen iets verderop weer een groot bord bekijken met allerlei vaarverboden en speciale Genehmigungen die beslist in bezit moesten zijn wilde je mogen varen. Sommige verboden golden zelfs tot en met juni. Het moet niet gekker worden. Dan zou mijn reis dus eigenlijk helemaal niet in één keer kunnen worden gevaren. In de DKV Kanuführer heb ik zulke stringente maatregelen niet kunnen vinden. Maar snel doorgaan. Ik weet van niks.

Uiteindelijk ben ik doorgevaren naar een plek vlak voor het dorp Rechtenstein. Daar stroomt een beekje, “Braunsel” genaamd, van links in de Donau. Die plek zag er zo verleidelijk uit met lage kanten zodat ik gemakkelijk kon uitstappen en uitladen dat mijn besluit al was genomen. Waarschijnlijk mocht ik daar ook niet zijn maar ik ben er en ik besta. De regen giet nog steeds door en dat bevalt me nu helemaal niet. Toch zet ik door. Trek de kano op de modderige bank en zoek de spullen die ik voor de nacht en ochtend nodig heb bij elkaar. Bouw in recordtempo een geschikte shelter en richt die zo comfortabel mogelijk in. Alles is inmiddels natuurlijk wel doorwaternat, gewoon nat, vochtig of klam. Lekker is anders maar je moet het nemen zoals het komt tenzij je er verandering in kunt aanbrengen. Nadat ik lucht in m’n matje heb geblazen en m’n bivakzak erop heb geïnstalleerd kruip ik er ook meteen maar in. Gelukkig helpt dat om alle opgehoopte kou uit mijn lichaam te verdrijven en langzaamaan wordt het zelfs behaaglijk. Hoe ik alle natte spullen weer droog ga krijgen weet ik niet. Is nu ook mijn zorg niet. Toen ik me weer wat warmer voelde, het werd al een beetje donker, heb ik vanuit mijn bivakzak zitten koken. Ik dacht daar kom ik voorlopig niet uit. Totdat er voor het slapen gaan nog geplast moet worden natuurlijk. Maar daarna heb je nog een lekker warm plekje om in terug te kruipen. Al snel in slaap gevallen.

Word ik ’s nachts wakker van een heleboel kabaal. Slaperig als ik was heb ik helemaal niet door wat er aan de hand is. Het kabaal is inmiddels ook gestopt en ik kan het niet terugspelen. Mijn hoofdlampje aangedaan en eens goed om me heen gekeken. Blijkt dat het dak van mijn shelter wel een 40 á 50 cm naar beneden is gekomen. Ingezakt? Waardoor? Blijkt dat het heeft gesneeuwd en niet zo’n klein beetje ook. Circa 10 cm wel. Geen wonder. Telkens wanneer er sneeuw, uit de bomen boven me, valt volgt een enorme dreun op de tarp waarna een ware lawine van de tarp naar beneden schuift. Dat is het kabaal wat me wekte. Wat me ook wakker en waakzaam hield die nacht. Telkens weer moest ik de sneeuw van de tarp slaan om te voorkomen dat deze zou instorten. Een roerige nacht. ’s Morgens, heel vroeg, deed zich opnieuw, maar nu een ander kabaal voor. Hele bomen, die nu al behoorlijk wat blad dragen, konden het gewicht van de best wel natte sneeuw niet meer aan en verloren dikke takken, die onder luid gekraak afbraken. Ook op de helling boven mij braken met donderend geraas hele bomen uit de gespleten rotsbodem. Mijn controle bestond uit het vaststellen of de bomen die op mij zouden kunnen vallen bladeren hadden. Dit was niet het geval en ik ben weer lekker in mijn warme holletje gekropen. Het was berekoud.

    De volgende dag besloot ik om dit bivak maar niet af te breken en alleen voor de hoogst noodzakelijke dingen uit mijn nestje te komen. Dus dat werd ontbijt klaarmaken vanuit de slaapzak. Lekker hoor. Vervolgens heb ik vandaag van de nood een deugd gemaakt en door het smelten van sneeuw mijn watervoorraad gemaximaliseerd. Dan kan ik tenminste ook nog een nachtje overblijven. De rest van de dag heb ik besteed aan het bijwerken van dit reisdagboek zodat ik nu weer heb ingehaald wat ik had verzuimd. Nog geen maand onderweg en de daarvoor bestemde pagina’s zijn al volgeschreven. Dat worden op deze manier wel heel veel boekjes. Het sneeuwen en regenen is inmiddels opgehouden. Mijn stille hoop is dat koude en nat nu naar de achtergrond zullen worden verdreven zodat we eindelijk de lente kunnen gaan vieren. Liefst uitbundig. Nu ga ik eten koken, mezelf verzorgen, eten en maar weer vroeg naar bed. Bereik met gsm is hier lastig tot zeer lastig. Mogelijk kan ik Willy nog een goede nachtrust toewensen, via WhatsApp.  

    4 comments

      • Ik neem het zoals het komt, Harry. Heb het reuze naar m’n zin. Er is nu water volop. Bijna eng af en toe. Max. 16,5 km/uur. HaHa. Wel veel, door de sneeuwlast bezweken boomtakken tot complete bomen in het water. Risico wanneer je niet oplet. Overhangende takken ook soms een probleem.

        Like

    1. Ha die Willem. Ik snap niet dat je met al je drukke gedoe elke dag nog tijd en energie hebt om zulke gedetailleerde verslagen te maken. Geweldig! Ik leef met je mee en zie je ontberingen, maar ook je fantastische ervaringen. Ik denk dat je bushcraft skills je de nodige bagage geven om aan allerlei probleempjes het hoofd te bieden. Tot een volgende keer!

      Liked by 1 persoon

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s