The day after

Vannacht was ik pas om 2:30 uur klaar met mijn Koningsdag blog. Veel te laat natuurlijk want de wekker stond om 7:00 uur omdat ik om 8:00 uur aan het ontbijt zo zitten. Vannacht was ook goed te merken dat het restaurant gisteren vol zat omdat er een feestje wordt gevierd. Telkens vertrokken een luidruchtige mensen. Naarmate de tijd verstreek, werden de vertrekkende mensen steeds luidruchtiger. Toch vanmorgen weer redelijk fris wakker worden. Nog even soezelen en dan schrik ik precies om 8:00 uur weer wakker. Aankleden en snel naar de naar het “reichhaltige” ontbijtbuffet. En dat was ook alweer super lekker. Hier gebruikt met allemaal producten uit de streek en dat proef je. Ik kan het niet nalaten overal ook van te proeven en na de fruitsalade was ik helemaal voldaan. Het weer lijkt de komende twee dagen mee te gaan werken maar maandag beloofd het alweer te gaan regenen. We gaan het wel zien en neem het zoals het komt. De Donau en haar oevers hebben zich een ander aangezicht geweven. De “Felsen” hebben zich terug laten dringen naar de achtergrond. Een wat weidser landschap komt er voor in de plaats. Ruimte. Ook voor de Donau, die van tijd tot tijd brede stuwmeren laat zien. Veel ruimte ook voor heel veel vogels die vooral in de bochten van de rivier hun nesten bouwen. Kon ik in Öpfingen gewoon door een poortje in de stuw varen, kom ik op het stuwmeer er achter onvermijdelijk de waterkrachtcentrale Ulm tegen waar ik wel moet overdragen. En nog een lastige ook, met veel hoogteverschil en trappen. Daarna gaat het wel weer lekker voort. De volgende stuw heeft ook weer een poortje voor me open gelaten wat me brengt in een flink stuwmeer. Daardoor verwacht ik ook het volgende Wasserkraftwerk alweer.  Maar eerst moet ik nog onderlagen spoorbrug door. Slechts 60 cm vrije hoogte heb ik en de mast met de Duitse vlag buigt telkens vervaarlijk door maar breekt gelukkig niet. Spoedig daarna wordt het water ondiep, modderig en vies. Daardoor wordt het omdragen bij wasserkraftwerk Donaustetten een vuile klus. Maar ook weer in twee uur wordt deze overdrijving gerealiseerd. Eenmaal aan de onderzijde van het kraftwerk heb ik de beschikking over een lange grashelling maar ook die overwin ik met de volgepakte kano. En vervolgens gaat het weer als een speer. Totdat het wasserkraftwerk Ulm-Wiblingen roet in het eten strooit. Dit voor de zwaarste overdraging tot nu toe op mijn reis. Tevens de langstdurende. Het uithalen van de kano gaat nog redelijk en valt in de categorie “goed te doen, maar voorzichtig “. Inzetten wordt hem niet. Ik sta met mijn bootje voor een aantal trappen die een hoogteverschil van zo’n acht á negen meter overbruggen totaan een kolkende watermassa waarin ik mijn kano nog niet zie inladen. Van de weersomstuit en verbazing ben ik zelfs vergeten om een foto van dat overweldigend spektakel te maken. Daarom ben ik, stukje voor stukje, de rivier afgewandeld. Eerst de boot met de wagen en lichtere spullen 500 m verderop neerzetten. Vervolgens de 500 m terug lopen, de 110 liter duffel op de rug en de aluminium koffer voor m’n buik weer tot zover mogelijk voorbij de kano. Terug naar de kano in deze weer bij halen, enzovoorts. Zo kom ik nog een kilometer een aardige man tegen met een leuke hond “Frieda”. Hij neemt me mee naar het clubhuis van de sportvissers en trakteert me op een Hefe Weizen. We bespreken mijn situatie en men is het er over eens dat ik het best nog een paar kilometer door kan lopen want daar is een mooie grasveldje waar ik zou kunnen overnachten en daar is ook een punt waar ik de kano gemakkelijk de Donau weer kan later ingeleiden. Zo gezegd, zo gedaan. Afscheid genomen van een aantal warme persoonlijkheden, en weer aan de slag. Het was een hele sjouw maar het loont het de moeite. Leuk klein veldje waar ik mijn tent opzet om wat meer comfort te kunnen genieten want het belooft weer een koude nacht. 

En een koude nacht was het, in Silberwald. Vreemd, maar juist in die koude nachten lig ik te zweten als een otter. Na het eten en opruimen liet de  kano zich vlot in het water glijden. Telkens voor er diverse roeiboten (2, 4, 6 en 8 roeiers) stroom op- en afwaarts. Kennelijk van de Ulmer Ruder-club. Op mijn vraag of er ook een kanoclub was zeiden ze: “Na de brug rechts.” Snel ging het door me heen: “Hoe ga ik hier stoppen, van 14 km/uur naar nul.” Bij de eerste trap heb ik dat geprobeerd. Geen succes en achterstevoren kon ik ternauwernood een stapel rotsen ontwijken. Op de plaats die me was aangegeven was echter een mooi keerwater waarin ik keurig kon aanlanden en uitstappen. Tot mijn verbazing hij keek ik tegen een hoge helling aan met alleen maar grind. Een hindernis die me op dat moment onneembaar leek. Inmiddels, zo heb ik ervaren, moet je dan vervolgens niet al teveel willen ondernemen, een beetje dom of verbaasd kijken en afwachten hoe je probleem opgelost gaat worden. Gaat worden? Ja, gaat worden. Mensen blijken nieuwsgierig en dat help jou. Ze komen als vanzelf op je af. Zo ook een man en een vrouw die mijn bootje zo mooi vonden. Een praatje en je probleem voorleggen. Dan gaan ze meedenken en ze wisten het voor me op te lossen. De vrouw van het stel zou de kano in de gaten houden en de man ging met mij op zoek naar een kano- of ruder-club die mij voor één of twee nachten onderdak zouden kunnen bieden. De kanoclubs, want er zijn er meer, waren gesloten of boden geen accommodatie. De Ulmer Ruder-club ontving me heel gastvrij. Ene, Frank, regelde een grote bootswagen, fors en sterk genoeg om mijn zwaarbeladen boot te kunnen dragen. Samen met mijn helper en compagnon ging ik met deze wagen naar de grindhelling waar mijn kano onder het wakend oog van mijn helpster nog steeds roerloos lag te liggen. We hebben de boot, onder leiding van mijn helpend echtpaar, op de wagen gelegd en zowaar redelijk eenvoudig boven aan de griend helling gekregen. Eenmaal boven, heb ik aangegeven dat het me verder wel zo lukken tot aan de Ruder-club. We hebben nog een foto genomen en afscheid. Opnieuw een warme ontmoeting. Waar heb ik dit allemaal aan verdiend. Toen ik op de ruderclub arriveerde ben ik meteen aangeschoven bij een man die ik vanmorgen ook al had gezien in een roeiboot. Een Hefe Weizen besteld die dezelfde man later voor me heeft afgerekend. Toen hoorde Ik ook dat er morgen een feest wordt gevierd: “de opening van het vaarseizoen.” En ik ben uitgenodigd. Tevens heb ik een stel, Connie en Helmut, ontmoet die de TID gaan varen in hun roeiboot uit 1910. Een leuke ontmoeting met net zulke bevlogen mensen als ik. Die zullen,  vanwege de vijfendertigjarige fiets ervaring van Helmut, veel minder meenemen dan ik, vertelt Helmut enthousiast. We zien elkaar morgen weer. Toen Frank weer terug kwam, legde hij me uit waar ik nu, vanwege de feestelijkheden morgen, mijn tent kon opzetten. Tevens gaf hij mij de toegangscode tot het gebouw met de douches, toiletten, fitness ruimte etc.  Verbluffend! Nadat ik mijn bier had opgedronken heb ik mijn tentje geïnstalleerd, bootje op de kar ernaast. Toen ben ik gaan douchen. In de kleedkamer tref ik nog een heel aardige man, Dethlef genaamd, een echte Duitse naam. De douche was een grote open ruimte met diverse douches. Ging je daar onder staan en zette je de kraan open dan moest je je wel heel schrap zetten want anders werd je gewoon weggeblazen door de waterdruk. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Of je onder een 100 meter hoge waterval aan het douchen bent. Na het douchen nog geprobeerd mijn kleren te wassen. Voor de niet witte was gaat het redelijk want kleur maskeert. Mijn witte, Stroomafwaarts over de Donau T-shirt, zal ik niet meer wit krijgen verwacht ik. Deze heb ik echt te lang aan gehad en ze zijn te zwaar vervuild om nog op een wit T-shirt te kunnen gaan lijken. Grauwsluier is een understatement. Daarna heb ik op het terras nog een bier gedronken. Daar waren ook Frank met zijn vriendin en Jochen. een 77 (snapsjahr) jaar “jonge” man die ook heel veel gereisd heeft. Voornamelijk in Scandinavië (vanwege de goede lucht, en zijn longprobleem) op de fiets.
Deze mensen zie ik vast weer op het feest morgen. Frank geeft me nog een goed adres om te gaan eten in Ulm (dreikannen.de). De eigenaar en hij zijn al zeker 19 jaar goed bevriend. Dus is mijn avond ook al weer gevuld. De Drei Kannen is inderdaad een heel leuk restaurant met een heel goede keuken. Ik geniet van een frisse gemixte salade, Rumpfsteak met ofenkartoffel. Daarna een apfelstroedel met ijs en slagroom. Dit alles naar binnen gewerkt met drie overheerlijke biertjes uit de eigen brouwerij. Terwijl benut ik de tijd om dit reisdagboek bij te werken. Waarbij ik nu direct het idee krijg om de avond af te sluiten met een lekkere koffie. Tijdens mijn wandeling terug door de, inmiddels donkere, stad maak ik nog een paar foto’s die je een beeld geven van Ulm bij nacht. Nadat ik bij mijn tentje ben teruggekeerd vind ik een briefje van Connie en Helmut met de bevestiging dat zij morgen ook aanwezig zullen zijn. Dat is leuk. En nu maar weer snel in m’n mandje want het is al weer 00:30 uur. Morgen bijtijds weer op. 

10 comments

  1. Hallo Willem,

    mit Begeisterung lese ich immer wieder Deine Erlebnisse. Ich freue mich, daß es Dir gut geht und Deine Reise weitergeht. Als Outdoorfan wäre ich am leibsten immer mit dabei. Ab Ulm geht´s bestimmt leichter vorwärts. Es ist immer wieder schön zu lesen, auf wieviele hilfsbereite und nette Menschen Du trifft. Wo wir Schwaben doch als eigenbrötlerisch etwas unnahbar und geizig gelten.

    Wie immer viele Grüße und viel Erfalg für die weitere Reise!

    Like

  2. Als ik het alles zo is lees Zijn er in korte tijd aan eenschakeling geluk smomenten geweest die goed van pas komen . Op deze manier lijkt me prettig om je einddoel te bereiken. Ik wens je verder een goede vaart met hopelijk nogmeer geluksmomenten op je roete . Gr. Namens ons beiden .

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi Willem wederom met heel veel plezier je verhalen gelezen soms leek het poolexpeditie maar volgens ons maakt dat het genieten van je reis er niet minder om heel veel plezier en interresante ontmoetingen toegewenst en een voorspoedige voortzetting van je reis groeten van ons allemaal Gert Amélie Madelon👍😊😌

    Liked by 1 persoon

    • Goedemorgen,

      Heel leuk en *grappig* om uw berichten te lezen!

      Uw nicht Miranda en ik lezen in de pauze op ons werk(Boon Sliedrecht)!

      Echt byzonder……goede vaart weer!

      Groet,

      Petra

      Liked by 1 persoon

  4. Beste Willem, Met veel leesplezier volg ik je blog, Verbazingwekkend en hartverwarmend hoe je steeds de juiste mensen treft die je verder helpen. Doe rustig aan en geniet ervan! Peddelgroet, Wouter

    Liked by 1 persoon

  5. Wow wat een avontuur Willem. En nu leuk te zien dat je hier ook staat waar wij ook eens zijn gestart met onze Donau afvaart. Alleen stond er toen nog geen muurtje en konden we de kano’s na het inpakken zo het water in laten glijden. Die Kanu- und Ruderverein in Duitsland zijn top. Meestal makkelijk in- en uitstappen en gelijk op een mooi grasje je tentje bouwen. Lekker douchen en dan in de kantine een koele Hefe halen 🙂
    Mooi hoor!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s