Dag van de arbeid

De dag ook van de opening van het vaarseizoen bij de Ulmer Ruder-club. Om 8:00 uur uit mijn bedje, lekker wassen, aankleden en aan het ontbijt, zoals gebruikelijk, alleen nu weer zelf klaargemaakt voor mijn tentje. Langzaamaan lopen er steeds meer gasten op het terrein. De voorzitter Andreas Huber van de Ulmer Ruder-club kijkt van tijd tot tijd nog eens door zijn speech en werkt deze hier en daar nog wat bij. Er is veel jeugd. Jonge enthousiaste mensen. Mij wordt verteld dat de Ulmer Ruder-club veel talent levert. Weltmeister en Olympiameister. Dat doet de club natuurlijk veel goed. Van de nu in totaal 530 leden zijn er toch zeker 250 actief. Zo’n 60 á 80 jeugdleden op dit aantal is beslist een teken van goede gezondheid. Ook de gemeente Ulm draagt al haar verenigingen een warm hart toe en sponsort waar ze kunnen. Een gezond verenigingsleven is de lijm voor de saamhorigheid in deze stad, merkt de burgemeester op in zijn toespraak. Het gehele jeugdteam, onder leiding van Lena Müller, staat achter de speechende voorzitter opgesteld, in de stromende regen. Ze keken op een gegeven moment wel sip maar bleven staan. Het is tenslotte watersport. Toen Lena het genoeg geweest vond sprintten ze allen weg op zoek naar een droge plaats, dacht ik. Niets was minder waar. Ze renden allemaal naar hun gereed gelegde boten en gingen ermee de rivier op. Een paar rakken lekker roeien in de nu snelstromende Donau die, juist voor Ulm, extra gevoed wordt door de Iller, die gelukkig op haar beurt weer gevoed wordt door de smeltsneeuw vanuit de Alpen. ​

​Toen de plechtigheid ten einde was zochten alle gasten een plekje in het gezellige restaurant waar ook een bandje voor wat muzikaal behang zorgde. Er werd gedronken maar ook gegeten. Daarin was ook ruim voorzien. Jammer natuurlijk dat het gedurende de gehele dag maar blijft regenen. Wanneer dit evenement buiten, met een lekker zonnetje, had kunnen plaatsvinden zou het ongetwijfeld nog veel leuker zijn geweest. Maar goed, nu bleef men binnen en dat werd ook steeds gezelliger. Op een gegeven moment kwam Lena aan met een bierglas zo groot heb ik deze nog nooit gezien. Er ging een fles prosecco in en de rest wordt aangevuld met Hefe Weizen. Het heet “Ulmer Liesl”. Vervolgens moest je het glas, met één hand, oppakken, een slok naar behoefte nemen, het glas terug op tafel plaatsen, je elleboog op de tafel er naast en vervolgens het glas met je hand een tikje geven aan beide zijden van het glas. Dan was je opdracht voltooid is schoof je het glas door naar de buurman of -vrouw links naast je. Ik had het idee dat de glazen maar bleven doorkomen en me inmiddels al wel meer dan 40 keer zijn gepasseerd. Al met al was het een gezellige een geanimeerde bezigheid waarbij je beslist veel contact krijgt met al je tafelgenoten. Het is niet dat ik gebrek aan belangstelling genoot overigens, hoor. In korte tijd heb ik zo ontzaggelijk veel mensen ontmoet dat het moeilijk is om een opsomming van namen te geven zonder dat je iemand vergeet. Het grootste deel van de middag heb ik doorgebracht met Julia, vlotte jonge, technisch opgeleide, vrouw waarmee ik wederzijdse interessante onderwerpen kon bespreken. Toen er zo’n beetje een einde aan de festiviteiten leek te komen en slechts de “harde kern” nog aanwezig was liet de voorzitter onze tafel nog volzetten met allerlei lekkere hapjes. Daar hebben we allemaal van genoten omdat het wat massa gaf aan al het geestrijk vocht wat onze kelen was gepasseerd.

Conny en Helmut hebben me overgehaald om die nacht bij hen thuis te komen overnachten. Het was nu buiten immers veel te nat om in een tentje te gaan liggen. Bovendien wilden ze nog heel veel weten over mijn voorbereidingen en de spullen die ik op mijn paklijst heb staan. Ze hebben immers het zelfde plan als ik, alleen gaan zij roeien en doen er slechts drie maanden over.
Wanneer we eindelijk vertrekken pak ik wat hoogst nodige spullen bij elkaar en stap in hun verlengde VW-bus. We rijden al kletsend door Ulm en Helmut merkt op dat we langs de Hoge School moeten, waar hij werkt, om hun tandem op te halen. Dat doen we dus maar want het is maar een klein stukje omrijden. Daar aangekomen krijg ik een hele rondleiding. Langs hun andere, nog te restaureren, roeiboot, bouwjaar 1910. Deze is exact gelijk aan de boot waarmee ze dit jaar de Donau zullen gaan varen. Tevens zijn er nog een aantal bevlogen mensen aanwezig. Een daarvan is een Hongaar Zjilja genaamd en die is aan de slag met een zelf geconstrueerde 3D-printer. Hij print een gebroken arm van een tevens zelf geconstrueerde drone. Een arm ervan is tijdens een testvlucht gebroken en moet worden vervangen. Hij legt ook nog uit dat hij voor de koeling van de bewegende 3D-printerkop van plan is om de gekoelde lucht aan te voeren door middel van een condoom. Dit vanwege de grote alzijdige soeplesse van dit product. Alle andere vormen van luchtslangen, ook ballonnen, blijken te stug voor deze toepassing. We nemen afscheid en de tandem mee in de VW-bus, plaats genoeg. Conny rijdt ons naar huis, redelijk stuk (16km) vanaf Ulm. Een gezellig huis in Schnürpflingen, een heel klein en vooral heel stil dorpje. Leuk ingericht en lekker verwarmd door de houtblokken in de haard. Helmut, die tevens muzikant is, laat me in de kelder zijn studio zien. ​

​Hij is bassist en speelt vier snarige, vijf snarige en zeven snarige basgitaren waarbij de laatste zijn voorkeur geniet en laat me een stukje horen, en voelen. Dit voelen blijkt te worden veroorzaakt door een trilling-generator onder mijn stoel. Heel apart, maar vooral leuk gevonden. Daarna zijn de rijwielen aan de beurt waarvan ik er zeker wel tien zie hangen. Zijn lieveling van nu is een knalgele Pinarello. Helmut heeft al meer dan 35 jaar ervaring met lange afstand fietsen en is, qua kilometers, de aarde al minstens één keer rond getrapt. In de woonkamer ligt een enorme contrabas klaar voor gebruik. We nemen plaats aan tafel, praten en overleggen natuurlijk over de Donau. Ondertussen drinken we natuurlijk Hefe Weizen. Conny maakt enkele heerlijke envelopjes van bakpapier met daarin diverse Italiaanse groenten en feta met heerlijke kruiden. Een echte lekkernij waarbij de sappen het voedsel niet verlaten tijdens het bezoek aan de oven maar heerlijk en smaakvol aanwezig blijven. Dit wordt verorberd met een aantal verschillende broodsoorten. Superlekker en zo lief gemaakt. De tijd gaat snel wanneer zoveel te bespreken hebt en al spoedig is het alweer na 12 uur. We doen nog één biertje en dan is het bedtijd. Hier word ik helemaal warm van. Een keurig en heerlijk bed, een handdoek met zeep in de verwarmde badkamer. Dat is toch gastvrijheid. Wat wil een mens nog meer dan gewoon naar bed. Onmiddellijk val ik in slaap en vergeet daardoor mijn apparatuur, telefoon, gps en dergelijke op te laden. Geeft niet, komt goed. Helmut had gezegd dat het geen probleem was hoe laat we opstonden, ze had een zeer flexibele werktijden. Voor mijn eigen gemak toch maar mijn wekker op zeven uur gezet.

Dinsdag

Wakker worden en direct naar de badkamer waar ik heb genoten van het design badmeubilair. Alles was van glas van wasbekken tot aan de uitstroomschaal van de kraan. Was zo leuk. Dan weer aangeschoven aan de tafel voor het ontbijt. Helmut maakt een overheerlijke cappuccino voor me klaar met zijn Za Pavoni stoommachine en Connie een smakelijke schaal muesli met een fruitsalade. Daarbij nog een heerlijk glas jus d’orange. Ik zeg tegen Helmut dat ik vind dat ze mij veel teveel verwennen. Hij lacht en vind dat het wel meevalt. We hebben toch ook zoveel gemeen. Wanneer iedereen gereed is voor het vertrek, Helmut op de fiets en Conny en ik met de VW-bus naar de Ulmer Ruder-club, nemen we afscheid. Een warme omhelzing van Helmut in fietstenue en wij rijden naar Neu-Ulm. Daar parkeert Conny de auto op het terrein van de club want het is daar gemakkelijker parkeren dan in de stad en maar een minuut of tien lopen naar haar werk.  Opnieuw een warme omhelzing en dan gaan we ieder ons weegs. Omdat ik nog steeds niet in de gelegenheid ben geweest om de stad Ulm en met name het Fischerviertel te bezoeken besluit ik dit vandaag te doen en zal dus pas morgen doorreizen. Mijn spullen zet ik, na overleg met Laura, die in het sportgebouw woont, in het jeugdhonk (Zimmer 1). Daar heb ik op de grond mijn Exped matje uitsgespreid met mijn slaapzak er bovenop.  Ik laad al mijn apparatuur op en breng mijn bagage naar Zimmer 1. Mijn tent zit ik buiten onder de overkapping zodat deze kan drogen. Die breek ik vanavond wel af in berg hem op. Ook mijn bootje krijgt een droge plaats en ik vind dat ik goed bezig ben. Eenmaal mijn intrek genomen in Zimmer 1 was ik een T-shirt, richt mijn Duffel opnieuw in en besluit om een aantal boeken, mijn reisdagboek en mijn eerst gedragen T-shirt met de beroemde patina, terug te sturen naar huis. Helmut’s lichtgewicht streven begint ook op mij zijn uitwerking te hebben, zo lijkt het. Toen ik gereed was om de stad in te gaan heb ik voor het eerst deze reis eens geen Stroomafwaarts over de Donau T-shirt aan. Redelijk onopvallend gekleed trek ik de stad in, naar het postkantoor om te beginnen. Dan ben ik van mijn ballast af en beweeg me wat lichter. Vervolgens ga ik het Fischerviertel in en kom daarbij ook langs de voorzijde van de Ulmer Münster die ik natuurlijk zoals iedereen fotografeer. Vervolgens slenter ik langs de straten, door stegen en langs het riviertje de Blau die zich in twee stromen splitst en dus een leuk eiland vormt midden in de Altstadt. Onderweg, bij het scheefste huis ter wereld, nu een hotel, bestel ik een linzen soep met een Hefe Weizen. Een lekkere onderbreking onder een vandaag redelijk aanwezig de zon. Verder gaat het en ik geniet nu volop van wat het oog te zien krijgt.

Kässbohrer Haus

Prachtig gerestaureerde gebouwen, stuk voor stuk van respectabele leeftijd. Door de tijd heen zijn er, zowel in de oude- als in de nieuwe stad, heel veel nieuwe en heel moderne gebouwen tussen geplaatst, waarschijnlijk ter vervanging van wat onherstelbaar was. Een mooie spannende mix van oud- en nieuwbouw, van antiek en historisch tot ultra modern. Het maakt Ulm een mooie afwisselende stad. Ik heb er vanmiddag van mogen en kunnen genieten. Dankzij de zonnige middag heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn reisdagboek te onderhouden. Toen de zon schuilging achter de huizen in het Fries er werd ben ik het restaurant “Wilder Mann” binnen gegaan. Gewoon omdat de namen wel aansprak en misschien wel omdat we een overeenkomst hebben. Daar heb ik van een heerlijke maaltijd genoten en omdat ik nog wat schrijftijd nodig had, ook nog maar op dessert besteld. Daarna ga ik weer terug naar mijn inmiddels vertrouwde stek, de Ulmer Ruder-club. Daar tref ik misschien nog wel een aantal mensen die ik ken omdat het vanavond fitness avond is voor velen. En ja hoor er is hier altijd wat loos. Ik ontmoet Frank, Julia, Chris, Conny, Helmut, Marcus’ en nog veel meer mensen die ik wel van gezicht maar niet van hem ken. Het wordt weer een gezellige avond en Frank belooft me nog wat info te mailen of te whatsappen over de sluizen en overnachtingsmogelijkheden verder op de Donau. ​

Een afleiding van de Blau, waarmee men voorkomt dat het riviertje in de stad overstroomt. 

Een afscheid van allen en van Conny en Helmut in het bijzonder omdat we elkaar nog gaan zien stroomafwaarts over de Donau.

8 comments

  1. Geweldig Willem. Schitterende ervaringen maar uuuh, er moet ook wel wat gevaren worden hoor.
    Zondag gaan we een stukje Giessen varen. Ook niet gering! 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s