Daar gaan we weer

’s morgens weer bijtijds opgestaan. Alles opruimen en inpakken, ontbijten en dan is het moment daar. Ik ga weer op reis. Met Seph van het botenonderhoud pomp ik nog wat extra lucht in de banden van de grote botenwagen. Harde banden leveren minder weerstand en dat is nodig omdat ik straks op de Kiesbankle alleen het hele spul naar beneden zal moeten begeleiden en ook de wagen weer retour moet brengen naar de Ulmer Ruder-club. Het restaurant gaat al weer open en dat geeft mij de gelegenheid om Marko nog even een handje te schudden. Hij wenst me een goede reis en behouden thuiskomst. Bij de Kiesbankle spreek ik ook nog een echtpaar wat heftig geïnteresseerd is in mijn reis. Mijn kaartjes gaan erg snel maar ik geef ze er toch een.  Vervolgens steek ik van wal. Vanuit het keerwater direct op snelheid. De Donau buldert door de beide stadsdelen, Ulm op de linker- en Neu-Ulm op de rechteroever.  Daardoor schiet ik natuurlijk wel lekker op. En wanneer het dan net lekker gaat moet ik weer op de rem. Böfinger Hälde is de eerste sluis na Ulm en daarvan wist ik dat die stuk was en dat ik zou moeten opdragen. Dat wordt nog een hele klus. Aan de onderzijde van de sluis hebben een paar kantooringenieurs besloten om twee roestvrijstalen glijrails langs de traptreden te monteren. Handig hebben ze gedacht. Je laat je boot gewoon dwars voor je uit over de rail schuiven en dat is alles. Het functioneert alleen anders. Je moet om je boot in bedwang te kunnen houden voor en achter een lijn voeren over de kop van de rails anders houd je het gewicht van je boot niet. Deze lijnen moet je precies even snel vieren om voor en achter synchroon te laten zakken. Dat is mij niet gelukt en met donderend geraas knalde mijn, gelukkig lege, bootje, voor sneler dan achter, en schiet daarbij van de zo mooi bedachte rails. Komt met een knal, waarvan mijn hart pijn deed, op de trappen en duikt pardoes het water in. Toen heb ik de andere lijn ook maar laten vieren. Het kwaad was toch al geschied, met dank aan de kantooringenieurs. Daardoor lag mijn bootje wel sneller in het water dan ik had verwacht. Vervolgens peddel ik, zonder het op te merken, Bayern in. Baden-Württemberg vaarwel. Weer een sluis dan, mijn eerste, Oberelchingen wordt mijn maidentrip. Nou zo’n sluis is best wel een dingetje hoor. Eerst moet je op bergfahrt schakelen, dan druk je op een knop. De sluiskolk vult zich en de bovenste sluisdeur, telkens na het indrukken van de knop, opent. Je treidelt je bootje naar binnen en houd aan twee hele lange lijnen of lus je bootje in het midden van de sluiskolk. Maar weer eens op de knop gedrukt. De bovenste sluisdeur sluit waarna de kolk begint leeg te lopen. Wanneer er even niets lijkt te gebeuren druk je gewoon nog maar een keer op de knop. Schijnt geen kwaad te kunnen zo heb ik proefondervindelijk vastgesteld. Is de kolk leeg dan gaat door middel van het drukken op de knop de onderste deur open. De weg naar buiten ligt voor je vrij. Maar dan komt het pas. Jij staat boven op de rand van de sluiskolk. Zo’n vijf à 6 meter onder je ligt je Madurodambootje heel nietig en klein te zijn. Om erbij te komen moet je dus naar beneden. In een soort van nis zijn ijzeren stangen aangebracht waarlangs jij naar beneden moet om bij je kano te komen zodat je deze weer op ware grootte te kunnen aanschouwen. Dit is, voor iemand met hoogtevrees op menselijke constructies, een huzarenstukje. Het is zuiver verticaal, super glad van de algen, vies voor de handen, voeten en kleding en daarbij moet je ook nog steeds je lijn goed strak houden zodat je, beneden aangekomen, ook nog eens je bootje onder je hebt zodat je kunt instappen. De lijnen moeten ook naar beneden anders kun je nog niet wegvaren. Let dus steeds goed op je lijnen. Wanneer je je lijn ergens achter blijft haken zal je weer naar boven moeten klauteren om de zaak te ontwaren. Al met al nog een hele klus. Spannend ook zo’n maidentrip maar de klus is geklaard en ik ben alweer op pad. Nog even gechecket of ik de machine in de nulstand heb teruggezet. Dat hoort zo. Na de sluis zit de snelheid er direct weer in. Tegen de tijd dat het kraftwerk Leipheim in beeld komt is al weer goed merkbaar dat de snelheid uit het water is. Rückstau wordt dat genoemd. Ook in Leipheim mag ik de sluis gebruiken. Nu heb ik ervaring en dat scheelt. Wat ook scheelt is of de sluiskolk vol of leeg is wanneer je aankomt. In het gunstigste geval ben je dan tien minuten korter aan het sluizen. Sluis Günzburg neem ik als een volleerd sluiswachter. Het afdalen langs de spek gladde traptrede blijft me nog een raar onderbuik gevoel geven. Het fisherheim Günzburg, de kanuabteilung peddel ik voorbij omdat er heel veel hengels uit de oever steken. Wat later vaar ik ook de kanoclub Günzburg E.V. voorbij omdat hier kennelijk het seizoen nog niet is gestart. Het ziet er verlaten uit. Voor de avond en nacht leg ik aan op een leuk plekje met een mooi stukje gras en een lage oever waardoor ik de kano geheel op de kant kan trekken. De naam van het gebied is “Rotarier Hülzle”. Er loopt een pad langs, waarlangs voornamelijk sportende mensen zich voortbewegen. Mij stoort het niet en ik hoop dat men zich aan mij ook niet stoort. Ik kook mijn potje en ga snel onder de wol. Of beter onder zeil. Mijn tarpje staat er mooi strak bij.

De volgende morgen, 4 mei, hangt er een dikke nevel over de velden, normaal een teken dat er goed weer op komst is. Al vroeg komt en juf met een schoolklasje naar het bord kijken, wat de afstand vermeld tot aan de Zwarte Zee. 2558,8 staat er op. Ik begrijp dat de kinderen van de juf een rekenopdracht krijgen en ze beginnen terug te rennen. Leuke les, buiten zijn en rekenen leren, gezond voor lijf en leden. Wanneer ik weer in mijn bootje zit en met een lekker zonnetje bij de sluis in Offingen aankom knippert er een oranje licht. Teken dat ik de sluis niet mag en ook niet kan gebruiken. Omdragen dus maar, er zit niet veel anders op. Jammer, net nu ik er een beetje handigheid in begin te krijgen. Helemaal duidelijkheid over de reden ervan heb ik nog niet kunnen krijgen. Maar, zoals een fietser, die hier kennelijk vandaan komt, me troostend zei: “verderop is een Radlertankstelle.” Ik beloof hem er te zullen aan leggen om bij te tanken. En belofte maakt schuld. Nu is deze schuld gemakkelijk in te lossen, merkte ik. Er zaten diverse mensen aan de, buiten opgestelde, biertafels. Er was een soort grote kiosk geplaatst, iets wat wij mogelijk een snackbar zouden noemen. Ik vroeg aan twee heren of ik bij ze mocht komen zitten. Maar natuurlijk, was het antwoord. En zo ontvouwde zich weer een heel gesprek. Schjors, want zo heette de ene, was lid van de kanoclub Günzburg en wanneer ik daar toen naartoe gegaan was zouden we elkaar eerder hebben ontmoet. Hij wist me heel veel te vertellen over alle leuke dingen die ik nog tegen zou komen. De andere meneer heette Willi en was jazzmuzikant. Met z’n drieën hebben we al pratend een aantal biertjes gedronken. Daarbij heb ik eerst een broodje Red Hot worst op. Daarna nog een Steak auf Semmel (biefstuk brood). Heel lekker allemaal, en gezellig wederom. Toen ik weer in de kano zat merkte ik dat ik best wel eerst een lekker middagdutje had kunnen doen. Ik viel bijna, al peddelend, in slaap. Dat mocht natuurlijk niet gebeuren. Gelukkig kom ik in de sluis van Gundelfingen weer een beetje bij. De werkzaamheden en waarschijnlijk ook de steile klim naar beneden houden me scherp. Ik passeer het Atomkraftwerk Gundelfingen en arriveer opnieuw bij een sluis, Lauingen dit keer. Een oranje knipperlicht geeft mij aan dat de sluis onbruikbaar is. Duidelijk is me inmiddels dat wanneer er water over de stuw stroomt de sluis niet bruikbaar is. Omdat ik toch zo moeten overdragen besluit ik om dit maar voor de helft te doen en ergens een plaatsje voor mijn bivak te zoeken. Onderaan het terrein ligt een leuke weide, grenzend aan een bosje. Dit gaf me een mooie en bruikbare plaats. Tevens heb ik daar de gelegenheid om de kano in een parallel kanaaltje (of vistrap) in te zetten. ’s avonds maak ik rijst met spek en ei op een houtvuurtje. Dit was lekker, leuk en warm tegelijk. Tevens was het mijn manier van dodenherdenking. Even een devoot moment en de stilte, die was er gewoon al.

    Bevrijdingsdag. Mijn boot zoals bedacht in de beek, die even later in de Donau stront, laten glijden. Lekker voorzichtig over een grastalud. Soepel stapte ik in en toen werden we afgeschoten. Gelijk op snelheid schiet ik het ruwe water achter de stuw in. Leuk is dit. In Lauingen stop ik nog even om een foto te maken van het leuke plaatsje. Met Daem  en Yolande, onze vrienden die op vakantie zijn geweest naar Fieberbrunn, afgesproken dat ze me komen opzoeken vandaag. We whatsappen over en weer.

    Vergankelijkheid
     

    Eerst moet ik ook de stuw bij Dillingen nog overdragen. Doordat er een soort van trailerhelling aan beide zijden van de stuw zijn aangebracht gaat dit gelukkig redelijk vlot.

    Het voelt aan als een huis op je rug
     

    Het blijft een heel gesjouw maar gaat veel beter. Doordat de overdraging zo vlot verliep kunnen we toch nog afspreken op de Donaucamping in Dillingen. We hebben daar in een restaurant even lekker kunnen bijpraten tijdens een welgevulde maaltijd, natuurlijk met Hefe Weizen. Na de maaltijd nog wat foto’s en videomomentjes en dan nemen we al weer afscheid, stap ik in en vaar weg. Zelf ben ik, waarschijnlijk door de opwinding, vergeten foto’s te nemen van deze leuke ontmoeting. Nog 2538 kilometer te gaan. Daem filmt mijn aftocht en we zwaaien nog lang. Na een tijdje kom ik aan bij de sluis in Höchstadt die ik gelukkig wel mag gebruiken. Daarna zie ik al weer snel het oranje knipperlicht van de sluis in Schwenningen. Dat is dan weer minder leuk maar ook hier heeft men de trailerhellingen aangebracht. Ondertussen is de Donau al weer van uiterlijk veranderd. Met regelmaat wordt de rivier heel breed en er bevinden zich steeds meer eilandjes, die begroeid zijn met enkele boompjes, brandnetels en vooral veel riet. Dan weer afgewisseld met een gekanaliseerd deel, meestal direct na de sluizen. Op het stuwmeer voor de sluis van Donauwörth kom ik de eerste “Jachthaven” tegen. Een paar zeilbootjes aan een drijvende steiger. Vanaf grote afstand zie ik ook alweer het knipperlicht op de stuw ten teken dat ik zal moeten overdragen. In de kano al bedenk ik dat dit weer een halve overdraging gaat worden. Ik maak mijn bivak op het grasveldje boven aan de sluis. Eten doe ik niet meer maar drink versgemalen koffie en later nog lekker hete thee. Nog even contact met thuis waarbij blijkt dat bevrijdingsdag in Sliedrecht weer helemaal niet heeft geboden wat was aangekondigd. Vanuit mijn slaapzak werk ik mijn reisdagboek bij. Handschoenen aan en schrijven maar. Het belooft opnieuw een koude nacht te worden.

    Donauwörth is kennelijk een knooppunt van wegen want zowel het trein- als autoverkeer hebben hun uiterste best gedaan me uit de slaap te houden, wat ze natuurlijk niet gelukt is. Sta ik vanmorgen op en dan zie ik dat de sluis nu wel gebruikt zou mogen worden. De boot heb ik er dus gisteren voor niks uitgehaald. Nu ik deze toch eenmaal op de kant heb kan ik beter omdragen en bespaar ik me de tijd van het sluizen. Direct ook al weer twee enthousiaste wandelaars ontmoet die over twee jaar de Donau naar de Zwarte Zee willen gaan fietsen. En nu moet ik zelfs nog aan mijn ontbijt beginnen.

    Toen ik eenmaal ging varen schoot het ook weer lekker op. Met een gemiddelde snelheid (bewogen) van 10 km/u mag je niet klagen. Daarom heb ik mezelf in Marxheim maar op een lunch getrakteerd. Het was best een heel stuk lopen vanaf de Donau en de naam van het restaurant zag er in eerste instantie hij nu niet bepaald uit van daar ga ik snel even heen. “Land Steakhouse Bürger”. Wanneer het een soort van “Burger King” was zat ik fout. Maar het tegendeel bleek waar. Hier kon je heel erg lekker eten en na de voortreffelijke goulash soep en de steak op brood met koffie toe had ik spijt dat ik een dergelijk adres nooit beschikbaar had rond het avondeten. En zoals overal in Duitsland is de horeca beslist redelijk geprijsd (preiswert). De lunch kon ik er ook weer lekker af wandelen terug naar mijn bootje. Ook nu schoot het, ondanks de tegenwind, weer lekker op. Tot het stuwmeer van Bertoldsheim. Toen was de stroming er bijna uit en de wind op zijn hevigst. Verlangend zag ik uit naar het sluizen want er brandde geen knipperlicht. Sta ik op de sluis, weigert de boven deur aan mijn plan mee te werken. De onderdeur werkt wel. Daar heb ik natuurlijk niets aan en zal weer moeten overdragen. De sluizen van de Donau vallen niet bepaald onder de spreekwoordelijke “Deutsche Grundlichkeit”. De routine is duidelijk maar hier ontbreekt nu weer de handige trailerhelling. Daardoor moet de kano maar weer een meter of zes over een paar basalt talud glijden. Niet echt leuk maar er is geen andere oplossing voorhanden. Aan het werk maar weer. Uiteindelijk toch nog een stukje talud gevonden met dat beplanting en met mos. Is toch wat milder voor de kanobodem. Toen eenmaal de procedure achter de rug was liep het weer gesmeerd. Onderweg kom ik nog een soort van grot tegen die ik graag gebruikt zou hebben als onderkomen voor de nacht. Er mag echter vanwege de vele dieren die erin wonen geen vuurtje worden gestookt. Laat dan maar en in een grot zo dicht bevolkt is er voor mij vast geen plaats waar ik nog lekker slapen kan. Wat later kom ik nog twee kajaks en een wildwater bootje tegen. De eerste kano’s die ik op het water zie. Daarna begon er weer een stuwmeer te groeien. Dan vliegt je snelheid terug en heb je dan ook nog tegenwind het is het zwoegen geblazen. Op de laatste kilometer voor de sluis komt me een stel, in een tandem Lettmann kajak, achterop. Die gaan wel rap maar houden in en we maken een praatje. Ze hebben de Lech voor circa 20 km gevaren en zijn nu op weg naar de kanoclub Neuburg. Wat leuk hetzelfde einddoel als ik. De sluis mochten we gelukkig gebruiken en wanneer er boven een van ons drieën op de knop drukt kunnen de mannen in de boot blijven en dat was voor mij de eerste keer en ook een hele ervaring. Toen we eenmaal door de sluis waren en het stel weer compleet in de tandem zat gingen zij als een speer maar ook ik, met 14,5 kilometer per uur. Zij liepen natuurlijk wel wat uit maar toen ik bij de kanoclub kwam was zij net uit de boot gestapt en zat hij er nog in. Misschien waren ze een zeven à 800 meter op me uitgelopen waarbij ik nog een foto van Neuburg heb genomen. Ze waren best verbaasd dat ik er al was en hebben me gelijk geholpen mijn zware boot op de steiger te trekken.  Zij gingen huiswaarts en ik ging naar een groepje kanovaarders. Die legden me uit waar ik me moest aanmelden, enzovoorts. Ze waren nieuwsgierig naar mijn reis en ik moest er alles over vertellen. Tijdens het aanmelden een Hefe Weizen gedronken tegen de enorme dorst die ik had opgelopen. Twee nachten geboekt. Morgen lekker even uitrusten en de stad bekijken. Neuburg schijnt een mooie oude stad te zijn. Wat ik er tot nu toe van gezien heb maakt me nieuwsgierig. Tent met tarp opgezet, misschien morgen wel regen en dan kan ik tenminste droog zitten tijdens het koken. Toen alles was opgebouwd heb ik eerst lekker gedoucht. Wat knap je daar van op. “Schone” kleren aan en net op tijd arriveer ik bij het restaurant van de kanoclub. Niet luxe en een kleine kaart maar gewoon goed eten. Niet meer, niet minder. Tevreden blik ik terug op weer een mooie dag. Omdat het zaterdag avond is trakteer ik mezelf nog op een Coppa Stracciatella die door Sabine met liefde wordt geserveerd en door mij met smaak wordt opgegeten. Snel afrekenen en vlug naar bed. Het was een leuke maar vermoeiende dag.

    6 comments

    1. Hoi Willem. Ik lees dat het goed gaat met je reis. Wat een fantastisch avontuur met een prachtig doel. Ik geniet van je verhalen en zie uit naar de volgende.

      Liked by 1 persoon

    2. Ja Willem, hier begint het goede leven op de Donau! 🙂
      Mooie rivier intussen (behalve idd die grote stuwmeren met altijd wind tegen), mooie dorpjes en mooie kampeerplekjes! En lekkere Hefe’s natuurlijk!

      Liked by 1 persoon

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s