Een maand op reis

Vandaag, maandag 8 mei 2017, ben ik precies een maand op reis. Het lijkt me veel korter, heel veel korter. Omdat de regen maar blijft aanhouden blijf ik tot morgen bij de kanoclub Neuburg. Inmiddels heb ik mijn intrek genomen in de openbare “Hikers Cabin”. Dit is een open hut, een dak met drie wanden. Is in ieder geval een droog onderkomen en ik kan hier ook alles drogen en inpakken. Vanaf morgen wordt er beter weer voorspeld maar het blijft wisselvallig. ’s Middags pas was ik gereed met het drogen en inpakken van al mijn spulletjes. Alleen het hoognodige had ik nog om me heen.

Omdat ik zag dat een van de weinige campinggasten met een gasfles aan het sjouwen was ben ik naar hem toe gegaan omdat hij dan misschien ook wel zou weten waar ik campingaz kan kopen. Hij kwam met een verhaal over een bouwmarkt maar hij dacht dat ik over een auto beschikken kon. Toen ik hem vertelde dat ik met de kano ben bood hij aan om er even langs te rijden. Doe er dan maar gelijk twee zei ik. En die bracht me. Keurig met een uitgeprinte rekening. 

Toen ben ik naar een leuk koffie tentje gegaan en heb daar genoten van een lekker gebakje, een latte Machiato en een latte Opéra. Die laatste was wel heel bijzonder lekker. Na de koffie bedacht ik dat ik nog naar de supermarkt moest om wat eten in te kopen voor wanneer ik geen gelegenheid had om uit eten te gaan en zelf moest koken. Daarna naar de camping om mijn inkopen weg te bergen.

Op de camping kwamen twee fietsers aan die vroegen of ik Engels sprak. Een man, Peter, uit Londen (GB) samen met een Amerikaanse vrouw, Susan, uit Flagstaff Arizona. Toen ze zagen dat ik in de Hikers Cabin lag merkte ik dat ze dat ook wel zouden willen en dus bood ik ze ook een plekje. Daar waren ze maar wat blij mee. Een natte tent opzetten in de regen is geen pretje weet ik tenslotte ook uit eigen ervaring. Toen alles voor de nacht was ingericht zijn we met z’n drieën naar een klein Italiaans restaurantje gegaan waar we overheerlijk hebben gegeten bij pizza professor Juri. Van Hongaarse afkomst maar zoals hij pizza’s bakt kan menige Italiaan nog van leren. Terug op de camping zag ik nog licht in het restaurant en dus kon het stel ook hun overnachting betalen. Eigenlijk was het restaurant gesloten maar de chef, die ik al kende, hielp ons vriendelijk en bood ons zelfs de gelegenheid om nog wat op te warmen en nog even een drankje te kunnen drinken. Onderwijl babbelden we met de chef en een vriend van hem die voetbalcoach bleek te zijn en overal al had gewerkt. Hartelijk bedankt en naar de Hikers Cabin gegaan om te gaan slapen. Na een minuut of vijf al klonk er gesnurk het Peters slaapzak. Susan heb ik geloof ik niet gehoord. Lekker droog slapen onder een stevig dak in plaats van in een tent.

Vanmorgen werd ik al om een uur of zes wakker. Bioritme. Daardoor ontwaakten Peter en Susan (geen stel) ook. Plassen, wassen en aankleden, waarna eten werd gekookt en gegeten, opgeruimd en ingepakt. Dat fietsen ook een hele toer is bleek me toen ook. Alles moest worden schoongemaakt. De fietsen zelf, de tassen, en ook nog speciaal een extra goede beurt voor de remblokjes. Daar gaat ook best wel veel tijd mee heen. 

Ik was eerder klaar en ging mijn kano, de Ortlieb duffel en de aluminium koffer alvast naar de steiger brengen. Afscheid nemen zouden we straks wel doen, met foto’s en zo. Ik heb ze gevraagd, omdat ik er nog wel een tijdje bezig zou zijn, om naar de steger te komen. ​

​Toen ik echter helemaal gereed was met inpakken en ​

​alleen nog maar de boot in het water behoefde te laten glijden ben ik maar weer eens terug gelopen naar ons onderkomen. Blijken ze zomaar, zonder nog wat te zeggen of afscheid te hebben genomen, te zijn vertrokken. Zomaar weg gefietst. Dat kan toch eigenlijk niet. Het zal Peter zijn PTSS zijn vanuit de X-militairy. Nadat ik nog even bij de campingbeheerster heb nagevraagd of ze werkelijk al weg waren heb ik haar goedendag gezegd en ben vertrokken.

 “Ab gehts!”

Een lekkere stroming en een heleboel water, wat wil je nog meer. Het nadeel van hoogwater is dat dan de stuwen overstromen en wanneer het water over de stuw stroomt (de waterkrachtcentrale heeft minder water nodig dan wordt aangeboden) Dan brand er een oranje knipperlicht en is de sluis buiten werking. Hé, dat is nou vervelend. Heb ik toch weer twee maal moeten overdragen en dat is best vermoeiend, zul je begrijpen. De tweede keer, net voor Vohburg, heb ik me afgevraagd of ik op de stuw zou blijven slapen. Dat scheelt want al je spullen zijn dan toch al uit de boot. Erg aantrekkelijk vond ik dat echter niet dus heb ik mijn gps nog maar eens geraadpleegd en zag dat, bij Vohburg (erin eigenlijk), in een officiële “biwakstelle” was voorzien. Dit betekent een keer extra uitpakken maar dat had ik er wel voor over. Blijkt er ook nog eens een hele leuk Italiaans restaurantje “San Marco” te zijn, op loopafstand (circa 200 m).  Omdat, zoals ik al eerder schreef, het verblijf op het water dorstig maakt, ben ik daar eerst maar een Hefe Weizen gaan nuttigen. Dat was nuttig. Ik heb gelijk, omdat het restaurant maar heel klein was, voor de avond gereserveerd. Dat was geen slecht besluit. Zelfs op de dinsdagavond was het erg gezellig druk. Het eten was dan ook formidabel wat tegelijk ook het grote aantal gasten verklaarde, waarbij de prijs mogelijk ook een beslissende invloed uitoefent. Waar vindt je nog een complete maaltijd voor onder de € 20,=? Hoofdgerecht, nagerecht plus Hefe Weizen mag toch best wel compleet worden genoemd. Ik zat er vol van. Na het eten heb ik nog getracht om wat te schrijven maar de maaltijd had me slaperig gemaakt en ik ben gaan slapen.

Het was weer flink koud toen ik vanmorgen opstond maar toen ik mijn hoofd uit de tent stak zag ik ook waarom. Het was een heldere nacht geweest en het was nog steeds helder en dan nam ik een beetje kou wel voor lief. Maar hopen dat alle nattigheid van de afgelopen weken nu voorbij was.  Nadat ik wat spullen had ingepakt en naar de cabine met toilet, warme douche en verwarming, was geweest liep ik terug langs mijn kano. Blijkt het Donauwater wel zo’n 80 cm te zijn gezakt. Hoe kan dat nu opeens? Het resultaat is dat ik de kano nu een paar meter moet verslepen om weer te water te kunnen gaan. Dit heb ik maar direct gedaan en het viel me mee omdat de ondergrond bestond uit een mooie grasstrook zonder stenen. Vervolgens had ook mijn tentje in de zon gestaan en was zo goed als droog waardoor ik het ook kon inpakken. En nu weer te water, de toekomst tegemoet. Dan bedenk ik opeens dat het eigenlijk wel zonde is om niet eerst het historische stadje Vohburg te bezoeken. Daarom pak ik mijn spulletjes in m’n tas en ga op stap. Dat was me de moeite waard ook, een mooie burcht met een kapel en een indrukwekkende begraafplaats, een aantal kerkgebouwen en veel mooi authentiek versierde huizen. Daar heb ik geen spijt van en dat is ook de reden waarom ik me, ter beloning, op een lekkere kop koffie met een overheerlijke koek heb getrakteerd, bij een bakkerij annex café of is het café annex bakkerij. Goed gedaan Willem! Terug bij de boot waren er drie kanovaarders aangekomen van de kanoclub Regensburg, de Siemens afdeling. Die gingen een stukje peddelen tot Saal waar hun auto stond. Ze waren hier gebracht door een vriend die hier in de buurt ging vissen. Allen waren ze met pensioen en de oudste was zelfs al 81 maar nog altijd top fit. Ze waren eerder weg dan ik met hun vlotte bootjes maar ook bij mij zat de snelheid er goed in.  Ze liepen niet zo ver uit dat ik ze niet meer kon zien. Op een gegeven moment gingen ze de oever op. De boot van de oudste, Hansl, maakte een beetje water door een lekkende boutverbinding van zijn zitje. Dit hebben ze kunnen oplossen en gezamenlijk voeren we nu verder tot dat we bij het veer van Eining waren aangekomen. Het leukste plekje aan de Donau tot nu toe, waar je gemakkelijk kan uitstappen en al voordat je in Weltenburg aankomt een lekker brouwerij biertje kunt drinken. Ook kun je er van alles en nog wat eten, van bockwurst, currywurst tot forel aan toe. We hebben leuk met elkaar zitten kletsen, want dat was het, over van alles en nog wat. Ze waren bovenal geïnteresseerd in mijn reis en vonden het geweldig. Ze wensten me dan ook veel succes en een geslaagde en gezonde thuiskomst. Toen zijn we, opnieuw samen, verder gevaren. Ze waren duidelijk al vaker in dat tentje geweest. Zelfs zijn ze er een keer mee op de Bayerische TV verschenen. Het water stond toen zo hoog dat heel de santenkraam onder water stond en ze binnen tussen de tafels en de tap konden doorvaren. Dat was natuurlijk ook veel interessanter voor het tv-programma dan alleen een stil plaatje van een ondergelopen restaurant. We voeren dus samen verder naar Weltenburg en bij het klooster en de abdij met brouwerij van het beroemde Weltenburg bier ben ik naar de oever gevaren en heb afscheid genomen. Zij voeren door naar Saal. Waar ik zal overnachten weet ik nooit van tevoren.  Het klooster in Weltenburg is, mede te danken aan het absoluut geweldige donkere abdijbier, 
een toeristische trekpleister geworden.  Dit natuurlijk in combinatie met de tweede Donau Durchbruch, ditmaal door het uitslijpen van de, net hiervoor begonnen, Jura. ​

​Ook ik heb hier rondgekeken en net als elke andere toerist een abdijbiertje gedronken. ​

​Van hieruit kan men met een houten motorboot diverse tochten maken maar er zijn ook rondvaartboten die grotere afstanden afleggen. Zoals ik het idee kreeg komen ze echter nooit verder dan de grens van Kelheim. Deze luxe behoefde ik niet op te zoeken en ging natuurlijk in mijn eigen kano de Donau Durchbruch varen. Één kolkende massa water was het op sommige plaatsen. Wervelingen , die je plotsklaps van de richting doen veranderen, waarop je moet reageren met een krachtige peddelslag om zodoende op koers te kunnen blijven. Jammer dat het maar zo’n klein stukje is want je leert er natuurlijk wel veel van. Bij de Kelheimer Kanoclub, die nu nog niet geopend was, had ik toch geluk. Een wat ouder lid had gevaren en stond wat nog ganzen te voeren. Toen ik vroeg of hij zelf niet meer behoefte te eten hadden we een praatje op gang. Hij heeft me nog wel de club laten zien en ook de enorme hoeveelheid Gatz boten. De club bood echter geen slaapgelegenheid. Normaal zou het naastgelegen gasthuis met biergarten “Am Kloster” dat verzorgen maar die waren rond deze tijd nog alleen maar in het weekend open. Dus ben ik met een vriendelijke groet doorgevaren en heb zelf maar gekeken of ik wat zag. De camping in Herrnsaal had geen goede uitstapplek en was te hoog op de heuvel gelegen om voor mij haalbaar te zijn. Aan de overkant, in Saal, zag ik echter een boothelling en die zijn vaak goed te doen. Dus moest ik de snelstromende Donau traverseren en belandde daarbij in een mooi keerwater wat me hogerop naar de boothelling hielp. Er waren een paar meisjes van een jaar of tien/elf aan het spelen en er waren twee mannen, waarvan één met een grote huttehond (waakhond ). Ik werd als het ware welkom geheten, werd allerhartelijkst ontvangen alsof ze al heel lang naar me hadden uitgezien. Het terrein werd door middel van borden aangegeven als verboden. “Clubgrundstuk WSG Saal, begahren verloten.” Had ik toch weer geluk want de man zonder hond was van WSG Saal, dat staat voor Wasser  Sport (of Ski) Gruppe Saal, en hij vond dat ik daar best mocht overnachten. 

Dat deden immers alle leden van zijn club,, alleen was ik nu wat eerder. Zo hebben we samen weer over van alles gesproken. Op een gegeven moment gingen ze kennelijk naar huis en de man vroeg of ik misschien nog wat nodig had. Ik moet raar en vragend hebben gekeken want hij begon met voorstellen zoals een biertje bijvoorbeeld of eten. Ik zei dat ik alles bij me had om een maaltijd voor mezelf te bereiden. Natuurlijk had ik geen bier maar of ik dat nu echt nodig had, dat dacht ik niet. Hij zei dat hij in elk geval vanavond nog wel even langs zou komen waarop ik dacht dat hij bedoelde om dan samen gezellig een biertje te drinken. Dat vind ik leuk zei ik daarom. Hij reed weg en ik ging aan mijn bivak begonnen. Daar was ik nog niet mee klaar toen hij alweer terug was. Met een tasje in de hand wees hij naar de onverwoestbaar sterke gegalvaniseerde tafel, een eindje verderop op het terrein. We liepen erheen en toen ging zijn tasje open. Twee pilsjes, een zak bretzels, een stuk vlees in Aspic, twee frikadellen en een stuk lekker gegaard spek. De laatste drie waren warm in aluminiumfolie verpakt. En dan nog verontschuldigde hij zich dat de slager niet meer open was geweest en hij nu zomaar wat bij elkaar had moeten pakken. De afgelopen tijd heb ik al vele mensen omhelsd maar dit werd weer een hele warme omhelzing. Super gastvrij toch! Zo aardig en zo lief. Natuurlijk hebben we kaartjes uitgewisseld en een foto gemaakt die ik hem zal toesturen. Franz, want zo heet hij, geeft nog aan dat, mocht ik in de problemen komen, tot Passau, dan hoef ik maar te bellen en dan komt hij naar me toe. Dat is toch geweldig. Natuurlijk hopen we allebei dat het niet nodig is maar te weten dat je van redelijk dichtbij hulp kunt verwachten is toch een geruststellende gedachte. Het werd daardoor weer een wonderlijke dag. ’s Avonds bijtijds weer in de slaapzak want het belooft weer koud te worden, een heldere nacht en een mooie volle maan aan de hemel. Wat kun je toch gewoon gelukkig zijn. Ook nog even tijd genomen om mijn foto’s naar huis te sturen. De foto die ik met Franz heb gemaakt stuur ik hem ook toe. Nog wat schrijfwerk en even whatsappen met thuis voor wat actuele zaken en dan slapen.

De nacht was mooi helder verlicht door de volle maan en omdat ik de indruk krijg dat mijn Exped-matje steeds leger werd heb ik niet erg goed geslapen. Wanneer zo’n bedje te weinig lucht bevat wordt het dons samen gedrukt en gaat de isolatiewaarde omlaag. Je krijgt het koud. Één keer heb ik wat lucht bijgepompt maar dat was volgens mij ’s morgens alweer verdwenen. Ik heb deze indruk al eerder gehad deze reis en ik maak me een beetje zorgen want een goede nachtrust is toch wel het beste wat je hebben kunt. Ook heb ik niet veel fiducie in het zelf plakken van een dergelijk product. De volgende nacht wacht ik nog even af voor ik een oordeel kan vellen. Ik werk ’s morgens mijn programma, want dat is het inmiddels, af. Ruim alles op en dan komt Franz er opeens aanlopen en schud me de hand. Ik heb ontbijt voor je meegenomen zegt hij, ik hoop niet dat je al gegeten hebt. Helaas moet ik bekennen dat dat inderdaad het geval is maar dat ik best nog wel wat zou kunnen eten. Franz kijkt blij en loopt met me mee  naar de tafel. Hij heeft brood, koffie, pfefferlingen, drie eieren, spelling (een soort kleine pruim) jam en boter voor me meegenomen. Een waar ontbijtbuffet. Wat een geweldig mens, die Franz. Met smaak eet ik het grootste deel op want het is overheerlijk. De rest geeft hij me mee voor overdag en tussendoor. Zelfs de keukenrol krijg ik mee. Franz blijf nieuwsgierig kijken hoe ik al mijn spullen in mijn kano opberg. Hij verbaast zich over wat er allemaal inpast. Dat had hij niet verwacht. Hij helpt me de kano te water te laten en dat komt goed uit want het Donauwater is alweer zo’n 30 à 35 cm gezakt. De rubbermat bewijst opnieuw haar nut om bodembeschadigingen op het ruwe beton te voorkomen. Franz vraagt me om in Oostenrijk, in Obermühl, de hartelijke groeten van hem over te brengen aan de chef van gasthof “Gielingen”. Hij kwam daar vroeger vaak en beveelt dit me aan voor een bezoek. Dat beloof ik hem want dit is wel het minste wat ik voor hem terug kan doen na alles wat hij voor mij heeft gedaan. We nemen, opnieuw met een omhelzing afscheid en zeggen, misschien tot ziens. Ik klim in mijn kano en Franz verbaast zich dat ik een hele dag geknield kan zitten. Nog een handdruk en ik vaar weg met een weemoedig gevoel. We zwaaien nog lang naar elkaar. Terwijl ik vaar moet ik terug denken aan deze warmhartige, éénentachtig jaar, jonge man. Een geweldige persoonlijkheid, die de rest van de dag in mijn hoofd en hart met me mee reist. Al snel passeer ik de bootgasse bij Bad Abbach. Door de, zich onder de waterstroom bevindende, borstels wordt de snelheid van de boot laag gehouden. Bijkomend voordeel is dat de boot aan de onderzijde compleet wordt gereinigd. Ik heb niet meer de moeite genomen om Bad Abbach, hoewel interessant, te bezoeken. Je kunt ook teveel meemaken in een te korte tijd. Mijn bedoeling is om door te varen naar Regensburg en daar een aantal dagen door te brengen. Dat is ook veel comfortabeler omdat mijn kano en tentje. dan op de kanoclub camping zijn en ik er verder geen omkijken naar heb. En voor ik het weet ben ik er al. Navraag gedaan en uitgevonden waar ik mag staan, waar ik kan douchen en waar de toiletten zijn. Dan maak ik mijn kampje in orde en eet van wat Franz me heeft meegegeven. Ook het biertje, wat ik nog van hem heb, maak ik soldaat. Nadat ik op mijn gemak alles in orde heb gemaakt neem ik mijn reisdagboek maar weer ter hand. Er gebeurt ook zoveel in zo weinig tijd. Uiteindelijk zal ik een keer een besluit moeten nemen of ik mijn blog wel synchroon moet of kan houden aan mijn dagboek. Aan de ene kant is het gemakkelijk om eerst alles op papier te zien en daar een blog van te maken. Een ander, ingekort, verhaal tot blog verwerken lijkt me lastiger. Wat laat ik dan weg? Wat kort ik in? Gewoon overschrijven voorlopig, al worden het wel lange verhalen. Waar moet ik ze dan opknippen om ze korter te maken? Ik weet het nog niet. Ik kijk nog wel. Dan is het alweer avond en zo langzamerhand etenstijd. Ik ga vanavond naar het restaurant van de naburige club “Freier TUS”. Daar ben ik vanmiddag ook al geweest en er staat nog een biertje op m’n rekening. Ik ga er een Schnitzel met Pommes eten. Die heb ik mijn hele reis nog niet op. Kan ik gelijk het biertje van vanmiddag afrekenen. Het was eenvoudig maar lekker en het prima biertje “Hacker-Pschorr Weizen” maakte de maaltijd compleet. Mijn blog wordt alsmaar langer en ik ga maar door.

Inmiddels begint er al weer een beetje motregen te vallen. Wordt het dan nooit droog. Ik ben, vanwege die regen, nog even in het restaurant gaan zitten om mijn verhaal af te kunnen maken. Vele gasten gingen al naar huis en op een gegeven moment komt de waard, een jonge kerel en een boom van een vent, een praatje met me maken. En weer gaat het over van alles, zo gemakkelijk. Morgen vanaf 18:00 uur is er een groot feest in de stad met om 22:00 uur een groot vuurwerk. Hij wijst me de weg. Dat belooft wat en met deze informatie in mijn hoofd loop ik terug naar mijn tent en vergeet opnieuw mijn tas die de waard gelukkig snel nabrengt. Hij zegt: “Nou ja, je bent morgen toch ook nog hier.” In een druilerig regentje loop ik naar mijn tent die ik, voordat ik vertrok, gelukkig goed had dichtgedaan.

15 comments

  1. Wat een prachtig verhaal weer Willem. Wat jij in deze eerste maand allemaal hebt meegemaakt.. Ongelooflijk gewoon.. Wat een vriendschappen en hulp. Dit had je toch niet durven dromen! Ik geniet met je mee! Groetjes Mike, Willeke en Taiga

    Liked by 1 persoon

  2. Weet je wat mij nu opvalt aan je ervaringen en verslagen Willem?
    In Nederland hebben mensen uit de gebieden waar je nu allemaal al bent geweest de naam stug en terughoudend te zijn. Nu ontmoet je mensen in hun eigen leefomgeving en blijkt dat er ook een andere kant is.
    Geniet er maar van. Ongetwijfeld is dit verschil te verklaren en ik heb er zelf ook mijn positieve kijk op.
    Ik hoop dat dat je veel plezier beleeft. Misschien een klein beetje jaloers, maar ik gun het je van harte!

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel Martin. Stiekem geloof ik dat het effect van alleen reizen het geheim achter deze gastvrijheid is. Je bent dan een bron voor nieuwsgierigheid. Plus geloof ik heilig dat je terugkrijgt wat je zelf ook geeft. Vriendelijkheid en geloof in je innerlijke stem krijg je onverwijld terug. Men voelt dat op de een of andere manier. 😎🛶

      Like

  3. Ha Willem, geweldig allemaal. Nou ja de regen en sneeuw dan uitgezonderd. En je bent intussen op een heel mooi stuk Donau geraakt. Vond ik tenminste helemaal geweldig daar met al die dorpjes en mooie landschappen, en niet te vergeten ook die Donaudurchbruch bij Weltenburg! Toen wij er waren stond het begin van de parkeerplaats onder water en zagen we een paar jaar later, toen we daar opnieuw langs kwamen, dat er ook een heel breed kiezelstrand was waar je met de boot kon aanlanden.. Jij hebt trouwens ook een lekkere stroom mee! Ideaal; de rivier wordt er mooier op vind ik, je ziet meer en je gaat nog lekker snel ook :-). Geniet lekker verder van je trip, van Regensburg en de Hefe’s! (die zul je gelukkig -ieder geval tot Servië- nog heel lang langs de Donau tegenkomen 🙂 )

    Liked by 1 persoon

  4. Aah.. kijk, het is maar goed dat sommige dingen gewoon blijven zoals ze zijn! 🙂
    Ik wens je een hele mooie en voortvarende vaart Willem. En met meer van die mooie ontmoetingen unterwegs!
    En doe in het Walhalla vandaag Herr Winckelmann de groeten van me! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s