Regensburg

Vanmorgen weer om 6:00 uur wakker maar heb me nog maar even lekker omgedraaid. Tot ik om 8:30 uur weer wakker werd van het bulderend geluid van een graafmachine. Regensburg blijkt, voor mij in ieder geval, een lawaaiige stad. Dit is heel erg wennen na de afgelopen stille maand. Gelukkig blijft het niet zo luidruchtig. Voor ik uit mijn slaapzak ging heb ik eerst mijn concept blog nog eens goed doorgelezen want ik heb inmiddels geleerd dat er altijd nog veel schrijf-en taalfouten in staan die ik natuurlijk zoveel mogelijk wil voorkomen. Helaas heb ik niemand bij de hand die de stukken kan doorlezen want zelf lees je vaak gewoon over de fouten heen. Maar goed, we gaan gewoon door natuurlijk.

De stad in om, de “Dult”, voordat deze helemaal vol met volk loopt, te gaan zien. 

De “Dult” blijkt een jaarlijkse kermis, ik stel me voor zoals die in Tilburg. Vooral heel veel en heel groot. Gedurende 14 dagen vertier en vermaak voor Regensburg en omgeving.

Via het immens grote kermisterrein beland ik dan toch in de “Altstadt” ​

​waar onder andere de “Steinerne Brücke” mijn belangstelling heeft. De, ernaast gelegen, “Historische Wurstküche” wordt natuurlijk ook met een bezoek vereerd. Daar mocht ik bij een vader en zoon aan tafel aanschuiven en we zijn aan de praat geraakt. Beiden waren vrachtwagen chauffeur geweest.

Ik bestelde hetzelfde gerecht, zes kleine, maar lekkere, worstjes met zoete mosterd en zuurkool, begeleid door een Hefe Weizen en een broodje, vormt een lekkere en gezonde lunch waarmee je de rest van de dag weer aankunt.

De vader was nu 87 en de zoon 65 jaar oud en ze reisden jaarlijks samen een week door Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Vanmorgen nog waren ze in Passau en nu in Regensburg. Het werd een leuk gesprek. De vader vertelde me dat hij met 16 jaar ook een kano had. Ze woonden in Oost-Duitsland en toen Polen de grens verlegde, had hij ineens ook de kano niet meer want die lag nu in Polen. Het ging opnieuw wat regenen en beiden besloten om weer verder te reizen. We wensen elkaar een goede reis met een gezonde thuiskomst. Het was weer een leuke ontmoeting.

Daarna heb ik heel veel straten en stegen doorgelopen, allemaal even leuk en authentiek. Toch bleef de sfeer hangen bij de sfeer van elke andere grote stad. Die hebben het in de regel toch niet echt. De Dom St. Pieter heb ik alleen aan de buitenkant bekeken. Er is een Kepler museum, in wat kennelijk zijn woonhuis was, en ook heel veel ijssalons waarvan ik er natuurlijk een moest uitproberen. Omdat je van al dat geslenter veel vermoeider wordt dan van een hele dag op je knieën kanovaren kwam ik al redelijk op tijd bij mijn vriend, de waard, van de “Freier TUS” voor een Hefe Weizen. Hij raad me aan om vanavond te gaan eten bij “Brauerei Kneitinger” voor een traditionele streek maaltijd. Zelf denk ik daarbij dat ik ook even wil kijken bij de “Irish Harp” voor wat vertier. De waard zegt me dat ik echter om 10:00 uur weer bij hem moet zijn want dan begint het feest met het grote vuurwerk van de “Dult”. Ik doe mijn best. In 25 minuten loop ik naar “Kneitinger”, een immens gebouwen complex waarin een even immens restaurant/ café/ vermaaksruimte is gehuisvest. Het geheel ademt een echte feestelijke Bayerischen sfeer uit. Zoals een Oktoberfest atmosfeer. De bediening natuurlijk in kledendracht. Dat maakt het wel extra gezellig. Een sfeer die we in Nederland nergens zullen tegenkomen. Doordat de gasten deze atmosfeer gewend zijn komt het geheel op me over als een gezellige “Feierabend” want dat is het tenslotte ook. Ik bestel een Hefe Weizen maar dat brouwen en schenken ze dus niet. Dan maar genoegen nemen met een Kneitinger Edel-Pils. Na de bestelde Holzhackersteak zal ik nog wel een Kneitinger Donker-Export bestellen, als toetje, zo te zeggen. Daar is het echter niet van gekomen. Het was er  te warm voor de kleding die ik aanhad dus heb ik afgerekend en ben naar buiten gegaan. Via de “Steinerne Brücke” Ben ik naar de Donau inseln gelopen toen bleek dat er bij de “Irish Harp” nog helemaal niets te beleven viel. Daar heb ik een ijsje gehaald omdat ik tenslotte nog geen toetje had gehad. Het was er gezellig druk rondom de brug, met ​

​live straatmuziek. Overal verzamelden zich groepjes, meest jongelui, langs de oevers van de Donau waarbij telkens een redelijke hoeveelheid bier aanwezig was waarvan alleen de lege flessen blijven staan. Daarvoor kwamen er weer andere mensen die er kennelijk brood in zagen om al deze flessen te verzamelen. Één ervan bezat voor dat doel zelfs een hypermoderne bakfiets. Toen mijn ijsje was opgepeuzeld ben ik naar de “Dult” gegaan waar ik het spektakel ook met bezoekers wilde aanschouwen. Nou, dat is me wat, ik viel van de ene verbazing in de andere. Ten eerste omdat het aantal kermissen, wat ik in mijn leven heb bezocht, op de vingers van één hand te tellen zijn. Ten tweede vanwege de bezoekers die zich voor een groot deel in ​

​Bayerische kledendracht hadden getooid. Heel leuk om te zien en hele leuk om mee te maken. Alle publiek loopt zo’n beetje tegen de wijzers van de klok in de attracties rond. Dat deed ik natuurlijk niet. Ik wilde de mensen aan de voorzijde zien en ze kunnen aankijken. Daarin was ik wel een van de weinigen constateerde ik. Omdat ik het geheel wilde documenteren heb ik wat foto’s en video’s gemaakt. Ik hoop ​

​​

​hiermee de sfeer goed te kunnen overbrengen. Toen ik zo langs de sluis van de Donau liep viel één schip in het bijzonder me op. Het lag afgemeerd te wachten op een schutting naar het zuiden en kwam uit ‘s-Gravendeel, de “Kilstroom” genaamd. Dat geeft me toch de hoop dat terugkeren over de Donau naar huis goed mogelijk zou moeten zijn. Toen ik verder liep werd ik ingehaald door het motorschip “Gerja” uit Groningen. Nu is dit natuurlijk nog in Duitsland en nog niet in Roemenië, maar toch.

Omdat de drukte, na de stille voorgaande weken, voor mij wel erg op me inwerkte ben ik, na het hele terrein te zijn rondgelopen, maar weer naar mijn vertrouwde terras bij de “Freier TUS” gegaan. Daar heb ik natuurlijk onder het genot van een Hefe Weizen naar het spectaculaire vuurwerk van de “Dult” gekeken (geen foto gemaakt). Daarbij werd het al gauw vrij fris waardoor ik maar snel mijn warme slaapzak in mijn tentje heb opgezocht.

Zaterdag morgen 13-05-2017 om 7:00 uur wakker maar ik ben geduldig blijven liggen. Zo heb ik, onder andere, liggen bedenken of ik vandaag al of morgen pas zal doorvaren. Regensburg is best leuk maar voor mij blijft het een stad, met stadse mensen, die alleen maar heel druk doen en dat is niet wat ik gewend ben deze reis. Ik functioneer duidelijk in een ander tempo en op een heel andere manier. Toch besluit ik om vandaag nog maar te blijven. Vanavond is er een feestje ter gelegenheid van drie leden van de kanoclub, die 50 jaar zijn geworden en waarvoor ik gisteravond ben uitgenodigd. Ook weet ik zeker dat Regensburg me nog meer te bieden heeft dan ik tot nu toe heb gezien en de waard van de “Freier TUS” wil ik natuurlijk ook  nog wel gedag zeggen. Daarbij ben ik nu gewoon een beetje lui. Iets wat me opvalt wanneer je een aantal dagen ergens verblijft. Lekker makkelijk denk je dan al gauw. Dagelijks reizen geeft gewoon een veel prettiger ritme.

Vanmorgen nog wel een lekker eieren met spek gebakken en dat met de laatste Pfefferlingen van Franz gegeten. Een stevig ontbijt. Daarna ga ik maar weer de stad in voor m’n volgende verkenningstocht. De wandeling naar het “Dult” terrein is aangenaam en altijd verbonden met de Donau vanwege de ligging op een van de Donaueilanden. Na een tijdje langs alle attracties en de snoep- en eetgelegenheden te zijn geslenterd zie ik in een van deze tenten het evenbeeld van Willy Nelson, tenminste in mijn beleving. Hij heeft een soort van Chopper-achtig fietsje bij zich met zo’n hele brede achterband en rundlederen zijtassen. Die kom ik opnieuw tegen en hoor dat hij met een verkoper praat over zijn Donaureis. Dat maakt mij natuurlijk heel nieuwsgierig. Ik stel me voor en vertel dat ik op dit moment de Donau afvaar in mijn kano. Ook vraag ik hem te poseren op zijn machine. Hij is helemaal verrukt van mijn verhaal en we hebben volgens hem veel gemeen en één ding daarvan is tijd. We hebben de tijd. Hij was vroeger stuntman en daarna kunstenaar. Noemt zich Pedro Indiana en zo ziet hij er ook wel een beetje uit. Hij zegt dat zijn bouwjaar 1945 is en daarmee ziet hij er heel jong uit. We praten over natuur, de kosmos, het universum en alles waar we kennelijk beiden energie uit putten. De krachten waardoor we allen verbonden zijn zolang we maar naar onze innerlijke gids luisteren. Toen ik vanmorgen twijfelde of ik al verder zou varen zei mijn innerlijke stem dat ik, om onduidelijke redenen, nog een dag moest blijven. Dit was omdat of zodat ik hem zou ontmoeten, Pedro Indiana. En zo voelde deze ontmoeting ook, als een soort voorbestemming. We moesten elkaar gewoon tegenkomen en het voelde heel goed. Of we elkaar al heel veel jaren kenden. Het moet niet gekker met me worden op deze Donau  Experience. Ik krijg nu zelfs het vermoeden dat alles wat me tot nu toe ten deel is gevallen, allemaal met deze “Vibes”, deze innerlijke beleving en de uitstraling die je daarvan krijgt, te maken heeft met het luisteren naar je innerlijke gids en tijd uitschakelt omdat dit slechts relatief is. Na een heel lang gesprek tussen onze twee zielen nam ik afscheid van deze opmerkelijke man. Ook hij nam, volgens hem, ook afscheid van een opmerkelijke man. Daarna heb ik de “Dult” verlaten en ben op een terras gaan zitten voor de lunch. Terwijl schrijf ik het beleefde ook maar snel op, voordat ik het vergeet, doordat er zoveel mee te maken valt. De atmosfeer is goed en gemoedelijk in dit stadsdeel en ik geniet ervan. Als toetje kies ik ervoor om een ijsje te eten op de “Steinerne Brücke”. Vervolgens slenter ik maar een beetje doelloos door de “Altstadt”. Dat kan goed want er is overal wel wat te zien of te beleven. Het grote aantal winkels met kledendracht valt me op. Ook geen wonder wanneer de gehele stad vol loopt met mensen in lederhosen en dirndljurkjes. Wanneer het tegen etenstijd loopt herinneren ik me een lokaal met Biergarten op mijn weg naar “Kneitinger”, gisteren. Dat weet ik nog wel terug te vinden en ik loop erheen. Het blijkt “Kreuzschränke” te heten en het is inderdaad de locatie die ik er gisteren al leuk uit vond zien. Omdat men hier beroemd werd om hun enorme schnitzels moest ik dit natuurlijk testen. Toegegeven, ik had man en paard nodig om de schnitzel te verorberen en de Pommes (Frites) konden er echt niet meer in. Toen de uiterst vriendelijke dame van de bediening kwam vragen of ik nog wat wilde bestellen heb ik gezegd dat de tiramisu me wel aan zou staan maar dat ik er best wel een kwartiertje op wilde wachten want de schnitzel moest eerst nog indalen. In de tussentijd kon ik weer wat bijschrijven en met de “Weltenburg Barock Dunkel vom Fass” spoelde ik de schnitzel door. Dat dit bijzonder lekkere bier hier eigenlijk niet voor bedoeld is zullen de Weltenburger kloosterbrouwers me hopelijk niet kwalijk nemen. En na de tiramisu neem ik, uit eerbied voor de kloosterbrouwers nog een laatste Barok, die ik opnieuw met smaak ga zitten opnippen. Dan is het tijd om op te stappen. Ik ga eerst bij mijn vriend, de waard, kijken om aan te kondigen dat ik me morgen weer door de Donau ga laten vervoeren. Tevens zeg ik dat ik vanavond nog wel even langs kom voor een biertje en het definitieve afscheid. Dan ga ik naar de camping waar het feest der vijftigjarigen al in volle gang is. Of ik nu momenteel veel zin heb om me daar bij aan te sluiten betwijfel ik. Ik zit nog vol van de hele dag Regensburg en om daar nog een beetje flink te gaan zitten doen denk ik niet dat het verstandig is. Zeker niet omdat ik morgen fris en fruitig wil zijn wanneer ik vertrek.

Mijn vriend, de waard Lorenz (Lenz) Karsch, viert op 20 mei 2017 de heropening van het restaurant en Gaststätte bij de “Freier TUS” aan de Schillerwiese. Heel erg jammer dat ik daar niet bij aanwezig kan zijn. We zouden dit allebei heel erg leuk hebben gevonden. Dat weten we beiden zeker. We zeggen misschien wel tot ziens. 

4 comments

  1. Goede morgen Willem, ik ben je kort geleden gaan volgen en moet zeggen petje af, wat een trip en wat een mooie verhalen ! Ik wens je veel succes en plezier op het vervolg van deze mooie reis. Ik zal je zeker tot het einde van deze uitdaging blijven volgen. Groeten Dan.

    Liked by 1 persoon

  2. Nou nou wat een beleving wederom met leuke en interessante ontmoetingen . Dit is en wordt zeker je meest mooie ervaringen/belevingen in je leven. Niemand kan dit van je afpakken en zelfs misschien ook niet evenaren . Hierna misschien een boek er over schrijven ?? Nogmaals goede trip verder !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s