Hofkirchen

Vandaag, donderdag 18 mei, heb ik zoveel mogelijk gevaren omdat het op het water lang niet zo heet was als op het land. Voor de lunch land ik aan bij de Ruderclub Deggendorf. 1876 e.V. Ze hebben boven een Italiaans restaurant en ik heb daar lekker onder een parasol kunnen eten en bijkomen. Het peddelen gaat zwaar vandaag. Ik moet na alle koude van de laatste maand duidelijk weer wennen aan deze hitte. Daarom stop ik ook in Niederalteich omdat daar een enorm klooster staat wat ik wil bezichtigen. Blijkt er ook, direct al bij het veerpontje, een kleine kapel te staan die gewijd is aan St. Johan Nepomuk, de schutspatroon tegen overstromingen en water gevaren. Deze heilige is tevens op heel veel bruggen afgebeeld of zelfs zijn er complete beelden geplaatst. Zo bevindt zich in dit kleine kapelletje een enorm, oud, houten beeld van de schutspatroon. Een leuke bijkomstigheid is misschien wel dat, twee dagen geleden op 16 mei, de naamdag van St. Johan Nepomuk wordt herdacht. De bezichtiging van de kloosterkerk was zonder meer indrukwekkend. Bijzonder ook omdat Niederalteich in 2013 zo’n vier à vijf meter onder water heeft gestaan door het breken van de dijk. Overal was men nu nog aan de slag met de herstelwerkzaamheden ervan. De horeca heeft het op een paar locaties niet kunnen bolwerken en zijn nu gesloten en verlaten. Een beetje troosteloos eigenlijk. Opnieuw het water op en een heel mooi stuk Donau, opnieuw anders, ontvouwd zich. Eilandjes met “kiesbanken” en zelfs al een enkel zandstrandje. Grillige Altwassers waar je doorheen kunt peddelen wanneer je tenminste voor stilstaand water kiest. Enorme bochten zoals haarspeldbochten in een bergweg. En zo peddel ik tot Hofkirchen door. Daar ga ik aan land en spreek de eerste persoon aan die ik tegenkom. Hij wilde gaan joggen maar heeft wel even tijd voor me. Ik vertel hem dat ik de gehele Donau tot aan de Zwarte Zee vaar en vervolgens dat ik eigenlijk een slaapplaats zoek en ik vraag of hij denkt dat het een probleem is wanneer ik buitendijks bij mijn kano een bivak maak en daar slaap. Hij is meteen heel erg geïnteresseerd en biedt mij een bed aan, gratis en voor niks. Tegen zo’n genereus aanbod kan en mag ik natuurlijk geen nee zeggen. We spreken af dat hij eerst gaat joggen en ik ga eten bij de Griek op de marktplaats. Hij geeft mij zijn telefoonnummer en ik hem mijn kaartje. We hebben een deal. Eerst ga ik, tegenover de Griek, een koffie met gebak halen. Superlekker bodempje heb je dan alvast binnen. Daarna steek ik de straat over en ga bij de Griek op het terras zitten. Eer ik goed in wel wil gaan bestellen staat Dominik, want zo heet mijn weldoener, al voor m’n neus. Ik vraag hem plaats te nemen en we bestellen beide een maaltijd en bier. Het gesprek verloopt, zoals ik nu al zo vaak heb meegemaakt, alsof we elkaar al jaren kennen. Na het eten krijgen we nog een Ouzo voor onze neus en “atten” deze alsof het een dagelijkse gewoonte betreft. Daarna toont Dominik mij mijn logeeradres. Dominique heeft een bouwbedrijf en voor zijn werknemers, die veelal uit Slowakije komen, heeft hij een huis gekocht met uitzonderlijk dikke muren wat momenteel nog in een staat van verbouwing verkeerd maar er kan gewoond en geslapen worden. Boven is alles piekfijn geregeld maar op de begane grond is men nog druk aan het werk. Momenteel wonen er twee werknemers uit Slowakije, Jan en Joseph. Twee hartelijke kerels. “Mannen van de bouw”. Alle drie moeten nog even op pad voor een oplevering van het werk. Ik krijg een sleutel en kan de nodige spullen uit mijn kano Halen en in de aan mij toegewezen slaapkamer brengen. Wanneer ik bij mijn kano aankom passeert er net een Oostenrijks passagiersschip dat zulke enorme golven produceert dat mijn kano alle kanten opzwiept. Een duidelijk signaal dat ik het bootje maar wat hoger op de kant moet trekken. De weinige spullen die ik er uit meeneem zijn de hoogst noodzakelijke die ik voor één nacht nodig heb. Wanneer ik weer in het huis kom en iedereen toch nog weg is besluit ik eerst maar te gaan douchen. Lekker opgefrist en schone kleertjes aan maken we meer weer mens. Ik leg al mijn tech aan de laders en ga naar beneden waar het trio inmiddels al aan een biertje is begonnen. Natuurlijk krijg ik er ook één. Al pratend en drinkend schenkt Jan ons een Obstler in, waarvan er nog vele zullen volgen deze avond. Ook krijg ik, bij wijze van presentje, een kunststof fles van 1,5 l met “Kelt” bier. In Slowakije is het kennelijk gebruikelijk om bier in kunststof flessen te verhandelen. Dominique gaat bijtijds naar huis en met Jan en Joseph blijf ik gezellig samen deze avond. We drinken bier en Obstler, veel bier in veel Obstler. Tot in de kleine uurtjes met steeds kleinere oogjes. We hebben dan ook wel wat te vieren want Jan wordt 33 jaar. Ik vertel dat een dergelijke leeftijd (twee gelijke cijfers) in Duitsland een “Schnapsjahr” wordt genoemd. Nou dat vinden ze wel wat. Een heel jaar lang Schnaps drinken. Joseph vertelt nog dat Jezus Christus met 33 jaar aan het kruis genageld is en dat we dat wellicht met Jan ook maar moeten doen. Op een gegeven moment is het een heel jolige boel maar de heren moeten morgen om 6:30 uur alweer op pad en dus nemen we afscheid en wat foto’s wat opnieuw zoveel tijd in beslag neemt dat we, in die tijd, alweer een 1,5 l “Kelt” bier achterover hebben geslagen. Als een blok val ik in slaap.

Wanneer ik ’s morgens wakker wordt zijn Jan en Joseph nog niet weg, maar ze hebben niet veel tijd nodig gehad om te vertrekken. Ook ik ga eruit en alles inpakken zodat ik weer naar mijn bootje kan. Met Dominik heb ik afgesproken dat hij met z’n kajak tot aan het huis van zijn oma, in Windorf, met me meevaart. Dat is leuk en wanneer je samen vaart gaat de tijd, zo lijkt het tenminste, sneller. Ook de stroming zorgt ervoor dat we lekker opschieten. Bij Windorf draagt Dominik over naar het Altwasser wat hem naar zijn oma brengt. We nemen afscheid en een foto en ik bedank hem hartelijk voor zijn gulle aanbod van het bed. Ik vraag hem ook om Jan en Joseph van mij de groeten. En weer waar ik alleen verder. Voor de lunch maak ik een tussenstop in de Fischerstüberl in Gaishofen. Een fijne en bovenal lekkere onderbreking. Weer gaat het verder in de warme zon. Inmiddels krijg ik ook alweer te maken met Rückstau van de stuw Kachlet. De snelheid loop telkens een beetje terug. Tegen de tijd dat ik bij de stuw aankom haal ik niet eens meer 5 km/uur.  Ook nu na de stuw valt de snelheid me tegen. Het is moeilijk om de juiste lijn te vinden en het water is bezaaid met draaikolken in wervelingen. Je wordt van hot naar her geslingerd waardoor de snelheid enorm afneemt. Bij de Sluis staan maar liefst vier bootswagens. Allemaal even breed en m’n kano past er maar net op en loopt eigenlijk klem. In je eentje is het toch nog een hele toer om de boot op de wagen en op de kant te krijgen. Het blijft zwaar. Bij het inzetpunt vervolgens ontbreekt een stuk waarop je kunt lopen om je boot te water laten. Met behulp van een lange lijn heb ik toen maar het hele spul met een enorme duw te water geschoten. “God zegene deze greep.” De lange lijn zorgde ervoor dat ik zowel de kano als de bootswagen weer aan de kant kon halen wanneer beiden gescheiden waren. En dat is me wonderwel gelukt. De bootswagen moet je vervolgens weer in de overdekte stalling terugbrengen en dan kun je weer door. Ondanks dat ik niet behoefde uit- en in te laden neemt deze lange overdrading toch veel tijd in beslag. Dan vaar ik door Passau. Hoe mooi is dat. De scheepvaart valt mee. De meeste Donau cruiseschepen liggen aan de kade en richten zich in voor het vrijdagavond feest, zie ik. Aan het einde van Passau stroomt eerst van links de Ilz en kort daarna van rechts de Inn in de Donau. De Ilz dien ik ongeveer één kilometer, stroomopwaarts te varen naar de kanoclub (Faltboten) met camping. Met slechts twee á drie kilometer per uur peddel ik voort. Aan het einde van je dagtocht betekent dit een ware nekslag. Hartstikke moe kom ik eraan. Het liefst zou ik nu eerst even gaan liggen maar het enige alternatief wat ik kan bedenken is een Hefe Weizen te drinken op het terras bij het restaurant van de camping. Toch m’n tentje maar opgezet want dat is nog nat van de vorige keer. Wanneer het te lang nat blijft gaat het onaangenaam stinken. Dat is natuurlijk het laatste wat je zou willen. Vanavond eet ik ook op de camping en ik houd het graag simpel. Het was lekker. Vanavond ging het ineens heel hard waaien en er braken, vlak naast de camping takken van een

oude dode boom. Best gevaarlijk. Een beetje uitkijken maar. Ik meld het bij de receptie maar daar was men al op de hoogte. De boom blijkt van de Staat en die vindt dat de boom moet blijven staan. Binnen in het restaurant is het lekker. De storm zal wel weer snel over waaien, denk ik. Vanavond niet de stad in, niet teveel drinken en vroeg naar bed. Morgen moet ik in ieder geval de Dom bezoeken. In de dom bevindt zich het grootste kerkorgel (pijporgel) ter wereld. Zaterdag om 12:00 uur begint er een orgelconcert wat ik beslist moet zien en horen. Op tijd naar de stad dus. Geen probleem. Het is maar een minuut of tien lopen. Ook breng ik mijn Zwitserse buurman en enige nog achtergebleven camping gast, Dieter op de hoogte. Ook hij gaat het concert bezoeken maar gaat op de fiets. Het is werkelijk een spectaculaire belevenis. De Dom alleen al is het bezoeken meer dan waard. Het concert geeft nog een extra speciaal tintje aan het bezoek. De gehele Dom is klaarblijkelijk volledig uitverkocht. Bij een entreeprijs van vier euro is de opbrengst waarschijnlijk kostendekkend maar zekerheid heb ik daarover niet. In de loop der tijd is het Domorgel namelijk gegroeid tot de huidige omvang van 17.974 pijpen en 233 registers. Eigenlijk bestaat het orgel uit vijf enkelvoudige orgels die echter allemaal vanaf de hoofdspeeltafel tezamen bespeelt kunnen worden. Drie orgels staan op de Emporen en de zijde schepen aan het einde van het langhuis. Dan is er nog het koororgel in de altaarruimte, links en het diepteorgel aan de overzijde van het langhuis in het middelpunt van het gewelf waardoor het geluid, met een hemels- en engelfresco, vanaf boven op je neerdaalt. Ik kan je verzekeren dat je niet eens een liefhebber van kerkorgelmuziek behoeft te zijn om dit toch als bijzonder mooi en indrukwekkend te kunnen ervaren. En of toeval nu bestaat of niet, in nis, naast een trap, kom ik de heilige St. Johann Nepomuk weer tegen. Hij volgt me kennelijk overal en dat stelt me gerust. Ook de dom in Passau is dus beslist een aanrader van de eerste orde.  Daarna slenter ik, nog zwaar onder de indruk van wat er zojuist over mij is uitgestort aan overweldigende muziek, door de straten van Passau. Het is een 

mooie stad, maar daardoor ook gevuld met toeristen wat soms wat bezwaarlijk is maar toch overwegend een gezellige röhring veroorzaakt. Onderweg kom ik de Edelweiss in Rosenrot tegen (hutmodepassau.de) waardoor ik er aan wordt herinnerd dat ik mijn fijne lederen skippies hoed ergens heb laten hangen of liggen. Hier schaf ik een nieuwe aan. Een Tilly wax goed. Waterbestendig en een perfecte bescherming van mijn hoofd tegen de zon die ongetwijfeld nog veel zal schijnen op mijn reis. De dame die me geholpen heeft zei dat ik nu “gut behütet” was. Tilley geeft levenslange Gransi en betaald zoals bij verlies nog 50% terug wanneer je een nieuwe aangeschaft. Daarna moet ik weer even bijkomen op een straten als je bij Simon (sinds 1903 confiserie in Passau). Ik bestel een strudelmix met slagroom en een grote zwarte koffie. Daarna kom ik pas echt bij, na een Hefe Weizen. In de tijd die ik daar zit schrijf ik me weer bij. Omdat ik voor mijn Tilley hoed een garantiekaart moet versturen ga ik op zoek naar een postzegel en een brievenbus. Ook daar slaag ik in al heb ik nu veel teveel postzegels uit de automaat gekregen waarmee ik waarschijnlijk niet meer kan of zo versturen. Daarna loop ik naar de zogenaamde “Dreiflüsseeck”. De plaats waar de samenvloeiing van de Donau, Inn en Ilz een fascinerend natuurschouwspel ten toon spreiden. Dat is heel bijzonder om te zien. Juist daarom om ontstaat het idee om de 3-Flüsse-Stadtrundfahrt per schip te doen. Nog beter dringt dan tot je door hoe bijzonder dit schouwspel eigenlijk is. Je wordt eerst een stuk de Donau opgevaren langs de stad. Dan draai je om bij het Rotel, de liggende mens. Met grote snelheid gaat het vervolgensK onder de hangbrug, door, waar je niet op het bovendek maar blijven staan maar verplicht moet gaan zitten, omdat de doorvaarthoogte erg gering is. Dan varen we langs de monding van de Ilz verder de Donau op. Waar het goed te onderscheiden water van de Donau en de Inn goed gemengd zijn, draaien we weer om. Er dreigt bij mij een gevoel van teleurstelling want het lijkt erop dat we weer terug zullen varen naar de kade. Op het laatste moment echter gaan we, links uit de flank, toch gelukkig nog de Inn op. Dit totaan de ronde toren waar vroeger tol geheven werd op het overgeslagen zout. Achteruit laten we ons terugzakken en komen zo op een punt waar heel goed te zien is dat het water van de Donau en de Inn een totaal verschillende samenstellingen hebben. Het water van de in bevat veel gletscher slijpstof wat een grijs/groene kleur veroorzaakt. De Donau heeft natuurlijk geen gletsjerstof in het water en is duidelijk donkerder gekleurd. Niet zo duidelijk komt die Ilz ter sprake op deze trip. Deze wordt echter ook wel de zwarte rivier genoemd. De Ilz schijnt ook een hele koude rivier te zijn maar daarover heb ik geen ervaringsuitkomsten. Na de rondvaart ga ik tevreden van boord. Absoluut waardevol omdat ik dit vanuit mijn kano nooit zou het kunnen ervaren. Via Google heb ik een leuk restaurant gevonden, de Scharfrichter, wat me wel wat lijkt. Het gaat pas om 17:00 uur open en dus breng ik wat tijd door op een zon overgoten terras aan de Donau, de Ratskeller genaamd. Ik beleef weer veel dus schrijf me ook weer een beetje bij. Tegen zes uur wil ik naar het restaurant omdat ik dat wel een mooie tijd vindt en ik niet direct bij de opening op de stoep wil liggen. Wanneer ik me er uiteindelijk naartoe begeef ben ik nog wel een van de eersten. Ik bestel, op aanraden van de bediening, een Hochrippe, Dry Aged, (circa 280-320 gr.) dazu Spargel, Kartoffelnockerl und Thimianjus. En dat is me toch een lekker, lekker, lekker! Een Hefe Weizen behoort er inmiddels standaard bij en een toetje ga ik ook nog bestellen. Ik weet het zeker. Een chocolademousse met bessen en framboos maakt dit zaterdagavond diner voor mij compleet. Voor het gemak bestel ik ook nog een kop koffie zodat ik straks op de camping niets meer behoef te doen dan naar bed te gaan. Lekker slapen zal, na zo’n goed gevulde maaltijd, wel geen probleem meer zijn. Tegen de tijd dat ik dit allemaal weer heb neergeschreven loopt het restaurant gezellig vol. Het is dan zeven uur en kennelijk de tijd waarop de mensen in Passau trek krijgen. Wanneer ik deze tongstrelende heerlijkheden naar binnen heb gewerkt voel ik me helemaal voldaan. Een zaterdagavond waardig, schrijf ik als excuus neer. Een lekkere wandeling in het mooie avondlicht zal me goed doen. Wanneer ik op de camping ben aangekomen bestel ik nog een Hefe Weizen want zo’n wandeling maakt dorstig. Maria, de 75-jarige de dame, die de bediening verzorgd komt nog een praatje met me maken. Morgen moet ze naar Italië om de begrafenisplechtigheid van haar voormalige echtgenoot bij te wonen. Ze doet dit voor haar dochter. Wanneer ons gesprek ten einde is wenst ze mij een goede reis en ik haar veel sterkte. Ze zegt me ook nog even te wachten want ze maakt nog wat reisproviand voor me klaar. Wanneer Markus, de campingbaas, dan komt, vraagt hij me in het gastenboek van de camping te schrijven wat ik natuurlijk niet kan weigeren. Hij geeft me ook nog een Hefe Weizen voor de moeite. En dan is de dag vol en kan ik eindelijk naar bed.

    2 comments

    1. indrukwekkend wat je allemaal mee maakt! je verhalen zijn erg leuk en interessant om te lezen met mooie foto’s erbij , je kan er zeker zo een boek over vol schrijven, de “Hefe Weizen” loopt als een rode draad door jouw verslagen, nog een goede reis toegewenst en geniet van het Kanovaren en de mooie omgeving van de Donau! groet Wouter

      Liked by 1 persoon

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s