Strudengaus en Hößgang

Linz ligt achter me met nog een heel stuk peddelen te gaan. De stad ziet er, vanaf het water, veel mooier uit vind ik. Al spoedig hoor ik het geluid van roeispanen en word ik ingehaald door een vijftal boten van de Regensburger Ruder Klub. Omdat we allemaal van de sluis Abwinden-Asten gebruik willen maken spreken we af om gezamenlijk aan te melden. Gelukkig loopt er ook nog een vrachtschip op, de Danimex 1 uit Galati, Roemenië. Dan mogen wij zeker meesluizen en dat komt mij in ieder geval heel goed uit. Dat overdragen wordt geen hobby van me. In de sluis maak ik wat foto’s van de roeiboten. Omdat niemand zijn plaats mag verlaten heb ik niet alle boten mooi in beeld maar, dat is dan maar zo. De sluis heeft een verval van 10,70 m en dat hij best wel even. Gelukkig kan ik gebruik maken van een drijvende bolder zodat ik niet continu behoef te verpakken. Wanneer we de sluis uit zijn gaan ook de zwemvesten weer uit omdat het er veel te warm voor is en vaart iedereen op zijn eigen gangetje weer weg. Van groeten is niets meer gekomen. In Mauthausen leg ik aan. Met Dirk Vegter heb ik, voor mijn reis, over deze plaats gesproken en daarom wil ik er ook een kijkje gaan nemen. Het eerste plaatje wat ik zie is een nachtclub en een heel klein kerkje. Niet echt wat ik me ervan had voorgesteld. Wanneer ik echter in het dorp aankom blijkt het bezoek aan de KZ-gedenkplaats voor mij een wandeltocht, heuvelopwaarts te betekenen van 45 minuten enkele reis. Voor het bezoek dien je minimaal twee uur uit te trekken wat dus samen neerkomt op drie en een half uur terwijl het inmiddels al twee uur is. Dit is geen haalbare kaart voor mij en ik loop nog wat rond. Bij een informatieruimte neem ik de Nederlandse brochure mee. Onder het genot van een Weihen Stephaner Hefe Weizen en een dubbele tosti lees ik de teksten door. Nu is het tijdgebrek niet meer de enige reden om de KZ-gedenkplaats Mauthausen niet te gaan bezoeken. Alleen al het lezen van de brochure maakt me zo verdrietig dat ik het beter vind om het niet nog erger te maken dan het al is. Ik kan deze confrontatie niet aan. Zeker niet nu ik hier helemaal alleen naartoe zou moeten gaan. Ik besluit om maar snel verder te varen. Na een flink stuk gepeddeld te hebben ga ik, in Au in de jachthaven (met camping), kijken naar de overnachtingsmogelijkheden. Zoals gewoonlijk kijk ik er weer tegen een dijk aan waar ik onvermijdelijk overheen zal moeten om op de camping te komen. Daar heb ik nu even geen zin in. Een vriendelijke man komt op me toegelopen en ik leg hem mijn probleem voor. Hij zegt dat ik voor een bivak op een bereikbare plaats ongeveer 300 m terug zal moeten varen. Ik leg uit dat teruggaan of terugvaren, in mijn leven, geen optie is. Dan zegt hij dat ik, in zo’n twee uur varen, gemakkelijk naar de sluis van Wallsee Mitterkirchen kan peddelen. Daar zijn, in de Altarm, ook weer voldoende mogelijkheden voor een bivak. De man heeft ooit zelf ook wel eens in zijn kajak naar de Zwarte Zee gevaren en vindt het leuk om nu eens een gelijk gestemde ziel tegen te komen. Hij wenst me een voorspoedige en gezonde reis. Onderweg passeer ik ook nog even de 2100 kilometergrens. Nog maar een klein stukje te gaan. Ik vaar naar de sluis en zie wel of ik daar overdraag of mee kan sluizen. Er is geen scheepvaart te bekennen en ik zal dus moeten wachten of aan de slag moeten gaan en overdragen. De laatste optie wordt ook mijn besluit omdat er ook een bootswagen  gebruikt kan worden. Tevens besluit ik de boot op de wagen te laten en mijn bivak vlakbij de inzetplaats te maken. Dan heb ik er het minste werk aan. Inmiddels heb ik toch ook alweer bijna 40 km gevaren met een gemiddelde van 6,8 km/uur bewogen. Daar word je moe van kan ik je verzekeren. Wanneer je dan in de volle zon je bivak moet maken dan heb je het al snel veel te heet. Doordat ik regelmatig een bivak maak word je er steeds handiger en sneller in. Wanneer ik alles naar mijn zin heb ingericht en georganiseerd kook ik mijn eten. De schemering valt en bijna ook mijn oogleden. Vanavond ga ik echt vroeg naar mijn bedje toe. Wel zet ik eerst nog een mok versgemalen koffie. En, als het lukt, nog even contact met thuis natuurlijk. De verbinding is helaas niet tot stand gekomen. Het wordt trouwens ook al snel heel kil voor mijn tarpje. Vreemd want de lucht is tamelijk bewolkt.

    Het was een mooie, koude en droge nacht. Omdat ik hier, bij het instappunt aan de Altarm, bivakkeer is er nog wel wat insectengespuis waarvan het overgrote deel me onbekend voorkomt. Ook slakken en meer van dergelijke kleefbeestjes zijn hier in overvloed aanwezig maar dan ook overal waar er maar een klein beetje vocht voor ze te bespeuren valt. Op mijn tarp, onder mijn bedje, overal. Toen ik op het punt stond de kano, die nog steeds op de bootswagen lag, te water te laten kwam er nog een stel fietsers die alles wilden weten over mijn tocht. Zowel zij als ik vonden dit leuk. Bij het wegvaren, direct rechtsaf de Erla in gevaren. Dit kan maar een paar honderd meter en dan kom je een beverdam tegen. Net genoeg om er een indruk van te krijgen. Een beetje Biesbosch alleen zou je moeten zeggen: Biesbosch is een beetje in dit is overweldigend veel. Daarna kom ik weer op de altarm en dat duurt best wel een poosje. Pas wanneer je weer in de stroom na het Kraftwerk komt gaat het weer vlotjes en loopt je, snelheid gemiddeld bewogen, direct weer op. Wanneer ik op zo’n twee derde van mijn dagafstand ben ga ik aan wal voor de lunch, in Grein. Omdat daar ook het Schloss Greinburg staat ga ik eerst daarheen. Een stevige klim doe je beter niet op een volle maag. Een goed verzorgd geheel met als toegift nog een scheepvaartmuseum, voornamelijk over de schepen en vlotten waarop men in vroeger tijden was aangewezen. Best indrukwekkend wat die mensen allemaal moesten kunnen eer ze Donau af konden varen met zo’n vlot. Ze vervoerden overigens niet alleen hout maar ook kalk, kolen en zout en brachten dat voornamelijk naar Boedapest. Vandaar ook dat de naam Pester Floss is ontstaan. Erg interessant is ook het kunstwerk, een mozaïek van alleen fijn grind,  in de kelder van het gebouw en de ridderzaal met kapel op de eerste verdieping. Omdat ik hier toch langskom is het goed hier een bezoek te brengen. Aan de andere kant rust er ook een smet op Grein omdat hier één van de nevenkampen was gevestigd onder de heerschappij van Mauthausen. Nu ik zo’n beetje alles gezien heb trakteer ik me op een lunch bij de “Kirchenwirt”. Een lekkere lunch met natuurlijk een Hefe Weizen. Het is alweer twee uur geweest wanneer ik naar mijn kano loop. De ijssalon kon ik niet voorbij zonder ijsje te kopen. Onderweg kom ik nog wat kunstwerkzetels tegen die aangeven hoe grappig je objecten kunt interpreteren.

    Schopstoel

    Weleens op een schopstoel gezeten? Mijn kano ligt er gelukkig nog. En maar weer het water op. Een rumoerig stukje Donau met een aantal speedboten, cruiseschepen, veerpontje en vrachtverkeer. De golvende klotsen elkaar tegemoet en ik moet best wel goed opletten van welke kant ik telkens weer een duw mag verwachten. Het is warm vandaag, zelfs heet op sommige momenten. Door de eilanden in de Donau wordt de stroom gedeeld en dus alweer minder. Vanaf Struden is de Rückstau van Ybbs ook goed merkbaar. Niet dat ik daar veel van merk want het is hier een van de mooiste stukken Donau die ik tot nu toe heb gezien. Bij Sarmingstein hebben we totale stau door het Kraftwerk Ybbs. Er moet flink gepeddeld worden terwijl de Donau steeds van uiterlijk verandert maar ook door het gebruik. Steeds meer speedboten verschijnen er en dat is me ook voorspeld. Na Hemelvaartsdag vangt het botenseizoen hier aan. Wanneer iedereen weer moet gaan werken zal het wel weer meevallen, verwacht ik. Bij Freyenstein was ik aan het einde van mijn Latijn. Ik werd moe en wilde van het water af. Navraag ter plaatse leerde me dat er een camping is in Willersbach. Dus moest ik nog twee kilometer verder peddelen. Dat heeft zich wel geloond. De kano heb ik met de zoon van de campingbaas op de oever getrokken en ben overeengekomen dat ik niet heel ver moet slepen met mijn spullen voor een officiële plek op de camping maar ik mag bivak maken, vlakbij mijn bootje, zoals ik dat ook het liefste wil. Eerst een dorstlesser (m’n trouwe lezers weten inmiddels wel wat) en dan snel een tarpje oprichten. Daarna ga ik om 19:00 uur eten want het restaurant gaat vanavond om 20:00 uur dicht omdat ze naar een verjaardagsfeestje moeten. Zo gaat het hier in de horeca. Belangrijke dingen gaan gewoon voor. Het eten was werkelijk de moeite waard. Lekker en, het oog wil ook wat, nog mooi gepresenteerd ook. Als dessert kon ik de ijspalatschinken natuurlijk niet aan mijn neus voorbij laten gaan. De overige gasten, waarvan er één me vandaag al had zien varen, vroegen zich af of ik de gehele dag niets te eten had gehad. Ook hier werd ik vanaf diverse tafels bestookt met vragen over mijn Donau Experience. Ik mag niet ontkennen dat ik dit heel erg plezierig vindt. Toen om 20:00 uur alles leegliep mocht ik nog met mijn biertje blijven zitten. Kon ik lekker nog wat schrijven. En wanneer dan de zon achter de bergen zakt, lijkt het wel of je naast een ijsberg zit. De kou valt direct de Donauvallei in en je wilt zo snel mogelijk naar binnen of op zijn minst wat aantrekken. Daarom ga ik maar terug naar m’n bivak waar ik alles bij de hand heb. Ik probeer om nog wat aan mijn blog te doen maar al spoedig merk ik dat ik daar te moe voor ben en ga naar bed. Zodra ik horizontaal kwam ging bij mij het lichtje uit. Diepe slaap.

    Vanmorgen is het alweer zaterdag en werd ik om half zes alweer wakker. Ik kreeg het plan om er direct ook maar uit te gaan, wat ik ook deed, maar na de verplichting, ben ik toch nog maar even lekker teruggekropen. Toen ontwaakte ik pas tegen zeven uur, wat best laat is voor mijn doen. Geen nood, alle tijd. Eerst pak ik alles in waarna ik mezelf ga verzorgen in het gasthof van de camping “Gasthof Krenn”. Ook scheer ik me wederom lekker glad. Inmiddels voelt dat als heel comfortabel dus blijf ik het maar doen. Naar de persoonlijke verzorging bestel ik nog een kop koffie, maak deze blog af en vertrek weer zoals gewoonlijk, alleen veel later. Leven met een dagelijkse routine is gemakkelijk eenvoudig.

    2 comments

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s