Melk naar Krems

Wanneer ik weer op het water ben voel ik me in mijn element. Lekker peddelen in een overvloed van natuurschoon. Bij Isperdorf, waar de grote Isper in de Donau uitmond, bevindt zich de grens tussen Ober-en Niederösterreich. Leuk om te weten maar ik kan er verder ook niets mee. Wat ik eraan kan zien is dat ik lekker opschiet nu. Ook mag ik nu, alleen wanneer je een zwemvest draagt, meesluizen met de beroepsvaart. Dat gaat natuurlijk veel prettiger dan overdragen. Bij Ybbs begint de Nibelungengaus. Daar ga ik er ook uit voor de lunch. Ik heb er een leuk plekje gevonden met een clubje fietsers die daar ook zichtbaar aan het genieten waren. Als snel kwam er, kennelijk omdat ik er niet als fietser uitzie, een gesprek. Allen waren weer zeer onder de indruk van mijn onderneming en stuk voor stuk wensten ze me heel veel succes en een behouden thuiskomst. Daarna gaat iedereen weer zijn en haar eigen gang. Toen ik de sluis van Ybbs uitkwam was de brandweer met een boot een aantal grote gele boeien aan het leggen. Nu ik terugkwam bij de oever, waar ik mijn kano had geparkeerd, werd me ook duidelijk waarom deze boeien waren geplaatst. Een aantal echte raceboten waren als een dolle om de boeien aan het scheuren. Dat heb ik nu weer, dacht ik, hoe moet ik nu weg in die klotsbak. Wat blijkt, ze waren zojuist gefinished en dus werden de boeien weer opgehaald en het water weer rustig. Af en toe kwam er nog wel zo’n snelheidsmaniak langs die nog even zijn machine wilde uitproberen, maar dat mag geen naam hebben. Snel varende boten maken niet zoveel golven omdat ze het water nauwelijks aanraken. Onderweg komen nog de man en vrouw, die bij mij aan tafel zaten, me nog achterop. Er werd luid gegroet en ik groette natuurlijk terug. Ze waren op een heel bijzondere fiets. Een soort tandem maar dan van voren een ligfiets en aan de achterkant gewoon. De vrouw had kennelijk een of andere handicap gekregen waardoor zelfstandig fietsen niet meer mogelijk was. Op deze manier konden ze toch nog samen op de fiets genieten van de mooie natuur en het buiten zijn. Verder was er vandaag trouwens ook heel veel beroeps- en cruisevaart. Bij de Erlau al, de jachthaven, vraag ik naar de mogelijkheden voor een overnachting. Daarna bij de Ruder Verein Pöchlarn (gesloten). Dan waag ik het er maar op naar de sluis van Melk te varen en daar maar verder te proberen. Een grote speedboot was me voor in de sluis maar ik mocht, toen ik mijn zwemvest eenmaal aan had getrokken toch mee, zonder beroepsvaart. Hoe mooi is dat. En nu ben ik dus in Melk en heb zojuist gegeten. Vandaag houd ik mijn boot bij de rivier en neem alleen het hoogst nodige mee naar boven. Ik heb geen zin meer in gesjouw vandaag. Hoe lang ik in Melk blijf weet ik nog niet want dat hangt af van wat er te zien en te beleven valt.

Vannacht heb ik gelukkig een massale aanval van muggen, al is het niet helemaal ongeschonden, overleefd. Dat de vogels en spinnen deze krengen maar veel mogen verorberen. Ook heb ik het daardoor vreselijk heet gehad onder mijn open tarp met alleen een muskietennetje over mijn hoofd, in (tot vandaag) mijn drie-seizoenen slaapzak (M90). Die heb ik vanmorgen maar eens goed gedroogd en diep opgeborgen. Hopelijk heb ik die deze reis niet meer nodig. Deze dag is zo helder begonnen dat ik me niet kan voorstellen dat het nog mooier zou kunnen zijn. Het ontbijt, op het terras van het campingrestaurant, kun je zelf kiezen uit een stuk of zes verschillende samenstellingen. Ik kies voor het Bauern Frühstuck, met eieren en ham met koffie en drie broodjes. Lekker.

Vanmorgen, heel vroeg, zijn er hier twee van die enorme cruiseschepen afgemeerd. De Zwitserse “Amaprima” en de “Amadeus Elegant” uit Oostenrijk. Hier op de kade kan ik gebruik maken van de Wi-Fi van de “Amaprima” en dat is mooi meegenomen. Kan ik, lekker goedkoop, even contact opnemen met thuis. Ook daar gaat gelukkig alles naar wens. Wel leuk dat je zo gemakkelijk contact kunt hebben natuurlijk. Zo lijk je veel minder ver uit elkaar te zijn.

Vandaag heb ik me, net zoals de overige toeristen, naar de Stift van Melk begeven. Een belevenis. Hoewel de, bij het klooster aangelegdde tuin, met meer aantrok dan het gebouw, wat op zich ook al heel bijzonder is. De tuin kwam toch meer in mijn richting en belevenis. Spiritueel. De Benedictijner hadden het goed voor elkaar en voor iedereen. De tuinen vormen een paradijselijke lusthof voor geest en gestel. De gebouwen, ook prachtig, maar dat getuigt nu eenmaal alleen van het menselijk vernuft en bouwkunst. De tuinen zijn slechts met behulp van mensen, uit zichzelf, geworden zoals ze zijn.  Daar kan men als mens niet zo heel veel aan sturen. Het groeit zoals het groeit. Mensen denken alleen maar alles te kunnen beïnvloeden. Dat is slechts ten dele waar. Het klooster is koel, de tuinen onder de bomen, koel. De stad is heet. Alleen maar geschikt om op een terras plaats te nemen, uit de zon. Veel meer energie dan voor dat heb ik ook niet meer. Ik moet erg wennen aan de warmte die op het land minder gemakkelijk te verdragen valt dan op het water. Alle gemaakte foto’s heb ik inmiddels alweer naar huis verzonden. Leuk, want dan kunnen ze daar ook, bijna live, meegenieten van mijn belevenissen. Misschien moet ik vanavond toch mijn kano nog overhoop halen om mijn hangmatje met muskietennetje eruit te halen. Wellicht kan ik dan lekker de slapen ook. Mogelijk zelfs moet ik mijn hele onderkomen zodanig aanpassen dat ik niet precies in het licht van de felle lantaarnpaal lig. Dat zou misschien ook nog wat uitmaken. Geen idee of ik de energie ervoor kan opbrengen. Met deze hitte is alle inspanning een onmogelijke opgave. Wat zit ik nou toch te zeuren. Waar je niets aan kunt veranderen moet je je ook geen zorgen over maken. Zo is dat. Voorlopig zit ik hier prima en geniet van wat er omheen gebeurt. En ik kijk hier vandaan recht tegen het beeld van mijn beschermheilige, Johannes Nepomuk, aan. Wat wil je nog meer. Vervolgens loop ik nog maar eens een rondje Melk om de tijd te doden. Maar die laat zich hier, met die hitte, zomaar niet ombrengen, hoor. Na een klein stukje lopen beland ik weer op het zelfde terras, aan precies de tegenovergestelde kant. Nog maar net over vijf uur en ik zit alweer aan een Hefe Weizen en bestel alvast maar wat eten. Dan blijft de avond lang en kan ik me in alle rust voorbereiden op mijn muggenoffensief. Ik denk dat het muskietennet van de hangmat beslist moet worden ingezet anders overleef ik de nacht niet. Misschien dat hij zojuist bestelde Zwiebelrostbraaten ook wel tegen muggen helpt. Lekker was het in ieder geval wel. En het Eierlikör Traum toetje heeft alle overige gaatjes gevuld. De terugweg naar de camping is net zo kort als de heenweg. Toen ik langs de kano niet om mijn hangmat er uit op diepen vond ik dat teveel werk voor een nachtje en liet alles zoals het was. Vannacht probeer ik het wel uit te houden onder mijn zomerslaapzakje met ingebouwd muskietennet. Kijken of dat de “Little Buggers” buiten houdt. Misschien krijg ik hier nog wel heel veel spijt van maar het is zoals het is: 

Kiezen is een keuze maken.

Nu zit ik alweer te bakken in de avondzon op het terras van camping restaurant “Fährhaus Jensch” in Melk met een Hefe Weizen voor m’n neus. Ze blijven me ook maar zo goed smaken, en de zon werkt daaraan volop mee. Genieten is zo gemakkelijk wanneer je er de tijd voor kunt en mag nemen. Door de muggenplaag lig ik al om half negen in, en vooral onder, m’n zomerslaapzak. Dat is natuurlijk snikheet en ik zweet me rot maar beter dan door de muggen verrot gestoken te worden. De Wilma’s of Sweden Olia helpt niet tegen deze Oostenrijkse bloeddorstige monsters. Ik krijg zelfs de indruk dat ze het nog eerder lekker vinden ook. Ook heb ik ondervonden dat slapen met een muskietenhoofdnetje ook geen snars helpt. Op de plaatsen waar het netje je gezicht raakt steken ze er gewoon doorheen. Zolang het netje je gezicht niet raakt kunnen ze er natuurlijk niet bij. Ik hoop maar dat ik immuun wordt voor hun plagerijen. Inmiddels hebben ze me al zoveel bloedverdunners ingespoten dat ik inmiddels toch antistoffen zou moeten gaan aanmaken. Hoe gek het ook klinkt, ik ben uiteindelijk toch in slaap gevallen.

Al moest ik er, vanwege het terrasweer gisteren, een paar maal noodgedwongen uit, heb ik nog redelijk goed geslapen. De muggen blijven de hele nacht aan het werk en zo’n gauw ze een kans zien zuigen ze je helemaal leeg, de vampiers.

Opruimen, kano inpakken en genieten van het ontbijt op het terras van het campingrestaurant. Vanmorgen zag ik hoe hoog het water ook hier van jaar tot jaar staat. Ongelofelijk dat wij in Nederland nog steeds gezien worden als een gevaarlijk land omdat wij grotendeels onder de zeespiegel leven. Langs nagenoeg de gehele Donau, zoals ik die tot nu toe gezien heb, zijn hoge dijken aangebracht en dan nog zijn er regelmatig overstromingen. Hoe verschrikkelijk moet die Donau er dan uitzien. 

Vandaag heb ik, op advies van Ernst Olzinger, mijn visserman en vriend uit Linz, heel veel altwasser gevaren. Het Wachau is werkelijk de moeite waard. Nu is het juist weer jammer dat er zoveel stroming is. Voor ik het besef heb ik 37,66 km afgelegd. Dit komt voornamelijk omdat ik er, zonder overigens het gewenste resultaat, in Joching voor de lunch ben uitgestapt. Alle restaurants hadden, tot in Weissenkirchen, Montag und Dinstag Ruhetag. Hier moet ik toch ernstig rekening mee gaan houden in het vervolg. In Dürnstein had ik meer succes. Daar heb ik de lunch genoten op niveau (niet alleen hoogte) in hotel Schloss Dürnstein. Niet de meest voordelige maar zeer zeker heel bijzonder en heel erg lekker gegeten. Een Caesar salade die een keizer waardig is. Super! Daarna krijg ik nog een altwasser cadeau, prachtig. En toen was ik ineens in Krems, op de camping. Krems schijnt ook zeer de moeite waard te zijn dus daar zit ik ook twee nachten anders heb ik te weinig tijd om de stad(jes) Krems en Stein te bekijken. Op het terras van de camping een paar Schneider Weisse gedronken. Heb gevraagd of ik bij een stel wat in de schaduw zat, mocht plaatsnemen. Blijken dat mensen te zijn uit Sölden en die hebben kennis aan Gerard Riml van pension Astoria waar wij diverse malen op wintersport gelogeerd hebben. De wereld is toch eigenlijk maar een kleine knikker. Ze vertellen dat ze pas nog, beiden met de camper, gezellig op stap zijn geweest. Ze wisten zelfs ook precies waar pension Ronaldo was gevestigd waar wij dit jaar hebben gelogeerd. Ze wonen boven aan de shuttle die vanaf de hoofdstraat naar omhoog gaat. Hoe bijzonder vind ik dit.

Het schijnt maar een paar minuten lopen te zijn naar Krems. Vanavond ga ik er nog wel even eten. Wanneer dit nog haalbaar is binnen het budget van vandaag. De serveerster gaf aan dat er een menu met asperges was vandaag. Nou viel me vies tegen. Geen vlees, geen vis, helemaal niks. Alleen een beetje salade en een brei die iets in zich moest hebben van asperges. Dat doe ik dus nooit meer. Ik kies voortaan gewoon zelf. Gelukkig was het ook niet al teveel geld. Daarna naar een geldautomaat. Ook dat viel tegen, 20 minuten heen, 20 minuten terug. En toen nog even naar het restaurant wat me door de campingeigenaar was aangeraden, Corleone. Om een toetje te halen. Dan pas is een maaltijd compleet.

Kom ik terug op de camping staat er boven mijn tarpje een soort van sportveldverlichting te branden. Hopelijk blijft dat niet de gehele nacht anders voel ik me genoodzaakt het licht zelf uit te maken. Absurd, zo’n licht. Het zal wel goed bedoeld zijn maar het mist het juiste effect. BureauBewerkeningenieurs. Gelukkig gaat het om tien uur uit. Ik ga maar proberen te slapen al heb ik het nu al snikheet, ik heb nog geen mug gezien gelukkig. Wel veel mieren maar die kriebelen alleen maar. Hopelijk zit morgen niet heel m’n slaapzak vol. En m’n kano slaapt vannacht in het water. 

7 comments

  1. Hoi Willem je laat je toch niet klien krijgen door de muggen als het te gek word deed kopen riekt een beetje naar citroen maar helpt wel goede reis verder en veel plezier groeten Gert😎

    Liked by 1 persoon

  2. Hay lieve Willem,
    Van de week waren Jan en ik op Rutger zijn bootje zoals je hebt gezien! 😉 en natúúrlijk hadden we het nog over jou.
    Rutger vertelde dat hij je al had gewaarschuwd voor de muggen, vóóral in Slovenië.
    Nu had hij zelf ook last van deze ongenode gasten op zijn fietstour in Italië en had baat bij de Bug Zap.
    Deze app zend een toontje uit die de muggen wegjaagt, waar jij zelf niets van hoort.
    Op het moment dat ze jou willen aanvallen en zo’n geluidje horen, schijn je ze zélfs rechtsomkeer te kunnen zien maken!! 😀
    Ik hoop dat je er iets aan hebt want er is (bijna ;)) niets zo vervelend als hónderden zoemende muggen!!

    Lieve groet and Good Luck!
    Birgitte

    P.s. overigens is die Schneider Weisse inderdaad een hele lekkere!! 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel Birgitte. Ga ik zeker uitproberen. Wanneer ik in mn hangmat slaap heb ik sowieso geen last. Die is hermetisch afgesloten met een muskietennet. 😎🛶. Heerlijk geslapen dus vannacht.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s