Szentendrei Duna

Maandag 19 juni. Vanmorgen weer alles opruimen, inpakken en wegwezen. Toen ik klaar was met inpakken heb ik nog een praatje gemaakt met de huismeester van de club (75 jr). Hij heeft me, op een mooie uitklapkaart, alle campingmogelijkheden laten zien en van deze stukken op de kaart heb ik foto’s gemaakt zodat ik ze ook weer kan terug vinden. Hij schenkt me nog een kop koffie ik, maak een foto van hem bij het trofeeënkabinet en hij helpt me om mijn boot weer in het water te leggen. Daarna nemen we weer afscheid met een ferme handdruk. Een heel prettige persoonlijkheid die ondanks zijn hoge leeftijd heel goed Duits spreekt, in tegenstelling tot veel jongeren die er kennelijk moeite mee hebben of te verlegen zijn om te proberen een andere taal te spreken.

Dan het water weer op en dat is lekker. Honzo, weet je nog, van de groep Tsjechen en Slowaken, waarmee ik op de Malý Dunaj heb gevaren, heeft me een mail gestuurd met tips. Een daarvan is, Catfish eiland, zo’n 9 km na Esztergom, een eiland helemaal kaal, alleen fijn wit grind en maar drie bomen. Ik heb het gecheckt natuurlijk en er waren inderdaad drie oude wilgen op het eilandje en inmiddels ook drie jonge wilgen maar die moeten er, gezien hun omvang en formaat, ook vorig jaar al hebben gestaan. Het kan ook zijn dat iemand daar gewoon drie wilgenstokken heeft geplaatst en dan gaat het natuurlijk ook hard groeien. Een leuke plek waar ik even gestopt ben voor een kop koffie. Volgens mij zag ik daar ook, maar weet het niet helemaal zeker want de vlag liet zich niet mooi uitwaaien, een Nederlands motorjacht. Die zijn dan ook een eind van huis en dat moet een hele hoop liter brandstof hebben verstookt.

Verder gaat het weer. Ik passeer onderweg, net voor Dömös, ook nog even het bord met 1700 rivierkilometers naar de Zwarte Zee. Nog maar een stukje te gaan.

Net voor het veer in Visegrad stop ik om wat te gaan eten. Knoflooksoep, mijn favorieten in brood, Hertenfilet met Bospaddenstoelen, Bourgondische saus en Preiselbeeren en een gemikste salade. Biertjes erbij maar dat spreekt vanzelf. Goed en lekker was het maar het kan beter, weet ik. Daarna vaar ik weer weg. Vandaag hoop ik op de punt van het eiland, aan het begin van de Szentedrei Duna, de kunnen kamperen. Er zijn daar kennelijk toiletten en drinkwater en dat is het enige wat ik nodig heb, dus perfect.

De volgende stap wordt dan waarschijnlijk Budapest, mijmer ik zo’n beetje vooruit. Volgens de huismeester in Esztergom biedt de roeivereniging Külker bij rivierkilometer 1656,5 de mogelijkheid tot kamperen of zelfs een kamer te huren. Kamperen is voor mij comfortabel genoeg. Met deze hitte is het ook wat luchtiger. 

Wanneer ik op het eiland op zoek ga en ga navragen of er hier een officiële camping is, blijkt dat lang niet iedereen daar een antwoord op heeft. Slechts een aantal mensen, die hier vaker komen, weten we precies te vertellen hoe het in zijn werk gaat. Gewoon je kampeerspullen uitladen en een kampje maken, ’s avonds komt mevrouw, de kampmeister, op de fiets en die rekent per nacht met je af. Simpel eigenlijk. Ik bouw dus mijn hangmat  setup en zet al mijn spullen, inclusief de kano, er omheen. Daarbij krijg ik hulp van een stel aardige mensen die ook een kano bij zich hebben. Wanneer ik alles in gereedheid heb komt de man, die me het beste kon vertellen hoe het er hier aan toe gaat, vragen of ik wat met hem wil komen drinken want hij is razend nieuwsgierig naar mijn belevenissen. Omdat ik zojuist aan het koffiezetten ben vraag ik hem even gedeeld en beloof dat ik na mijn koffie bij hem zal komen. Mijn koffie op en ik kom mijn belofte na. De man stelt zich voor: Lajos Karai en zijn vrouw heet Melanie. Hij heeft een anderhalve literfles rode wijn op tafel gezet, een Cabernet Sauvignon, en hij zegt dat wij die samen soldaat gaan maken vanavond. Dat moet gaan lukken, de avond is nog jong. Zo zijn we de hele avond in een enorm leuk en geanimeerd gesprek. Lajos is, met zijn twee en tachtig jaren, nog enorm fit en vooral overal in geïnteresseerd. Zo legt hij uit dat zijn vriend ook wel eens een hele grote rondtour heeft gemaakt die begon op de Donau in Budapest naar de Zwarte Zee, om Griekenland  heen, naar de Adriatische Zee om dan vanuit Rijeka met de trein naar huis terug te keren. De boot blijft in een stelling in Rijeka. Het jaar daarop reist hij naar Rijeka en vertrekt via de Adriatic, om Italië heen naar de golf van Genua in Frankrijk om zo via de Rhône op de Rijn te komen en zodoende via het Rijn/Main/Donaukanaal op de Donau te komen om naar huis in Budapest te varen. Dat zijn we nog eens reizen. Dit deed hij dan ook niet met een kano maar met een motorbootje, “Medusa” (soort kwal) soortgelijk aan de boot van Lajos, de “Bakcsó”, naar een kleine reigerachtige vogel, die we in het Nederlands Kwak noemen. Wanneer de wijnfles leeg is gaat hij op zijn boot om te slapen en ik ga naar mijn hangmat. Voor ik ga slapen kook ik nog wel eerst een kleine maaltijd en zet koffie. Daarna kan ik ook mijn hangmat inkruipen en gaan slapen. Lajos zou om zeven uur ’s morgens al met zijn boot vertrekken om boodschappen te gaan doen en ik heb hem beloofd niet te zullen vertrekken voor hij terug was uit Nagymaros.

Dinsdag 20 juni. Opnieuw een heerlijke dag die me af en toe wel een beetje te heet zal zijn. Zo ziet het eruit. Wanneer ik alles weer op ingepakt komen Lajos en Melanie alweer terugvaren. We nemen nog een paar foto’s en dan is het afscheid daar. Telkens afscheid te moeten nemen van zulke vriendelijke en warmhartige mensen is best zwaar. Je raakt zo snel aan ze gehecht. Toch vaar ik weer weg ook bij deze aardige mensen. De Szentendrei Duna is, ofschoon zeer mooi door het overweldigend natuurschoon, een saai stuk om te varen. Eentonig met allemaal moois om je heen, waar je ook maar kijken kunt, allemaal moois. Maar wordt je overvoerd dan zie je dat op een bepaald moment niet meer en je wordt er dus blind voor, dan wordt het saai. Daarom stop ik om te eten bij het veer naar Szigetmonostor. Het restaurant staat alles goed aangeschrevenen in mijn Donauführer van de DKV (oude versie). De echte Hongaarse maaltijd met een gemikste salade smaakt erg lekker en ik kan er daardoor weer een tijdje tegen. Nu op naar de roeivereniging Külker in Budapest. Nog een zestien kilometer te gaan. Zware kilometers, zo voelt het momenteel. Er zijn veel speedboten en waterscooters op het smalle water in de oevers bieden alleen het zicht op bomen met af en toe een doorkijkje. Na een klein stukje peddelen stop ik alweer omdat ik beslist even in Szentendre wil rondkijken. Er liggen drie boten van het Hongaarse leger afgemeerd waarvan er één net vertrekt. Er is wat publiek aan boord en iedereen mag met het boordgeschut spelen. Natuurlijk wordt er niet geschoten. Szentendre is een stadje waar indertijd kunstenaars en artiesten zijn neergestreken waardoor het een levendige en bezienswaardige plaats is geworden. Het ziet er heel vrolijk en gezellig uit al wordt het daardoor ook wel heel druk bezocht door toeristen die ik, met wat moeite, net buiten beeld heb kunnen houden. Na deze rondgang ga ik weer het water op want ik word verwacht in Boedapest aan te komen en ik heb werkelijk geen idee, tot hoe laat ik daar terecht kan.

Om de een of andere manier heb ik het idee dat het peddelen niet lekker gaat. Toch kom ik goed vooruit. Onderweg stopt er nog een speedboot naast me en de man vraagt waar ik vandaan kom, Fransia? Nee, Holland! Oh, en hij stuift weer weg.

Gelukkig is de Külker roeivereniging goed herkenbaar door het grote aantal roeiers voor het vlot. Wanneer ik met mijn kano aankom lopen er direct twee mannen op me af. Ze hadden me al verwacht. De voorzitter van de club en een man, heel bijzonder, die Nederlands spreekt. Frim, heet hij, is hier juist vandaag aangekomen en hij bezoekt deze club met regelmaat omdat hij zijn vrouw Kathy hier, jaren geleden, heeft ontmoet. Hij spreekt daardoor ook een aardig mondje Hongaars maar ik ben blij met zijn Nederlands. Ook Kathy spreekt goed Nederlands. Zij vertellen me over van alles wat ik weten moet om mijn verblijf in Budapest te veraangenamen. Daardoor ben ik ’s avonds, langs de Donau uit eten geweest in een typisch restaurant voor Hongaren, waarvan er langs dit stuk van de rivier, op de rechteroever, heel veel zijn. Allemaal zelfbediening, dat wel, maar heel druk bezocht door voornamelijk Hongaars publiek. De oever zit dan ook vol met mensen die hier van hun avond genieten. Een gewoonte die ik al langs de gehele Donau, vanaf Ulm in Duitsland, heb waargenomen. Nu is het behoorlijk warm hier en het is dus ook bijzonder lekker om langs het water te zitten.

Tijdens mijn maaltijd heb ik Conny en Helmut, van de Ulmer Ruder-Club, nog een e-mail gestuurd. Zij beginnen rond deze datum met hun Donau roei-avontuur. Ik wens ze veel geluk en voorspoed op hun reis en ben benieuwd wanneer we elkaar weer zullen zien. Ergens langs de Donau zullen ze me, vanwege hun grotere dagafstanden en snelheid, inhalen. Ik hoop natuurlijk wel dat we elkaar dan ook echt zullen treffen.

Om een uur of tien loop ik terug naar de club waar ik, met een code, de poort open en ook weer sluit. Vermoeid plof ik op mijn matrasje in mijn tent neer. Ik slaap, voor ik het ook maar enigszins besef, in. 

8 comments

  1. Man wat gaat de tijd hard! Eigenlijk is het nog maar een klein stukje varen als je al ziet wat je hebt meegemaakt in deze droomreis! Ceep them coming maatje!
    Tot gauw!

    Liked by 1 persoon

  2. Fijn om zo met je mee te genieten! Wat mooi om te lezen wat je allemaal meemaakt en hoeveel bijzondere en gastvrije mensen je ontmoet! Ik ben er echt van onder de indruk! Geniet!!

    Liked by 1 persoon

  3. Ha Willem.
    Vergeef me mijn wegblijvende reacties, maar de economie moet blijven draaien en ik heb het gevoel dat die op mij draait!
    Natuurlijk lees ik al je blogs en ik ben stinkend jaloers en al je belevenissen zijn geweldig.
    Wat me wel opvalt, en dat is natuurlijk de Hollandse zuinigheid, je krijgt heel veel, maar je biedt nou nooit eens een zelf gemalen en gezet kopje koffie aan. 🙂
    Hou je taai!!

    Liked by 1 persoon

    • Helemaal goed geraden, Martin. Want dat is inderdaad wat ik te bieden heb. Versgemalen koffie. En ze vinden het allemaal heel lekker ook nog. Ik heb bijna een polsblessure van het koffie malen. 😎🛶

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s