Budapest

Woensdag 21 juni. Budapest. En nu ik er ben, zit ik voor mijn tentje en weet eigenlijk niet wat ik er te zoeken heb en wat ik er moet gaan doen. Niet dat er niet genoeg te doen is in deze stad, teveel misschien wel. Punt is dat Külker Klub best nog wel een heel eind van het stadscentrum verwijderd is. Er zijn mogelijkheden genoeg met het openbaar vervoer, in welke vorm dan ook, alleen zoek het maar eens uit wanneer je zelf nooit met het openbaar vervoer reist. Daarbij komt dat je om dit te regelen of uit te zoeken het best in de stad zou moeten zijn en ik ben er nog minstens een kilometer of zes á zeven bij vandaan. Ook niet onbelangrijk, het is hier momenteel zo heet dat het verroeren van één vin je al laat transpireren als de spreekwoordelijke otter. Alle reden dus ook nog om deze dagen lekker lui en zonder onnodig bewegen door te brengen. Jammer eigenlijk want Budapest is heel erg de moeite waard om platgelopen te worden. Zoals ik het nu voel zal ik me waarschijnlijk beperken tot een bezoek aan een supermarkt om mijn voedselvoorraad aan te vullen. Een noodzakelijke verplichting voor de dagen dat er geen restaurants op m’n pad komen en dat overkomt me toch ook met regelmaat, al mochten jullie mogelijk een andere indruk hebben ontwikkeld. En zelfs een supermarkt opzoeken, binnen redelijke afstand, is nog een hele opgave. Meestal ook te ver weg met daarbij de onzekerheid dat de supermarkt, op het aangegeven punt, niet meer aanwezig is, of zelfs nooit heeft bestaan. Ook dat komt hier, zelfs met behulp van Google Maps, nog vaak voor en dan loop je zomaar een half uur voor niets terwijl je al je energie toch al heel hard nodig hebt om alleen maar de dag door te komen. Je zult geneigd zijn om te gaan denken, Willem wat zit je toch te zeuren. En je hebt gelijk, ik ben een beetje teleurgesteld in de afstand tot de stad. Dit had ik niet zo goed voorbereid omdat ik dacht dat de Külker Klub zo’n beetje in het centrum lag. Nou ja, ik ben ook veel liever in de vrije natuur dan in een grote stad. Wenen heb ik tenslotte ook al overgeslagen. Budapest ben ik nu toch in ieder geval wel geweest, alleen niet in het centrum. Who cares? Misschien ook vind ik heb nog wel wat op.

Voorlopig bevind ik me op een leuk terrasje bij Molo. Lekker in de schaduw, wat eten en drinken. Straks weer lopen, in de volle zon, naar een supermarkt. En zowaar, dankzij Garmin gps, gevonden. Een goed bevoorraadde Spar, dit keer. Daar heb ik zoveel kunnen inslaan dat ik ook direct weer werd gestraft. Want dit moet ik ook “all the way” terug dragen naar de Külker Klub. Geen denken aan dat ik nu nog iets anders voor onderweg zou kunnen bedenken want dan moet ik mijn last steeds verder meesjouwen. Toch bedenk ik nog iets wat wel tot de mogelijkheden behoort. Ik ga gewoon op het mooiste terras van Budapest zitten en dat is al heel dichtbij de Külker Klub, dus veel lopen behoef ik daarna niet meer. En omdat ik daar dan niet zomaar, zonder meer, kan gaan zitten neem ik er een eenvoudig biertje en een hapje bij. Cevapcici zo van de knie. En nog maar wat lekker ook. Hoe mooi kan een eenvoudig leven toch zijn. Ik ben overigens net op tijd want in de avond is het hier stampvol en staat er een lange rij mensen te bestellen. Zo was dat gisteravond en dat zal vanavond niet anders zijn, verwacht ik. Voorlopig heb ik hier even lekker kunnen zitten, kunnen genieten en contact kunnen hebben met thuis, gezellig zo vanaf het Donau strand. Dan is het nu nog maar een klein stukje lopen om mijn boodschappen in mijn tent te brengen. Onderweg geen terrasjes meer dus ik kan in één keer door. Een hele opgave hoor, met zo’n zware bepakking en zulke hoge temperaturen. Alle spullen opgeborgen en met een veel lichtere tas kan ik weer op stap. Weer langs de rivier hangen bij een van de vele eethuisjes. Dit keer weet ik dat ik niet zo heel ver behoef te lopen. Omdat ik niet weer op het zelfde terras wil gaan zitten loop ik eerst naar het volgende. Daar staat echter al zo’n lange rij dat ik, wanneer ik daar even insta, besluit om terug te gaan naar het eerste terras. De rij is daar misschien maar ietsje korter maar ik weet nu zeker dat ze iets serveren wat mij wel smaakt. Daar was ik bij het andere terras nog niet zo heel zeker van. Wanneer ik aan de beurt ben bestel ik een bier en een Chicken Enchilada met salade. Het bier krijg ik meteen met een nummerbord (17) wat ik duidelijk op mijn tafel moet leggen zodat de dame, die het eten bezorgt, het goed kan lezen. Het duurt een behoorlijke poos eer mijn bordje voer wordt geleverd. Dat kan ook niet anders wanneer het zo druk is. Het smaakt me ook, boven verwachting, goed, en de entourage helpt daar natuurlijk weer aan mee. Tot half tien blijf ik nog nagenieten en loop dan naar mijn tentje. Daar zet ik een kop koffie en kruip naar binnen. Dag muggen, lekker buiten spelen. Alle tijd om te bedenken wat ik morgen zal gaan uitspoken.

Donderdag 22 juni. Om zes uur opgestaan omdat ik vandaag ga proberen in Budapest te geraken. Veel te vroeg, ja, zo’n twee uur te vroeg, zat ik al klaar aan de vertrekplaats. Diverse kanoërs peddelen al vroeg onder leiding van een coach in een speedbootje, op hoge snelheid over de rivier. Ik wacht geduldig op de boot van BKK, het openbaar vervoer in Budapest. . Gisteren heb ik het met behulp van de serveerster van het eettentje ter plaatsen, gevonden en de dienstregeling gefotografeerd. Voor HUF 750 (€ 2,50) word ik in het hartje van Budapest gebracht. In feite kan ik zelfs onderweg uitstappen wanneer ik dat wens. Ik blijf tot de op een na de laatste stop aan boord. Wanneer ik hier van boord ga ben ik helemaal in de verste uithoek van het centrum en daar ben ik nog nooit geweest. Dat geeft mij de gelegenheid om de markthal te bezoeken, die al werd gebouwd in 1896 een geheel werd gerestaureerd in 1994. Daar ontmoette ik, door louter toeval, een man die al 30 jaar geleden coach was in de Hongaarse kanosport, Udo Zold. We hebben een heel stuk van de Donau besproken waarbij hij precies wist waar de clubs met gastaccommodatie te vinden zijn. Hij heeft op het laatste blad van mijn notitieboek heel wat informatie neergekrabbeld waarvan ik hoop dat ik die nog zal kunnen ontcijferen. Daarna ga ik weer de smoorhete stad in en via, via, beland ik op mijn favoriete plek in Budapest, het HardRock Café. Ik heb wat met het HardRock Café. Wanneer ik ergens ben waar er een is moet ik er heen om te eten en te genieten van de sfeer. Een aantal jaren geleden was ik hier al met mijn vrouw, m’n dochter en haar vriend en nu ben ik hier alleen. Genietend van de heerlijke Ribs, de Vanilla Fudge Brownie en de vriendelijke bediening kon mijn dag niet meer stuk. Deze aardige dame bracht me zelfs na het dessert nog een glas koel water met ijs omdat ze ervan uitging dat ik wel dorst zou hebben na zo’n enorm en zoet dessert. Wat lief.

Daarna weer geprobeerd wat voort te slenteren maar daarvoor is het nu echt te warm. Daarom ga ik op zoek naar ander vertier. Ik ga naar de kapper. Lekker haartjes wassen, lekker kort laten knippen in een gekoelde ruimte. Dit had van mij nog veel langer mogen duren maar ik stond toch al snel weer op de hete straat. Zoveel mogelijk bewoog ik me aan de schaduwkant maar zelfs daar was het beroerd heet en druk. Wat doen al die mensen toch hier? Na een tijdje ga ik maar weer op een ander terras zitten. Dat dit een duur deel van de stad is was me in het HardRock Café al duidelijk geworden. Een paar biertjes gebruikt om een dorst te lessen maar dat lukt me momenteel nog niet met een heel vat, geloof ik. Zo langzaamaan begin ik het gevoel alweer te krijgen dat ik genoeg van Budapest heb gezien. Wanneer ik morgen ditzelfde nogmaals moet herhalen word ik daar niet wijzer van. Bij deze temperaturen moet je niet in de stad zijn. Dan ben ik op mijn plaats op het water waren ook al warm genoeg is. Een uur vroeger dan ik gedacht had vertrek ik al weer en neem de boot van 7:53 uur vanaf de opstapplaats bij de Erzsébet hid (Erzsébet brug) in het centrum en vaar mee tot de laatste stop, Rómaifürdö. Daar ga ik in het tentje bij het hotelschip Aquamarina, Romai Gyros Terasz, wat drinken en voor de lekkere trek neem ik er nog een hamburger bij en nog wat te drinken. De dame achter de balie heeft met tenslotte geholpen aan de juiste informatie om slim in Budapest te komen. Voor wat, hoort wat. Het eten valt me zelfs niet tegen en de hamburger steekt met kop en schouders boven de kwaliteit van welke McDonald’s Burger dan ook. Het blijft, het is nu acht uur, smoorheet en ik kan er nog maar niet goed aan wennen. Het lijkt alsof ik met kleren en al onder de douche heb gestaan. Morgen ga ik echt weer varen besluit ik nu. Straks teruglopen en alvast wat opruimen dan kan ik bijtijds weg.

Vrijdag 23 juni. Vanmorgen was er alweer heel vroeg geluid op de club. Eerst ben ik lekker gaan douchen want ik had behoorlijk liggen zweten vannacht. Ontbijt maken en toen begon het. Budapest had andere plannen met me. Een onweersbui en regen gooiden roet in mijn eten. Ook heftige windstoten waren erbij. Geen weer om eens even lekker alles in te pakken of het water op te gaan. Gelukkig kan ik hier beschikken over een keuken en daar ben ik droog. Toen mijn ontbijt al weer geruime tijd was weggewerkt hield het op met regenen. Ik vlug mijn tentje in. Daar vind ik meer comfort dan in de keuken op een krukje. Ook kan ik dit direct opschrijven zodat het niet wegebt. Nu is ook alles weer nat en dat maakt het lastig om droog in te pakken. Daarom denk ik na: “Should I stay or should I go!” (Je weet het vaag nog wel, van: The Clash). Een eeuwen oud dilemma. Geen idee wat ik dan vandaag anders nog kan doen dan een beetje rondlummelen en dat vind ik niet erg aanlokkelijk. Ik ga varen! De lucht klaart op, het blijft bewolkt maar mijn tent zal wel drogen eer ik heb opgeruimd. Op het water kijk ik, net als gisteren, mijn ogen uit. Nu vanuit een veel lager perspectief bekijk ik de Donauoevers van Budapest. Het blijft een prachtige stad.

Net voor, je gelooft het niet, Budafok, stap ik uit om wat te eten en te drinken. Ik neem Lángos, een soort pizza maar dan dikker en met andere deeg. Wordt belegd met een soort room en kaasstrooisel of kaasstrooisel en uien, you name it. Helemaal lekker en Lángos wordt door bijna iedereen hier gegeten voor de lunch. Biertje erbij, prima. Daarna is het weer peddelen geblazen, dat wil zeggen, ik peddel en wordt door de wind geblazen, heel hard tegen. Er lopen hoge golven en af en toe komt er een klein beetje water in mijn kuip terecht. Niet alarmerend maar ik word een beetje nat. Geen zin om mijn spatzeil te gebruiken. Veel te warm. Uiteindelijk besluit ik om nog een stop te maken en omdat het strandje waar ik aan land ga zo uitnodigend mooi is en perfect gelegen voor een lekkere ochtendzon, besluit ik er te overnachten. Op het losse grind zet ik mijn tent neer, zonder haringen, zonder buitentent en gooi alles erin wat ik nodig heb voor de nacht zodat het tentje niet wordt weggeblazen. Dan even een lekkere douche genomen uit mijn Pocket Shower. Daarna ga ik mijn avondeten koken, koffie en thee zetten. Vervolgens ga ik hout verzamelen, door en droog hout. Dat knip en zaag ik een mooie stukken en leg het bij de vuurplaats die iemand anders al voor me heeft gemaakt. Tegen de schemering gaat de fik erin want ik heb wat te vieren. Flesje wijn en een glaasje onder handbereik. Stoeltje zo bij de vuurplaats gezet dat ik er niet meer vanaf hoef, telefoon bij de hand voor het contact met thuis. Wat ga ik vieren met dit Bonfire (vreugdevuur)? Wel, vandaag ben ik exact 75 dagen stroomafwaarts over de Donau aan het peddelen. ​

​Successen mag je vieren en vandaar al die moeite gedaan om ook van deze avond een succes te maken. ​

​En ook dat is gelukt. Contact met thuis gedurende dit memorabele moment was, de kers op de taart. Daardoor werd tevens heel duidelijk dat het hier veel sneller donker is dan in Nederland. Het werd voor mij een latertje want om kwart over elf ging ik pas naar bed. ​

​Toen was het vreugdevuur uit en mijn vuurtje ook.

Zaterdag 24 juni. Vanmorgen werd ik al heel vroeg gewekt door een schip wat hier, vol met verlichting, stil bleef liggen, midden op de rivier. De ochtend gloorde alweer en na een tijdje voer het schip toch weer weg. Verderop is een parkeerplaats voor duwbakken. Ik denk dat hij even moest wachten op andere rangeerwerkzaamheden. Toen de zon boven de kim kwam was ik direct al weer wakker (rond vijf uur). Wat is dat prachtig. En nu ik dit hier om half zeven, voor mijn tent, zit op te schrijven loopt het zweet al in straaltjes van me af. Zo heet is het nu al. Gegeten en weer alles inpakken. Voor ik wegvaar neem ik nog even een heerlijke douche. En dan ben ik weer weg, stroomafwaarts over de Donau. 

20 comments

  1. hoi Willem aan het eten kan het niet liggen, het lijkt wel een bourgondische eet vestsein want ik zit spontaan te kwijlen van jou verhaal en al dat zware voedsel wat je hebt weten te vangen. ik geniet met je mee geweldig. groeten Toon

    Liked by 1 persoon

  2. Petje af voor je tocht, ook bij deze hitte, al lijkt het soms een beetje veel op een dekmantel voor een culinair uitje. Maar het is een expeditie waarbij je alle aspecten van het kanovaren moet ervaren. Blijf genieten. Chris

    Liked by 1 persoon

  3. Dag Willem, vanmorgen je blog ontdekt, en vandaag pagina na pagina doorgelezen. Prachtig hoe je een minder leuke situatie hebt weten om te zetten in een prachtig avontuur met een goed doel. Ik blijf je blog volgen. Vanaf Boedapest en zuidelijker jaren geleden vlak na de val van de muur veel geweest op de motor. Je gaat nog op prachtige plekken komen. Op afstand reizen we met je mee en heel veel plezier gewenst bij dit schitterende avontuur!

    Liked by 1 persoon

  4. Grias Di Willem!

    Heute haben bei uns in der Lobau gleich zwei Kanus angelegt, die jungen Männer sind aus Halle/Saale und ebenfalls auf deiner Route unterwegs. Wir haben sie natürlich ebenfalls gut versorgt und hoffen daß sie dich noch einholen.

    Ps.: Kein Hochwasser in Sicht, schöne grüße aus Wien

    Marcus

    Liked by 1 persoon

    • Hallo Marcus, sie sind alle gute Kanu Versorger. Heute is auch die TID von Ingolstadt aus angefangen und die kommen alle an der Lobau vorbei. Wann die alle 150 bei sie ankommen um von Ihnen versorgt zu worden dan haben sie noch zu tun. Ich binn heute kurz für Paks (H) an ein schöner Strand.
      Grtz, Willem.

      Like

      • Ja die Ungarn lassen sich bestimmt nicht lumpen, schön daß du so tollen Menschen entlang der Donau begegnest, ich hatte ja keine Vorstellung wie schön es stromabwärts ist.

        Gute Fahrt und immer eine Hand breit Wasser unter dem Kiel, hier nähern wir uns schon dem sommerlichen Tiefststand von 900m3/sec…

        Liked by 1 persoon

  5. Geweldig Willem, ik heb een tijdje je berichten gemist maar ben er nu weer bij. Wat een mooie trip maak je toch. Met zo veel mooie plekken onderweg en leuke en vriendelijke mensen. En zo leuk ook vind ik, zoveel te herkennen van dit stuk Donau dat je vaart (hebt gevaren intussen). Die hitte staat me ook nog goed bij.. 😉
    Succes verder en een mooi vervolg!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s