Van Stad naar Plat

Het was heet vandaag (zaterdag 24 juni) en mijn bovenbenen hebben het zwaar te verduren gehad in de zon, merkte ik pas aan het eind van de dag, te laat. Soms is goed te zien dat de Donau zich een weg heeft geslepen door het landschap. Een proces van misschien wel duizenden jaren. Ik ga de wal op in Ercsi en daar speelt Péter met zijn hond Dolly. Het is een Labrador dus die wil graag het water in. Péter is verrukt dat ik uit Nederland kom want hij heeft vrienden in Nijverdal en daar gaat hij volgende week op bezoek. Hij wijst mij de weg naar een of het restaurant in Ercsi en ik geef hem mijn kaartje zodat hij mijn blog kan volgen. Via Facebook laat hij direct al, in goed Nederlands, weten dat hij blij is dat hij mij heeft ontmoet. Heel leuk zulke spontane ontmoetingen.

Verder gaat het daarna want ik heb me ten doel gesteld vandaag minimaal dertig kilometer te varen voor ik een overnachtingsplaats mag gaan opzoeken. En dat lukt natuurlijk. Op een strandje, net voorbij Lórév op de linkeroever, ga ik overnachten. De rechteroever heeft eigenlijk mijn voorkeur vanwege de ochtendzon. Daar is echter geen strand maar slechts basalt.  Voor één keer doen we het wel zonder zonsopkomst. Wakker word ik toch wel heel vroeg. Een ander nadeel van deze linkeroever is dat de zon heel lang blijft schijnen. Daardoor ontbreekt het me aan moed om wat te gaan ondernemen. Ik zit onder mijn paraplu om schaduw te hebben want in de volle zon houd ik het momenteel niet uit. Wanneer de avond inzet en de temperatuur een paar graden is gedaald word ik weer actief. Ik zet mijn tent op, zonder buitentent en zonder haringen. Gooi er mijn spullen in voor ballast zodat hij niet weg waait en ga aan het eten beginnen. Wanneer ik dat op heb probeer ik een videoboodschap te maken voor mijn jongste zus want die viert vandaag haar verjaardag alvast voor morgen (25 juni). Daarvoor had ik de instructies van mijn camera beter moeten  bestuderen want telkens ging er, op onverklaarbare wijze, weer wat mis. Dit had tot gevolg dat de batterij er op een gegeven moment de bruid aangaf. Jammer, heel jammer, want nu heb ik geen video boodschap kunnen maken. Daarom maak ik met mijn telefoon een “Proost” foto en schrijf maar op wat ik zeggen wilde. Egészederegedré, Corrie! De zon verdwijnt achter de horizon en ik in mijn tentje. Het duurt niet heel lang voor de slaap me te pakken krijgt.

Zondag 25 juni. Vanmorgen om 1:30 uur schrok ik wakker. Het weer was veranderd en toen ik buiten keek zag ik dat de regen op komst was. Mijn weer app zei dat dit om 6:00 uur zou kunnen beginnen. Mijn gevoel was dat hij best wel eens veel eerder zou kunnen zijn. Dus heb ik snel ben nog ontbrekende buiten tent op mijn set-up aangebracht. Omdat ik hier voor vier haringen in het grind moest aanbrengen heb ik op deze haringen vier grote stenen gelegd. Dat moet het wel houden, verwacht ik. ​

​Wanneer het heel hard zou gaan stormen zou ik mogelijk nog in de problemen kunnen komen en ik voelde me net een van de drie, huttenbouwende, biggetjes. Afwachten maar en nemen zoals het komt. Weer lekker terug gekropen en verder geslapen. En mijn buitentent heeft zijn functie heel goed uitgeoefend. Het heeft hard, geregend, ge-onweert en gewaaid en alles is goed doorstaan. Alleen zit ik hierdoor vast in mijn tentje want het is geen weer om de spreekwoordelijke hond de deur uit de jagen. Zelfs mijn ontbijt zal nog een uitdaging gaan vormen omdat mijn materiaal kist op een van de haringen buiten de buitentent staat. Veel heb ik wel binnen gezet dus ik probeer er wel wat van te maken. En dan stopt de regen en slechts ergens in de verte rommelt het nog wat. De tent kan open, ik kan naar buiten. Mijn resterende benodigdheden pakken en ontbijt gaan maken! Ik heb ook altijd geluk! Maar zoveel geluk kunnen we niet hebben. Het begint weer gestaag regenen. En mijn app geeft nu op: 08-12/22 gr.C 2,4mm 12-18/25 gr.C 0mm 18-24/29 gr.C 10,3mm 00-06/21 gr.C 3,4mm. Daarna droog weer.

Vanzelfsprekend denk ik weer aan het dilemma van “The Clash”. Ik ben gewoon vertrokken natuurlijk. Omdat er weer regenbuien werden verwacht heb ik mijn dagdoelstelling bijgesteld. Laat vertrokken ook, dus 20 km moet kunnen. En omdat ik dan toch geen haast heb stop ik onderweg nog een keer voor versgemalen kop koffie, zo vanaf mijn voordek. De overnachting plan ik bij de kanoclub in Dunaújváros. Vaak heb je geluk maar ook wel eens pech. Ten eerste een onneembare helling en trap. Ten tweede, de club blijkt gesloten. Wat een geluk. Waren ze open dan had ik die heling en trap op moeten zeulen. En morgen weer af. Geen doen.

Wat is nu precies geluk en wat is pech. Ik weet het niet meer.

Verder verder dan maar. Mijn volgende doelstelling is nog 17 km verderop maar eerst zie ik nog een leuk restaurant waar ik aan het inwendige kan werken. Dunai Gyöngy Yachtkikötë és Barka. . .

“Echt Bier”

In Kisapostag. Ik vraag om een biertje, en de serveerster vertelt me dat IGAZI SÖR “Echt Bier” betekent en dat ik die dus beter kan nemen. En ze heeft gelijk. Daarna wil ik naar Dunaföldvár. Maar wanneer ik zo naar de lucht kijk gaat dat niet meer lukken en zal ik eerder een strandje moeten vinden om te overnachten. Het eten heb ik in ieder geval al binnen en dat is een geruststelling. Nu kan ik alleen nog maar nat worden. En eer ik het restaurant kan verlaten barst er een bui los met hevige windstoten. Ik help de geschrokken serveerster de parasols in te klappen en onderwijl gooien de windstoten alles van tafel en plantenbakken waaien om. Het is te gek voor woorden. Zo snel heb ik geloof ik nog nooit een bui zien losbarsten. En vervolgens begint het te regenen, dat is niet gewoon meer.  Ik bedenk dat mijn luik in de kano nog open ligt en dat er ook heel veel water in de kano terecht zal komen. Toch heb ik er nu geen nat pak voor over en laat het maar gebeuren. We overleggen over wat mogelijkheden en de serveerster belt wat heen en weer maar ik krijg geen toestemming om op de jachtclub te overnachten. De serveerster vind het heel erg jammer dat het geweigert wordt. Geen nood, wanneer een bui zo snel begint zal hij ook wel weer snel eindigen en het lijkt erop dat ik gelijk krijg. Het wordt minder met het onweer en de regen en op een gegeven moment kan ik er door om m’n afdekzeil aan te brengen. Ik neem wat lege flessen mee om te vullen met water, ga terug naar het restaurant en bestel nog een echt biertje (IGAZI SÖR). Dan, wanneer het bijna niet meer regent, reken ik af in vaar weg. Ik heb een strandje op het oog en daar denk ik te vinden wat ik nodig heb. Een vlakke plek voor mijn tent en een gemakkelijke plek om de kano op het droge te leggen. Wanneer je even een satellietbeeld kunt bekijken kun je aardig inschatten wat je gaat aantreffen. Binnen een mum van tijd zit ik geïnstalleerd. Het is nu droog en de temperatuur is goed. Eten hoef ik niet meer dus ik neem een wijntje om te vieren dat ik het toch maar weer geflikt heb, deze dag. Ruim 32 km gevaren ook nog. Helemaal tevreden. Na nog een lekkere bak koffie ben ik voldaan, kruip in mijn tent, maak nog een paar foto’s van de onweerslucht en ik ga slapen.

Maandag 26 juni. Vanmorgen zag het er, vanuit mijn tent, anders uit dan ik gewend ben. De zon schijnt niet. Wanneer ik mijn hoofd buiten steek zie ik dat het weliswaar droog, maar nog zeer somber bewolkt is. Daar gaat nog regen uitkomen. Toch ga ik maar gewoon aan de slag om me gereed maken voor vertrek. Tijdens het koken voor mijn ontbijt begint het al weer te gieten. Ik ga onverstoorbaar door en eet binnen. Op een gegeven moment stopt en begint de regen weer maar houdt uiteindelijk toch op. De zon laat zich nog maar even niet zien. Klaar voor vertrek en het water op. Het lijkt of er in de verte nog steeds gerommel in de lucht zit. Echt stabiel is het weer niet meer. Toch gaat het peddelen vlot en de temperatuur is best behaaglijk.
Harta, een dorp met circa 4000 inwoners, is een voormalige Schwaben nederzetting uit 1723. De Schwaben hebben toen een ware volksverhuizing meegemaakt. Ik ga juist daar aan land om er te eten in “Panoráma Halászcsárda” en wat van de sfeer onder de bevolking (afstammelingen van de Schwaben) te proeven. Er was weinig volk dus dat viel tegen in ik bestel:  een Goulash soep, Zigeuner Schnitzel met Pommes Frites en een gemixte salade. Geen hoogstandje, weet ik inmiddels. De goulash soep was nog het beste van de gehele maaltijd. Harta is dan ook wel een dorp wat in de tijd is blijven hangen en is in kwaliteitsniveau niet meegegroeid.

Daarna maar weer verder varen, op zoek naar dat ene strandje wat voor mij alles biedt voor een perfecte kampeerplaats. Het moet minstens na 30 km varen zijn, Open van begroeïng, liefst grind in plaats van alleen zand, en niet onbelangrijk, avondzon in ochtendzon. Mijn pakket van eisen voor deze avond. Bij rivierkilometer 1537 vind ik deze perfecte  plek. Voldoet aan alle criteria. Dat het er stuift van de wilgen- en/of populierenpluis neem ik maar voor lief.

Bijna perfect is goed genoeg voor mij.

    Omdat het nog vroeg is kan ik nog even, lekker lui op mijn luchtbedje, in de zon liggen. Dat is een luxe. Vrijwillig in de zon liggen is heel wat anders dan verplicht in de zon zitten tijdens het varen. Ik heb me er zelfs op betrapt dat ik nog even in slaap ben gevallen. En dat is lekker! Alleen het wakker worden is dan weer even schrikken. Badend in het zweet. Om af te koelen heb ik een stukje over het strand gelopen. Veel is er niet te zien maar wat is het mooi hier. Te mooi voor woorden.

    Verder breng ik mijn tijd door in de schaduw om niet weer oververhit te geraken. Ik drink mijn laatste biertje wat ik gekoeld heb in een natte doek. Om het water, in de natte doek, te verdampen is warmte nodig en die warmte wordt ook onttrokken aan het bier waardoor het een paar graden afkoelt. Niet echt voldoende koud maar ook geen laf warm bier meer. Kan net!

    Dan bedenk ik of ik misschien nog wat eten gaan klaarmaken. Heb ik dit nodig naar de maaltijd van vanmiddag?

    Pannenkoeken

    Ik besluit om pannenkoeken te gaan bakken. Met jam want die heb ik nog. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het is heel normaal dat een eerste pannenkoek aanbrand en dus mislukt. Moet je gewoon weggooien. Raar wordt het wanneer ook een tweede pannenkoek aanbrand en je moet die ook weggooien. En de derde en de vierde, allemaal. Het is nu inmiddels wel bewezen, ik kan geen pannenkoeken bakken. En ik begin er niet meer aan ook.

    Ik kruip in mijn tent, WhatsApp nog wat met thuis, drink een wijntje, als troost en ga slapen. Ik lig onder een gitzwarte hemel met miljarden sterren en ik zie ze door het gaas in het dak van mijn binnententje. Dat is nog eens mooi om naar te kijken voor je in slaap valt.

    2 comments

    1. Tijd voor een hele korte cursus pannenkoeken bakken:
      Gebruik een pan die je alléén voor pannenkoeken bakken gebruikt en maak die nooit schoon met zeep.
      Er zal geen pannenkoek meer mislukken.

      Liked by 1 persoon

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s