Dinsdag 27 juni

Dinsdag 27 juni. Vanmorgen werd ik voor zonsopgang al wakker, kennelijk om een cadeautje in ontvangst te nemen. Wat heb ik hiervan genoten. Daarna nog even geslapen tot de zon me zelf kwam wekken. “The Rhythm of Nature”. Toen ik in mijn kano stapte wist ik al dat ik er in Paks weer uit zou gaan. Ik moest een hele urgente boodschappen doen. Mijn toiletpapier, mijn favoriete Lotus rolletje, is bijna op. En zonder zitten kan natuurlijk niet. Hier is geen lekker zacht rendiermos voor handen zoals in Noorwegen. Dus, in Paks, naar de Coop. Voor toiletpapier heb ik een alternatief gevonden, denk ik. Honderd losse, drie-laags tissues. Die moeten het werk aankunnen en zijn compacter dan de vier rollen toiletpapier die ik anders zou moeten aanschaffen. Geen idee waar ik die rollen drogen ze moeten opbergen. Tissues dus. We gaan wel kijken of het me bevalt. Een paar biertjes, een lekker flesje wijn en een paar appels vullen het plastic tasje, wat ik meekrijg, op. Ook heb ik in een apotheek nog een anti muskietenspray gekocht. Biologisch en ik moet dus maar afwachten of het net zo goed werkt als de Slowaakse 50% DEET. ik hoop dat het werkt want die muggen blijven een plaag. Voordat ik in deze apotheek was heb ik eerst naar een middel gevraagd in, naar wat later bleek, een dierenartspraktijk. Het werd al een beetje vreemd toen ze zei dat ze alleen pillen had tegen insecten of een halsband. Toen we beiden doorhadden dat ik niet aan het juiste adres was hebben we er hartelijk om gelachen. Omdat ik gisteren ook nog de vraag had gekregen om een kwakhout voor Auke mee te nemen was ik scherp op de eventuele aanwezigheid van een hengelsportzaak. Daarom zie ik een zaak die zich “Pechemania” noemt. Ik naar binnen. Ze kunnen me er niet aan helpen want ze zijn meer gespecialiseerd in de karpervangst. Een man die ook in de zaak staat zegt dat hij me wel kan brengen bij een zaak die ze misschien wel heeft. Samen lopen we erheen. Dit had ik zelf nooit gevonden, zo achteraf. Hier heeft men nog maar één exemplaar op voorraad en die koop ik dus maar. Geen idee of dit is wat Auke voor ogen heeft maar dit is wel een echt origineel Hongaars exemplaar. Helemaal tevreden groet ik beide personen en ik stap weer naar mijn kano, laat alles in, pas er zelf ook nog maar net bij, en vaar weg. Wanneer ik al vaar realiseer ik me dat ik helemaal geen foto’s van Paks heb gemaakt. Hoe jammer! Bij de kanoclub (Kernkraftwerk) in Paks vraag ik om een ruime hoeveelheid vers drinkwater. Wanneer ik die op peil houdt kan ik lekker in de vrije natuur verblijven en dat is wat ik hier het liefste doe. Geen gesjouw met de kano, alles lekker makkelijk direct bij de hand. Strandjes zijn er voldoende. Ik heb ze maar voor het uitzoeken. Voordeel is ook dat ik dan meestal ook weer sneller op het water ben. Het grootste voordeel blijft natuurlijk dat je, geheel op jezelf, in de vrije natuur overnacht, in

Geen eigen opname!

“A Five Billion Star Hotel”. Voorlopig heb ik nog een stukje te peddelen voor ik aan overnachten kan denken. Eerst ga ik ook nog eten bij rivier kilometer 1516 in restaurant “Kek Duna Vendéglö te Kalocsa-Külterület. Daar bestel ik: Harcsapörkölt Gombával, Kaporral, Szalonnán átpögetett türós csuszával (Catfish Stew, with mushrooms and dill, garnished with cottage cheese pasta, sprinkled with bacon). Omdat ik niet wist hoe Catfish  smaakt bestelde ik een halve portie die bijna wel op een hele leek. Nou, ik kan niet anders zeggen dan: “Het was heel erg lekker”. Catfish (Meerval)  smaakt niet naar vis en misschien wel meer naar kat. Het meest nog komt de structuur overeen met kip alleen dan veel malser, zachter. Uitermate lekker gegeten en ik zit, zelfs van een halve portie, helemaal vol. Een ijsje toe maakt hij smaak beleving compleet. Weer een stukje varen en nu op zoek naar een mooi plekje. Natuurlijk probeer ik wel eerst de dertig kilometer te overschrijden. Wanneer ik bij rivier kilometer 1511 ben probeer ik een strandje maar daar hebben, gezien de pootafdrukken veel koeien gelopen en nu zijn alleen de dazen er nog. Geen goede plek. Afgekeurd. Een stukje verder zie ik weer een aantal strandjes, op mijn favoriete rechteroever ook nog zelfs. Daar aangekomen bedenk ik dat het risico dat ze overspoeld zullen worden te groot is. Weer een stukje verder zie ik een plek waar ik kan hangen. Ook leuk. Geen last met de ondergrond, altijd lekker waterpas. En dat ga ik doen. Hangmat ophangen, tarpje er boven tegen het vocht uit de bomen. Zo gebeurd, helemaal goed. Alleen blijven al je spullen buiten en dat is dan weer een nadeel in vergelijking tot een tent. Vannacht ga ik weer lekker hangen. De kano heb ik nu wel vastgelegd. Je weet maar nooit. Vanavond zit ik lekker met een glaasje wijn naast mijn kano, die nu als bar functioneert. Gezellig aan het water en kijken naar wat er zoal langskomt varen. Om ongeveer half negen zet de schemering in. Nu het stiller wordt merk ik dat aan de overkant van de Donau een vrachtwagen met koelcontainer staat geparkeerd. Jammer want dit betekent een continu geluidsbelasting voor mij toch al gevoelige gehoororgaan. Over het water klinkt geluid ver door. Wanneer het donker wordt ga ik naar bed.

Woensdag 28 juni. Mijn ochtendroutine soepel uitgevoerd en al snel weer het water op. Volop tegenwind, daar ga je te hard van peddelen. Het is zaak om steeds je snelheid in de gaten te houden zodat je niet harder peddelt dan noodzakelijk is. Op een bepaald moment zie ik een kudde koeien in het water staan. Die worden hier door een herder naartoe gebracht met de jonge kalveren ook, om lekker te kunnen genieten van het water en het strand. Een heerlijk gezicht dat mens en dier zo van dezelfde dingen kunnen genieten. Ik was nog maar net op dreef en net voorbij Fajsz, waartegenover ik had overnacht. Na de brug “Szent László Hid” ga ik op zoek naar de ingang van het natuurreservaat “Gemenc”. De grotendeels gekanaliseerde rivier “Sio” voelt het overtollige water vanuit het Balatonmeer af naar de Donau. Voor mij blijkt de waterstand niet hoog genoeg om het natuurreservaat in te kunnen varen en ik ga terug naar mijn Donau. Vervolgens passeer ik weer een mijlpaal, rivierkilometer 1500. Daar zou ik een feestje van kunnen maken vanavond. Bij Érsekcsanád ga ik kan wal. Aan een dame vraag ik naar de aanwezigheid van een café. Ze legt me uit dat ik daarvoor een paar honderd meter terug moet varen. Toen ik daar een beetje moeilijk bij keek bood ze mij een koffie aan. Wanneer het mij om café ging dan kan zij mij daar ook wel aan helpen. Toen ik zei dat ik ook wat wilde eten verwees ze me toch naar het restaurant. Dus ben ik, tegen mijn principe in, een stukje terug gevaren. Dat is de moeite waard gebleken. Een heerlijke maaltijd met een amuse dit keer (een smaakvolle creatie met varkenshersens en zeezout), Catfish (Meerval) en koffie toe. Top! Daarna kan ik er weer even tegen. Onderweg zie ik talloze strandjes die me zouden kunnen laten overnachten. Mijn doelstelling van minimaal dertig kilometer is echter nog niet gehaald. Door ga ik dus. Tot dat ik op Koppány Sziget een mogelijkheid zie die, niet zo mooi is dan de stranden die ik al gepasseerd ben, maar toch zeker zal voldoen. Er is zelfs een stukje groen om mijn tentje op te zetten. Een nadeel is dat het stuk aan de waterkant heel erg modderig is. Tot aan je enkels zakje er in weg. Het hele strand bestaat uit een zachte modderige substantie die weliswaar hard genoeg is om je te kunnen dragen maar nog zacht genoeg om insecten een goede voortplantingsplaats te bieden. Het is dan ook nieuw voor me dat hier niet alleen muggen maar ook een groot aantal

Roadkill

horzelachtige insecten rond je heen razen, op een manier dat je er een beetje gek van zou kunnen worden. Kennelijk helpt mijn biologische spray er ook goed tegen. Al zijn het wel domme en wilde onbezonnen vliegers want ze botsen overal met een grote knal tegenaan. Ook is er voortdurend het gezoem en gegons van hun vleugeltjes op de achtergrond. Omdat ik ruim tijd had heb ik mezelf nog even helemaal glad geschoren. Dat voelt weer even fijn.’s avonds heb ik, omdat ik al gegeten had, nog een ei met ui gebakken en die met een wijntje weggespoeld. Even nog contact met thuis en nog een paar wijntjes en dan naar bed. ​

​De muggen, horzels en waterscooters blijven buiten. Het is inmiddels ook heftig regenen en onweren. De lucht ziet er geel van. Het helpt wel tegen alle insecten. Tevreden, maar erg warm en bezweet, val ik in slaap.

Donderdag 29 juni. Vanmorgen vroeg wakker met het idee dat het ook vandaag niet droog zou blijven. Daarom maar snel mijn routine uitgevoerd en net voor ik het water op wil gaan, begint het te onweren. De regen laat nog even op zich wachten. Tot dat ik bij personenveer in Baja ben. Dan gaat het los. Ik behoef geen moment na te denken en parkeer mijn kano onder de, als catamaran uitgevoerde, steiger van de veerpont. Noodweer wordt het. Daar lig ik helemaal droog. Wel ligt er een hele berg drijvend vuil onder. Dat lokt dan wel weer heel veel kleine visjes. Dan wordt het me ook  al duidelijk dat vandaag de dertig kilometer niet zullen worden gehaald. Wanneer het enigszins droog is geworden vaar ik, links de Sugovica in, de rivier die we naar het centrum van Baja goed. Ik besluit in Baja op de camping te verblijven en me er te vermaken met de bezienswaardigheden in de stad. Ik parkeer mijn kano in het centrum en ga direct op onderzoek uit. Eerst een kop koffie met gebak  op een terras. Omdat de serveersters hier de gewoonte hebben om te vragen hoeveel je er wilt, bestel ik maar twee verschillende gebakjes. Wanneer ik die op heb ga ik als een echte toerist naar een toeristenbureau. Daar krijg ik een stadsplattegrond in een boekje met bezienswaardigheden. Ik besluit er enkele van te gaan bezoeken. Het is heet in de stad en ik houd me zoveel mogelijk in de schaduw. Nadat ik ook de kapel van mijn eigen beschermheilige Johannes Nepomuk  heb bezocht ga ik terug naar het centrum en bezoek een restaurant voor een lunch/diner. Serano Saloon voor een TexMex maaltijd met een aantal biertjes om er de scherpte een beetje af te halen. Heel lekker. Vervolgens stap ik in mijn kano en vragen naar de camping aan de overzijde van de rivier. Vandaag schiet ik niet veel kilometers op maar heb me wel cultureel weer verrijkt. En natuurlijk loopt het weer anders dan verwacht.

Verwachting is uitgestelde teleurstelling

Wel vaar ik naar de camping aan de overzijde van de rivier Sugovica maar, wanneer ik dan weer wordt geconfronteerd met die hoge dijk, waar ik al mijn spullen tegen op moet sjouwen, bedenk ik dat ik dat niet graag doe. Ik ga er dus alleen heen om vers water in te slaan, mijn afval weg te gooien en vertrek er zo snel mogelijk weer. Nog even spreek ik een stel jonge mensen die, te voet, op weg zijn vanuit Tsjechië naar Athene. Stoer! Die halen het vast wel want die hebben alle tijd genomen. Dan vertrek ik weer een bedenk, wanneer ik voel dat de stevige bries me probeert te beletten vooruit te komen, dat ik misschien toch beter voor de camping had gekozen. Maar goed, eenmaal op weg is weg en wanneer ik de Donau opdraai blijkt de bries te zijn overgegaan in een heftige kopwind. Golven lopen hoog op en breken soms de kop. Echt ruig is het hier en ik besluit, op het eerste strand wat ik tegenkom, te stoppen en te overnachten. Wanneer ik daar, na een behoorlijke worstelpartij, aankom blijkt dit strand ook nog precies alles te hebben wat past binnen mijn pakket van eisen. Ideaal dus voor mij. Telkens blijkt dat het goede vanzelf op je pad komt wanneer je het maar goed in je hoofd heb zitten en het maar heel erg graag wil. Nu zit ik dus, lekker in de avondzon. Morgen hopelijk in de ochtendzon. Het is hier prachtig. Wanneer vanavond de wind nog wegvalt is het helemaal geweldig. Om te voorkomen dat de tent wegwaait heb ik een boomstronk op het meest kwetsbare punt (haring) gelegd. Hopelijk staan we er morgenochtend nog. En wanneer de avond valt kan ik er toch weer niet laten. Ik heb een vuurplaats ontdekt met hout erbij, nota bene. Dat smeekt natuurlijk om een fikkie! ​

​Dus aansteken die handel. Flesje wijn erbij, insmeren tegen de muggen en dan zit je toch al snel weer tot een uurtje of half elf, warmpjes te soezelen bij het vuur. Dan is het inmiddels al hartstikke donker en het vuur gloeit nog slechts dus ik ga mijn tentje opzoeken en slapen.

Vrijdag 30 juni. Vanmorgen alweer heel vroeg gewekt door het licht. Geweldig is dat toch, zo’n ritme. Ontbeten in mijn spullen opruimen. Ik heb van de thee en tandpasta die ik gisteren gekocht heb nogal wat papierafval. Daarom ga ik kijken of mijn vuurtje nog leeft. En ja hoor, er zit nog een beetje leven in omdat er een heel dikke stam bij zat en het papier brand, zonder problemen, schoon op. Dan is ook de resterende houtskool op en uitenrand en kan ik het met een gerust hart, afgedekt met zand, achterlaten.

Toen ik daarna voor een grote boodschap zat, zag ik een wild zwijn met haar jongen heel dichtbij. Voorzichtig maakte ik mijn werk af en sloot het putje. Ik sloop terug naar mijn tent op mijn camera te pakken. Nog steeds waren ze ongestoord bezig met wroeten en grazen. Toen ik mijn hoofd weer uit m’n tent trok, nu gewapend met camera, waren ze nergens meer te bekennen. Op de plek waar ze waren heb ik nog wel wat sporen aangetroffen. Jammer hoor, het was zo’n leuk gezicht, die kleintjes.

Alles opgeruimd en ingeladen kon ik weer verder varen. Het eerste stuk ging prima maar vanaf ongeveer tien uur kwam er alweer een stevige wind op de kop te staan. Dat is zo jammer. Het is zwoegen en het schiet niet op. Je moet in de vaargeul blijven omdat het aan de kanten niet of zelfs tegenstroom kan geven. Maar in het midden is heel veel wind, heel erg veel wind, oncomfortabel veel wind. Het was, vanaf het moment dat de wind opstak, ploeteren vandaag. Op een strandje gestopt voor een lekkere koffie en bedacht dat ik daar misschien wel zou kunnen blijven. Ontevreden over het aantal afgelegd kilometers heb ik dat idee naar de achtergrond gedreven. Ik peddel gewoon door. Ik wil kilometers op m’n teller zien. Na achttien kilometer komt de veerpont van Dunaszekcsö in beeld en daar is een visrestaurant wat me wel wat lijkt. En het lijkt niet alleen maar wat, het is ook wat. Heel lekker gegeten. Ik ben inmiddels helemaal verzot op Catfish  (Meerval of Harcsa). Een lekkere sappige Griekse salade erbij met wat brood en ik ben weer helemaal vol energie om de rest van de dag aan te kunnen. Niet te ver meer wanneer de wind er nog zo staat als vanmorgen, maar een stukje kan nog wel. We gaan wel kijken hoe ver we gaan komen. In elk geval probeer ik weer een perfecte nachtlocatie op te zoeken. Aan het einde van het eiland “Bar” is een officiële kampeerplaats, met zandstrand. Nu is deze plaats niet veel anders dan de andere strandjes die ik inmiddels al bezocht heb maar toch is deze officieel. Er is geen toilet, geen water, geen afvalbakken, niks, niemanddal maar wel officieel. Nou, dan ga ik er maar staan, op het zandstrand zo dicht mogelijk bij mijn kano zodat ik zo min mogelijk behoef te sjouwen. Het weer lijkt ook nergens op. Nu gaat het al weer regenen en op een zandstrand blijft dan alles meteen plakken. Mijn gehele kamp is in orde en ik lig binnen te wachten tot het droog wordt. Dan ga ik naar buiten om te kijken wat ik kan doen om mijn verblijf hier te veraangenamen. Een vuur plaats bijvoorbeeld. Ik zal toch ook nog wel iets moeten eten vanavond. Wanneer ik zo bezig ben komt er ineens, uit het niets, een man op me af. Zoltán heee hij, is 53 jaar en werkt als grasmaaier (bosmaaier/ Still & Husqvarna) in het natuurreservaat Gemenc bij Baja. Hij woont zelf in Báta. We praten wat terwijl we elkaar nauwelijks verstaan. Hij alleen in het Hongaars en ik snap er af en toe helemaal niks van. Hij geeft me een perzik, een blauw armbandje met Mohács erop (het past me niet en ik kan het niet om mijn pols verdragen) en hij wil me ook nog een speld geven met Hör,de district naam hier, maar die weiger ik beleefd en leg uit dat die speld echt op zijn pet behoort waar hij hem juist heeft afgehaald. Dat snapt hij geloof ik want hij steekt de speld in zijn broekzak. Ook wil hij me laten drinken en en nog meer drinken van het befaamde rode “Zweigelt” bier uit deze streek. Dat is mijn smaak niet en na een paar slokken zeg ik dat ik genoeg heb en dat het voor mij niet goed is zoveel te drinken. Dan ziet hij het litteken op mijn borst en hij knikt begrijpend. Ik behoef niet meer mee te drinken, gelukkig. Na een tijdje neemt hij een foto van ons samen en neemt afscheid. Dat was dan Zoltán Koch, van Schwabische afkomst (Koch).

Daarna maak ik een vuurtje en bak een ei met ui gerechtje. Smaakt altijd als je het even niet meer weet. Als toetje geniet ik van de perzik die Zoltán me heeft gegeven. Het wil vanavond helemaal niet meer echt droog worden dus ga ik naar binnen. De telefoon heeft “geen service” dus contact met thuis zit er vanavond niet in. Via mijn InReach heb ik doorgegeven waar ik me bevind en dat ik geen service heb op mijn mobiele telefoon. Dan rest mij niets meer dan wat te schrijven, nog wat te drinken en naar bed te gaan. Het was een zware dag en hard werken om te komen waar ik nu ben.

10 comments

  1. Tja, een volg je al een tijdje willem , allemaal leuk en interessant om te lezen .
    Was gisteren hier op het locale baggerfestival en kwam Eline tegen ,natuurlijk praatte pappie gehad en moest nog wat doorgeven aan je van haar .
    De aanleiding was dat ze mij zag en zonder snor en daar werd natuurlijk even over doorgepraat en toen ging het over jou dat jij je ook geschoren had maar net een stukje was vergeten ,zij vond het er niet uitzien dus nu het verzoek aan jou om dit te herstellen ( bij mij ging het in 1 keer goed )
    Groetjes van de heer Both .

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Willem,
    Mooi reisverslag weer van de afgelopen dagen, zelf zit ik dan die dagen “gewoon” op kantoor, was ook weer even op “ons” Weena en mis dan je aanwezigheid haha!

    Het zit nu een beetje tegen met het aantal dagelijkse kilometers maar je laat je niet van de wijs brengen. Beetje rugwind zou nu enorm kunnen schelen, gelukkig bieden de oevers voldoende unieke overnachtingsplekken welke je niet vooraf hoeft te reserveren of hoeft te delen (behalve dan met de meereizende muggen!). Verder veel peddelplezier, groeten vanuit HvH.

    Liked by 1 persoon

  3. Hoi Willem.
    Wat een verhalen zeg en wat een heerlijk avontuur beleef je. De vrijheid die je nu beleefd is uniek. Geniet er met volle teugen van. Die vrijheid beleefden wij ook altijd op onze fietstouren. Wij hebben net een fietstour achter de rug in Oostenrijk – de Drauradweg.
    Nog heel veel peddelplezier en behouden vaart.

    Hartelijke groet van Geert en Anneke Blom.

    Liked by 1 persoon

  4. Hoi Willem. Van harte gefeliciteerd met je verjaardag.
    We genieten echt van je verslagen en je schiet inmiddels toch wel aardig op.
    Servie nu?
    Neem een een lekker biertje of wijntje op je verjaardag en geniet er van. We wachten je volgende blog weer met smart af.

    Groetjes Marcel & Miranda

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s