M’n geboortedag

Dinsdag 4 juli. Vier en zestig jaar. M’n verjaardag. Nou, daar hebben de kabouters, en ik, wat van gemaakt hoor. Overal was het getal 64 te zien. En dat geeft gelijk al een feeststemming. Daarna gewoon gaan varen natuurlijk. Daar werd ik getrakteerd op werkelijk geweldige locaties.
Geweldig!

Te mooi voor woorden. Dat ik dit allemaal mag beleven is heel bijzonder. Dan passeer ik de Drava (Drau) die ik eigenlijk niet in mag (Kroatië) maar ik doe het toch een beetje. Dan vaar ik weer terug naar “0” kilometer. Hoe bijzonder is dit al. In Aljmaś zie ik een bijzonder mooi ontworpen kerkgebouw. Super modern en heel plastisch vormgegeven. Vervolgens zie ik opnieuw een prachtig plekje waar ik koffie ga zetten en drinken. De eet- en drinkgelegenheden zijn hier maar dun gezaaid, langs dit deel van de Donau. Weer even later word ik door mijn DKV-Kanuführer voor de Donau gewezen op de aanwezigheid van een restaurant. Ik aan wal natuurlijk maar van restaurant is geen sprake (meer). Er wonen nu slechts vissers die hun vis aan de restaurants leveren maar dan houdt het wel zo’n een beetje op. Wel kan ik er een biertje krijgen: “Jelen,  is dat goed?” Jawel, heel lekker en dat lust ik graag. Met het bier krijg ik ook een stoel en toen kwamen de gesprekken (moeizaam vanwege de talen) op gang. Steeds beter ging het en één van hen bleek zelfs redelijk Engels te spreken maar moest, af en toe, een beetje op gang geholpen worden. Op een bepaald moment converseerden we vrij vlot en dat was leuk. We bespraken dat Dunajmensen zeer speciaal zijn en leven heel dicht bij de natuur. Dat is, naar mijn mening, het gehele stuk Donau al zo, vanaf de bron in Donaueschingen, tot waar ik nu ben.  De man gaf mij een groot compliment: “Jij bent nu ook een goede Dunajmens.” De familie, waarvan er in totaal zo’n 24 mensen in deze nederzetting wonen, zijn van Roma afkomst en een deel is aangetrouwd uit Hongarije. Prima mensen, heel erg hartelijk en zorgzaam voor elkaar. Ze weten dat ze op een bijzonder plekje wonen, uniek midden in de natuur en ver van het jachtige leven van de grote boze buitenwereld. Binnen geen tijd voelde ik me helemaal ingeburgerd en had geen idee om nog te vertrekken. Toen de vissers, want dat waren het tenslotte, weer aan het werk gingen heb ik afscheid genomen en ben ik ook vertrokken. Aan zo’n leven zou ik snel kunnen wennen. Zo gemoedelijk. Op mijn tocht kom ik, juist vandaag op mijn verjaardag, geen restaurant meer tegen. Jammer, maar geen ramp hoor. Dan zal ik zelf voor eten moeten zorgen. Geen probleem, ook zo gebeurd. Eten met een

PROOST !!!😎🛶
 

feestbiertje bij de hand bij het licht van een inval in de schemering. Hoeveel meer zou een feest moeten zijn. Alle felicitaties worden via social media bij mij, aan de tent, bezorgd en dat maakt deze dag voor mij tot een hele speciale en onvergetelijke dag. Na nog whatsappen met thuis ga ik mijn tent in met een tevreden gevoel. Tijdens het whatsappen springen er nieuwsgierige kikkers tegen mijn binnententje (buitentent gebruik ik niet met droog weer). Die hebben kennelijk ook zin in een feestje. Vlakbij hoor ik ook nog wilde zwijnen knorren waarvan ik weet dat mijn tentje, vanwege plaatsgebrek, op hun wissel (spoor) staat. De pootafdrukken waren zo’n beetje overal toen ik in mijn tent bovenop zette. Na wat schijnen met mijn hoofdlamp hebben ze een andere route genomen. Ze hebben de ruimte en dus de mogelijkheid om uit te wijken. Ze waren in ieder geval te laat voor mijn feestje. Wel heb ik, uit voorzorg, mijn etensresten en waren daarna goed opgeborgen zodat ze daar geen lucht van kunnen krijgen. Toen ik ging liggen viel ik meteen, met een voldaan gevoel, in slaap.

The day after

Woensdag 5 juli. Toen ik vanmorgen wakker werd, zoals gewoonlijk vroeg (5:40 uur), kon ik het niet nalaten om mijn sociaal media te checken en een bedankje te sturen aan iedereen die heeft meegewerkt aan deze onvergetelijke verjaardag. Wat schetst mijn verbazing hij. Er zit een heel mooi cadeau van mijn kano club vrienden bij DKKV Dajaks de Dordrecht bij. Een videofilmpje, waarvan hier een foto, waarop ze me allen toezingen, proosten en feliciteren. Ik werd er stil en emotioneel van. Wat leuk om lid te mogen zijn van zo’n leuke mensen vereniging.

Mede daardoor is deze dag in een “relaxmode” begonnen. Dit moest ik natuurlijk direct even van me afschrijven zodat ik het niet kan vergeten. Ik zit hier lekker in de zon dus een straf is het niet. Na persoonlijke verzorging en hygiëne is het weer tijd om op te ruimen, in te pakken en te gaan varen. Het wordt een hele toer vandaag. Omdat ik verbannen ben tot alleen de Servische (linker) Donauoever heb ik de volgende veertig kilometer noch bewoning noch restaurants te verwachten. Pas bij 1319 kilometer is het eerste restaurant. De Kroatische zijde (rechteroever) is veel drukker bewoond. Ook zijn daar mooie restaurantjes, meer restaurants en terrassen. Gelukkig ligt er, tegenover Vukovar, een eiland wat is ingericht voor sport en recreatie. Volgens mijn reglement ligt het op de linkeroever en dus mag ik het betreden. Technisch en administratief is het echter van Kroatië en ik moet dus in Kuna betalen. Geen nood, die heb ik, keurig apart gehouden, bij mij. Ik bestel een bier en twee Pljeskavica (soor hamburger) en die heb ik daar lekker op zitten smikkelen. Ik moet zelfs bekennen dat deze heel veel lekkerder zijn dan bij McDonald’s. Veel smaakvoller en robuuster.

Dan moet ik snel weer door want ondanks deze lunch verlang ik nu al weer naar het restaurant op 1319. Het wordt een zware dag. Wind, niet heel veel maar wel lastig. In mijn vermoeidheid. Al een paar dagen heb ik veel kilometers gemaakt, daarbij ook nog druk geweest met mijn verjaardag, social media, mijn schrijfwerk en blog. Dat begint allemaal zijn tol te eisen. Ook ben ik lichamelijk vermoeid. Mijn schouder, schouderbladspieren en schoudergewrichten beginnen te roepen om minder. Pijntjes en knakken bij het bewegen zijn daar de signalen voor. Toch moeten ze niet teveel gaan zeuren, vind ik. Ik wil gewoon dat ze hun medewerking verlenen en lekker meepeddelen. Toch kan ik zo een schreeuw om aandacht niet negeren, weet ik. Geen idee hoe ik dit zou kunnen gaan oplossen. Komt tijd, komt raad, vertrouw ik op. Na een zware etappe kom ik aan bij het restaurant “Riblja Čsarda Nećko” (bij 1319 in Backo Novo Selo). Direct word ik warm welkom geheten door mevrouw (al wat ouder). Ik krijg, op mijn vraag, een mooi plekje in de schaduw want, man wat is het heet vandaag. Ik vraag om bier en dat hebben ze. De menukaart hebben ze niet maar wanneer ik vis wil eten hebben we een deal. Ik vind alles prima en vraag of er ook salade bij zal zijn. Ja hoor, dat kan ook. Kartoffelsalat? Dus ga ik straks vis eten met Kartoffelsalat. Wat het wordt en hoe het gaat smaken weet ik niet, evenmin als de prijs maar dat kan hier op goed vertrouwen. En met dat vertrouwen zit het hier wel goed. Ik krijg een prachtige Baars voor m’n neus met een berg Kartoffelsalat. Heel smakelijk en lekker basic. Gewoon, zoals eten moet zijn, gewoon. En lekker. Van de Jelen (bier) bestel ik nog een tweede. Het vochtniveau mag niet teveel dalen want dan wordt gebruikt krijg je hoofdpijn. Van teveel bier ook maar zover is het nog niet. Voor mij gevoel zou ik hier uren kunnen blijven zitten, zo voel ik me op mijn gemak. Deze atmosfeer is de juiste voor mij. Relax, kalm aan, dat zijn de aanmoedigingen die ik op prijs stel. Weg van de jachtige wereld waar alles draait om bezit, aanzien en geld. Hier is alles eenvoudig, simpel bijna. Nu moet ik nog een slaapplaatsje regelen voor vannacht. Je weet nooit wat de natuur gebied maar veel varen wil ik naar 41 kilometer niet meer. Aan de lieve mevrouw vraag ik of ik hier ergens mag kamperen. Zeven vind dat geen probleem, zoek maar een plekje uit. Alles is goed en gemakkelijk hier. Zo gezegd, zo gedaan. Op het strand op nog geen 25 meter vanaf het restaurant vind ik een vlak stukje gras voor mijn tent en spullen. De kano sleep ik er heen en trek hem weer, hoog genoeg, het strand op. Ik loop nog even bij de mevrouw langs om te zeggen dat ik een plekje heb gevonden. “Geen probleem!” In een paar tellen heb ik alles op orde want het is al niet zo heel vroeg meer en wanneer ik, goed en wel, met alles klaar ben komt er een man bij me langs gelopen die me aanspreekt in het Duits (Oostenrijks). Hij zegt dat de mevrouw van het restaurant hem heeft verteld dat ik een landgenoot van hem moet zijn. Ik zeg dat ik uit Nederland komt en dat het dus niet zo heel veel scheelt. Hem, Tony, maakt het niet uit en hij nodigt me uit om met hem met mee te gaan om samen een drankje te gaan drinken op het terras. Ik heb alles gereed, sluit af, en loop direct achter hem aan. Op het terras zitten nu, de chef van het restaurant met zijn vrouw en haar vriendin, Tony en ik. Op het dak zit de huis ooievaar. Het is meteen gezellig wanneer we allemaal met een drankje voor onze neus zitten. Tony vertelt mij dat hij van Schwabische afkomst is en hier in Novo Selo is geboren maar dat ze rond 1950 naar Oostenrijk zijn verhuisd. Hier werden na de Tweede Wereldoorlog alle Schwaben gedeporteerd. Waar ze naartoe gingen der pas betaald nadat ze geruime tijd in een concentratiekamp waren ondergebracht. Voor Tony en zijn familie werd dat dus Oostenrijk. Een schandvlek noemt hij de kerk van Novo Selo waar de toren vanaf werd geschoten. . Niet zo’n fijne herinnering uit het leven van de toen nog heel jonge Tony die nu inmiddels 76 jaar oud is. Toch is het hem persoonlijk altijd voordewind gegaan en heeft hij een succesvol leven kunnen opbouwen wat hem in Novo Selo nooit gelukt zou zijn. Doordat Tony de taal spreekt kunnen we met z’n allen leuk converseren en het is een gezellige avond. Om een uur of tien gaat hier de avond naadloos over in de nacht. Morgen is het weer vroeg dag dus iedereen gaat naar huis.

4 comments

  1. Al met al een mooie verjaardag, prachtige felicitatie van jou kano club. ik geniet van jou verhaal en ook van mij een felicitatie kerel . tot de volgende bladzijde groeten toon

    Liked by 1 persoon

  2. Hallo Willem,

    nachträglich herzlichen Glückwunsch zu Deinem 64. Geburtstag. Kann ein schöneres Geschenk geben, als an seinem Geburtstag gerade dabei zu sein seinen Traum zu erfüllen.
    Ich schaue alle paar Tage mal in Deinen Blog und verfolge mit Interesse wo Du gerade bist und wie es Dir geht.

    Viele Grüße

    Uwe

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s