Novo Selo, relaxing

Donderdag 6 juli. Dat het hier vroeg dag is heb ik vanmorgen wel gemerkt. Om 5:00 uur gaan de vissers uit het dorp het water al op, de bosarbeiders starten hun kettingzagen en ik, ik ben klaar wakker, ga er ook maar uit en start mijn dagritme op. Doordat ik besluit om mijn blogachterstand weg te werken slaat mijn dag ritme op tilt. Weg dagritme! Twee blogs bijwerken kost me tijd, heel veel tijd. Nu heb ik daar genoeg van bij me, dus een probleem is het niet. Belangrijk vind ik dat mijn verjaardag’s blog zo snel mogelijk gepubliceerd wordt want daar hebben alle mensen, die er zo geweldig aan hebben meegeholpen om deze dag voor mij tot een onvergetelijke dag te maken, recht op. En nu is het dus inmiddels alweer half een, “High Noon”. Zal ik dus mijn dag omgooien en nog een nachtje blijven zodat ik ook Novo Selo nog even kan gaan bekijken? “Should I stay or should I go?” Dat betekent wel dat ik mijn hebben en houden hier dan onbeheerd achter moet laten. Daar moet ik nog even over nadenken.

Tijdens het schrijven vanmorgen was de huisooievaar druk aan de visvangst zoals ook de vele vissers op het water. Allemaal belangstelling voor hetzelfde, de vis.

Ik heb mijn spullen dus maar achtergelaten en in het restaurant gezegd dat ik naar Novo Selo ging. Naar de supermarkt, de kerk en zo maar een beetje rondkijken, of ze mijn tent en spullen een beetje in het oog willen houden. “Geen probleem, wil je misschien een fiets gebruiken?” Dat sla ik natuurlijk niet af en even later ging ik dus, op een veel te kleine damesfiets, naar Novo Selo. Over heel slechte wegen ook nog en het was veel verder dan ik had gedacht dus de fiets kwam me heel goed van pas. Ik moet er niet aan denken, bij deze hitte, het hele eind te moeten lopen. Ondoenlijk, lijkt me dat. Daar komt nog bij dat er in Novo Selo helemaal niets te zien is en dat is oogverblindend mooi. Ooievaars op elektriciteitspalen, op daken en overal waar ze maar willen nestelen. Oude, vervallen, huizen die ooit riant moeten zijn geweest voor die tijd.
Maar ook opgeknapte panden, waar dan meestal een Duitse eigenaar bij hoort die voor een prikkie een zomerhuis op de kop heeft getikt.

De supermarkt heeft veel van het hoogst noodzakelijke. Havermout behoort daar echter niet bij. Men kent het helemaal niet.

Op de terugweg fiets ik nog even langs het hotel en tref daar Tony en zijn vrouw Olga die net op weg gaan naar het restaurant om te gaan eten. Ik fiets nog even een rondje door het dorp en fotografeer de kerk. Volgens Tony hebben de Duitsers geïnvesteerd in de nieuwe hemelwater afvoerbuizen. Belachelijk vindt hij dat. Het gebouw staat op instorten. Onderweg, wanneer ik wil stoppen om een foto te maken van een ooievaarsnest, overrijdt ik bijna een slapend musje. Het heeft ook last van de warmte en reageert bijna niet meer op impulsen van buitenaf. Wat later bij het restaurant nodigt Tony me uit voor een biertje wat ik graag accepteer. Het is heel warm en dorstig weer, en slechts in de schaduw is het nog een beetje uit te houden. Wanneer zij binnen aan tafel gaan blijf ik lekker buiten en bestel nog een bier.

Als ik het scheepvaartverkeer hier zo bekijk krijg ik er echt een zwaar hoofd in of ik een kans van slagen zal hebben om met een schip de Donau weer op te kunnen varen. Ten eerste is er hier heel weinig (niet of nauwelijks) scheepvaart. Ten tweede moet het traject in één keer worden doorgevaren (geen overstaptoestanden). Ten derde gaat het zo verschrikkelijk langzaam, tegen de stroom op, dat ik verwacht meer dan 20+ dagen onderweg te zijn en dat is eigenlijk veel te lang voor mij. Tevens zou ik waarschijnlijk problemen hebben met het geluid waardoor ik last van slaapgebrek zou kunnen krijgen.

Nog maar eens goed nadenken of er geen andere mogelijkheden voor me open liggen zodat ik toch met al mijn spullen, inclusief kano, weer in Nederland kan komen. Hoe meer ik het scheepvaartverkeer zie hoe minder vertrouwen ik in deze mogelijkheid krijg.

Vanavond weer in het restaurant gegeten. Beetje jammer. Dezelfde vis (zander) als gisteren alleen nu met een extra tomatensalade erbij in wat brood. Het is hier voor de restaurants ook maar net wat  de vissers binnenbrengen. De reden waarom er ook geen menukaart eens is. Je weet nooit zeker wat de natuur je gaat brengen en daar moet je het mee doen. Gelukkig kun je bier gewoon bestellen en behoef je dat niet eerst te vangen. Na een paar biertjes houd ik het voor gezien en ga terug naar mijn tent. Daar zit ik nog een lekkere koffie en zet voor morgenochtend zoveel mogelijk alles alvast gereed. De chef van het restaurant kwam net nog thuis met een behoorlijke hoeveelheid vis. Een ervan was rond de drie kilogram. Toch blijf ik niet hier want je weet nooit zeker of je juist daar een filet van kunt krijgen. De chef was wel weer helemaal blij en opgewekt, trots op zijn vangst. En dan loopt Tony ook ineens het terras weer op. Ik bied hem een drankje aan en hij kiest voor bier. Tony heeft een Chronisch hik probleem. Ongeveer eens per maand krijgt hij de hik en dat duurt altijd zo’n drie à vier dagen aan een stuk door. Heel vervelend en hij heeft ook nu heel merkbaar veel last van zijn aandoening. Af en toe is hij gewoon niet meer in staat om te praten. Artsen geven aan dat dit niet te verhelpen is. Toch biedt Tony mij, na verloop van tijd, een maaltijd aan. Ik heb al een beetje gegeten maar heb nu al wel weer trek dus ik accepteer zijn aanbod met graagte. Ik betaal de drankjes. En toen zijn we werkelijk verwend. Drie mooie vissen, aardappelsalade, tomaten salade, heel compleet maar niet heel erg veel afwisseling bij dit restaurant. We eten lekker en hebben het heel gezellig. Toen we klaar waren nog wat drankjes besteld want toetjes heeft men hier ook al niet. Dan komen nog twee vrienden van Tony langs en ook dat is gezellig. Rond tien uur neem ik afscheid en ga naar bed want morgen, voor vijven, maken de vissers en bosbouwers me vast weer wakker en ik heb me voorgenomen om dan ook direct aan de slag te gaan en vroeg te vertrekken. Dan heb ik nog een stuk wat ik bij een redelijke temperatuur kan varen, zo heb ik bedacht. Ook van beide, heel lieve dames van de keuken, neem ik afscheid, zo lief, en ga naar mijn bedje.

Vrijdag 7 juli. De vissers en bosbouwers, daar kun je op rekenen. Om 4:45 uur maken ze me wakker. Met mijn routine ben ik dan om 7:15 uur helemaal gereed en op het water. Twee en een half uur lijkt veel maar ik doe alles op mijn gemak en absoluut geen haast. Ik heb de tijd. Omdat het in het restaurant morgen feest is, is er één dame van de keuken nu alweer druk met het schoonmaken van Catfish (meerval) omdat dit het basisbestanddeel is van het traditionele gerecht, wat men gaat bereiden. Een soort Catfish stew (denk aan een soort goulash maar dan met catfish in plaats van vlees). Superlekker en echt een aanrader wanneer je in de gelegenheid bent om het te bestellen. Het wordt boven een houtvuur, in grote ijzeren ketels (weer anders van model dan de Hongaarse goulashpoten) bereid. Wanneer je vroeg gaat varen heb je het voordeel dat je dan ook vroeger ergens aankomt. Daardoor was ik al om tien uur in Backa Palanka. Een stadje waar juist vandaag een volksmuziekfestival wordt gevierd. Erg rumoerig en op dit moment is het voor mij een aanslag op mijn oren. Of ik dus hier blijf weet ik nu nog niet maar ik betwijfel het. Vanavond en vannacht, zo is me al verteld, wordt het gewoonlijk heel erg luidruchtig. Waarschijnlijk kom ik dan niet aan slapen toe. Nu ben ik in een restaurant Dunav en heb daar, nadat ik in de kano al een Tuborg biertje heb gedronken wat ik van een paar gasten heb gekregen waarmee ik een praatje maakte, een Turkse koffie met Baklava besteld en het smaakte verrukkelijk. Daarna een biertje (Jelen) om het zoet weg te spoelen en, toen ik de lekkere uitsmijters op de tafel naast me zag, deze ook maar besteld. Eer ik dit op tafel had zou het toch inmiddels wel twaalf uur zijn, verwachtte ik, lunchtijd. Daarna ben ik weggevaren uit Backa Palanka op zoek naar een mooie overnachting’s plek. En die heb ik gevonden. Een prachtig strand waar ik, toen de meeste bezoekers weg waren, nog maar met een paar kamperende Serviërs overbleef. Gelukkig heb ik toen op tijd nog gegeten want om 21:30 uur brak er een donderbui los, dat was niet leuk meer. Natuurlijk kende ik het Touareg gevoel inmiddels al maar dit was tot de 10e macht. Binnen “no time “lag er binnen net zoveel zand als buiten. Dit wordt geen leuke nacht. Het begin is tenminste waardeloos. Zand “all over the place “en ik heb geen idee wat ik er nu tegen zou kunnen doen, in dit noodweer. Toen de regen iets minder rechter werd ben ik naar buiten gegaan en heb de windzijde van de tent met zand dichtgegooid. Dat hielp veel omdat de wind het zand dan niet meer onder de tent kan doorblazen. Een nadelig effect van dit volledig afsluiten was dat het in de tent net een pizzaoven was geworden. Het zand waarop de tent stond was nog steeds heet van de brandende zon die er de gehele dag had opgestaan. Binnen heb ik m’n slaapplaats een beetje zandvrij gemaakt en in m’n slaapzak gekropen. Erg warm maar redelijk zandvrij. Toen kwam de slaap ook snel en het was weer zoals altijd, rustig en tevreden.

Zaterdag acht juli. Vanmorgen weer om 4:45 uur wakker. Ik kijk om me heen zie en voel, alleen maar zand. Daar begin ik mijn dag mee. Het zand vrijmaken van al m’n spullen. M’n tech. onder lading zetten want dat was in de zandstorm onverstandig gebleken. Dan m’n routine en maar weer op pad. Nog even mijn mail kampers gegroet, en dan varen. De stroming en wind zaten me mee. Net na Banostor, op de linkeroever, ben ik even koffie gaan drinken met wat lekkers om de spieren extra te voeden. Bij Csarda “Kod Brase” werd ik door de eigenaar/Visser geholpen bij het aanleggen en hartelijk welkom geheten. Hij ging weer vissen met zijn maatje en ik natuurlijk naar het restaurant. Grote koffie kennen ze niet. De baklava was heerlijk, sappig en zoet. De Palatschinken smaakten overheerlijk, gemalen noten met honing. Niet te zoet en heel smakelijk. Daarna weer snel uitlaat erop want op de oever is het inmiddels alweer behoorlijk heet. Op het water heb je altijd wel wat wind. Gevaren tot Novi Sad, De haven waar de TID zal landen. Nu is daar het “EXIT festival” en daardoor staat de hele stad op zijn kop. Ik drink een biertje en bedenk dat ik niet graag tussen al die… zou willen staan. Daarom ga ik me snel weer verder. Tot, iets voor bij Novi Sad, een restaurant wordt aangeprezen. De bediening valt tegen maar het eten is prima, zolang het maar vis is. Er vragen een aantal mensen, van oud Schwäbische afkomst, of ze bij me aan tafel mogen zitten. Natuurlijk mag dat. We hebben een leuk gesprek en zij maken mij het bestellen gemakkelijker. Heerlijk gegeten, leuk geconverseerd, wat wil je nog meer. Opnieuw varen tot een eiland met potentie. Ik zie er met een leuk beschut plekje, helemaal voor mij alleen. Bij het uitladen van mijn aluminium koffer zat ik knel tussen het handvat en dat leverde me een enorme snee in mijn duim op. Een lelijke wond die ik direct verzorg, omdat ik nu geen enkel risico op infectie wil lopen. Mijn handen verzorgen mijn reis. Gekookt op houtvuur ditmaal omdat ik dan een leuk klein vreugdevuurtje overhoud om te vieren dat ik vandaag, precies drie maanden geleden, van huis ben gegaan. En dan naar bed. Het is nog erg warm en omdat mijn buitentent nog nat was heb ik die vandaag ook opgezet. Dat maakt het nog warmer maar ik heb de slaap toch snel gevat.

Zondag negen juli. Doordat ik beschut stond, kon ik wat langer blijven liggen eer zon me vond. Daarna eten, rond verzorging, opruimen en

Nederland bedrijf in Servië

weer varen. Tot aan de hoogste brug van Servië in Breska (49,20 m). Net daarvoor zijn een aantal restaurantjes. Daarvan kies ik de meest authentieke. Een nadeel daarvan is het taalprobleem, maar ik krijg toch wel precies wat ik graag wil hebben. Onderweg had ik, in de verte, nog een kano gezien met twee kamperende mensen. Die bezoeken ook dit restaurant. Het blijkt een stel waarvan zij (Madonna) uit Australië (Melbourne) komt en hij (Jovan) uit Servië. We hebben een leuk gesprek en ik worden uitgenodigd om ze te bezoeken op een eiland zo’n drie à 4 km verderop. Zij gaan eerder weg want er komt nog wat bezoek, onder andere, een aantal journalisten. “it will be great fun”. Ik heb wel zin in een beetje avontuur en zeg dat ik hun uitnodiging graag aanneem. Wanneer mijn lunch en schrijfwerk af zijn vertrek ik richting het eiland, Krčedinska ada, waar we elkaar opnieuw zullen ontmoeten. Blijkt er een groep journalisten uit Engeland en Ierland aanwezig te zijn alsmede een aantal mensen van het toeristenbureau uit Inďija (Servië) en een aantal mensen voor de catering (restaurant Sidro uit Beška) want we gaan kennelijk goed verzorgd worden. De boerderij waar we nu zijn is uniek in zijn soort. Alle dieren, groot- en kleinvee alsmede pluimvee, lopen door elkaar en kunnen overal zonder beperkingen heengaan. Alleen wij, de mensen, zitten achter een hek. We maken een kleine wandeling (veel te heet) we bij de boer demonstreert hoe hij zijn dieren bij elkaar verzameld. Met behulp van zijn bijzonder schrandere schare drijfhonden, het geluid van de toeter van zijn Lada Niva 4×4 en zijn eigen roepen heeft hij al het vee in “No time” bij elkaar gebracht. Een zeer oud koeieras (Longhorns), paarden, verschillende rassen varkens (zwijnen), en ezels. De schapen hebben vrijaf want die mogen vanwege de hitte in de schaduw van de bomen blijven rondhangen. Het is een geweldig spektakel en we genieten allen van het optreden. Na een tijdje genoten te hebben lopen we voor de lunch terug naar waar we begonnen. Daar is men van de catering bezig met de demo Catfish bakken boven open houtvuur. Deze hebben de vissers, zojuist voor de bereiding, uit de Donau gevist. Stuk voor stuk exemplaren van zo’n tweeënhalf á drie kilogram. Wat een rijkdom die Donau. Na het eten en drinken, waarvan we zoveel konden nemen als we wilden, geeft Jovan nog een demonstratie van zijn bushcraft skills en de tools die hij zelf gemaakt heeft. Prachtige werkstukken van klein tot groot. Meesterstukjes! Het gaat voor mij te ver om deze belevenis in mijn blog geheel uit te schrijven mede omdat ik zojuist gemerkt heb dat mijn databundel in Servië veel geringer van omvang is in de EU landen. Wel zal ik proberen zoveel mogelijk van mijn herinneringen voor later vast te leggen. Leuk detail is dat dit evenement me ten deel valt, precies drie maanden nadat ik uit Donaueschingen ben weggevaren. Na het evenement ben ik nog een stuk doorgevaren om aan mijn dertig kilometer te kunnen komen. Bij 1217, iets voor Stari Slankamen vond ik een open stukje grasland (modderbodem) net hoog genoeg om veilig te kunnen overnachten. Eten behoefde ik niet meer dus heb ik me tevreden achterover laten hangen in mijn stoel met een kop thee en wat later een glaasje wijn. Toen de muggen weer kwamen opzetten snel m’n tent ingekropen met het laatste slokje wijn en daarna, onder de volle maan, als een blok in slaap gevallen.

    6 comments

    1. Je valt van het ene festival in het andere.. wordt je niet doodmoe van alle indrukken? ??
      Wanner komt je boek uit?😂😂😂😂
      geniet lekker verder.
      hebben de journalisten nog met je gesproken? ??

      Liked by 1 persoon

      • Een beetje een dipje heb ik nu wel. Ik kan niet eens meer allemaal opschrijven wat ik meemaak. Ik ben door een journalist uitgenodigd in Dublin. Maar dat is voor later. Eerst nog een stukje peddelen. 😎🛶

        Like

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s