Beograd

Belgrado is de hoofdstad en grootste stad van Servië. Tussen 1918 en 2003 was het tevens de hoofdstad van Joegoslavië en tussen 2003 en 2006 de hoofdstad van Servië en Montenegro. In 2011 telde de stad Belgrado 1.659.440 inwoners. (Bron: Wikipedia)

Woensdag 12 juli. Toen ik mijn ogen opendeed zag ik dat ik toch nog een moment mijn buitentent zou moeten omhangen.

Oeverzwaluwen
 

Beter voor niets dan te laat. Achteraf voor ongeveer vier druppels. Veel oponthoud door de modderige oever en mijn wondverzorging. Ook nog muesli gemaakt zoals ik gewoonlijk mijn havermout doe. Dat was helemaal nog niet zo slecht en ik ga hier nog wel wat mee experimenteren. Om half negen  pas het water op maar ik ga ook niet zo heel ver vandaag. In Beograd voer ik de Sava op en ging naar de Nautički klub Beograd Kajak-Kanu. Het stuk Sava was tegenstroom en sneller dan 4 km/uur ging het niet, meestal nog langzamer. Al met al een vermoeiende inspanning, die het gelukkig wel waard is geweest want ik mag mijn tent opzetten bij de kanoclub en mijn boot mag in de loods. Erboven is een restaurant, naar Beograd is een prima busverbinding. Kan het beter? Mille, de materiaalmeester, heeft me geholpen alles op de kant en in de loods te brengen. Ik voel me alweer helemaal thuis. Het restaurant heb ik voor de lunch al bezocht en dat zit wel goed. Vandaag maak ik m’n tent in orde en richt die zo comfortabel mogelijk in, zonder een teveel aan waardevolle spullen. De dag hang ik een beetje rond en vind het warm. De ober zegt me dat het nu maar 33°C is. Gisteren was het 38 °C en in het centrum van de stad moet je dan rekening houden met zeker 45 °C. Ik blij dat ik gisteren op het water was. Wat later in de middag houd ik het niet meer uit en ga een uiltje knappen in m’n tent. Die staat in de schaduw en het is hier ook warm maar uit te houden, in de rust.

Om zeven uur pas schrik ik wakker, kleed me aan en ga naar het restaurant. Daar breng eerst mijn vochtgehalte weer op peil, praat wat met de ober (Nedeljko) die, net als mijn neef, drummer blijkt te zijn in een band. Daardoor vraag ik hem of hij de groep Balkanopolis kent waarin mijn neef ook met regelmaat meespeelt.

Bekijk o.a. YouTube video: (https://www.youtube.com/watch?v=ebC2OKLr0zE&sns=em)

Natuurlijk kent hij die ook. Balkanopolis is hier, bij een selecte publiek, heel erg beroemd. Jammer voor mij dat Balkanopolis op 13 juli in Budva, Montenegro op het Sea Dance Festival speelt en niet in Beograd. Ik had ze graag zien optreden.

Ik vraag de Nedeljko om een kleine maaltijd en krijg een gerecht, wat eigenlijk een voorgerecht is, maar overheerlijk en voor mij op dit moment precies genoeg is. Om half tien zit de dag er voor mij wel op. Ik heb dankzij de WiFi van Nautički heerlijk aan mijn blog kunnen werken en publiceren. Alleen via een beveiligde WiFi heb ik in Servië deze mogelijkheid nog. Mijn bundel schiet daarvoor te kort. Ik pak nog wat dingen uit mijn kano en ga slapen. Morgen een nieuwe dag, met regen, in een luidruchtige stad. Van de ober krijg ik nog wat tips voor een aantal “must see” locaties.

Donderdag 13 juli. Op mijn instinct word ik vanmorgen wakker, ga naar buiten voor een verplichting, en sluit mijn tent geheel af want, zo voel ik, er is regen op komst. Slechts een minuut of tien naderhand is dit ook daadwerkelijk zo en ik geniet van het tikken op mijn dak, het onweer, de bliksem, en val weer lekker in slaap.

Vervolgens word ik wakker van licht en geluid. De dag breekt aan en Beograd wordt weer luidruchtig. Ik schrijf, want nu is mijn kans, en hang zomaar wat rond. Met WiFi in mijn tent, hoe luxe! Weer een blog gepubliceerd. Weg achterstand! Het lijkt wel werken. Maar ja, een beetje “commitment” aan m’n volgers is wel toegestaan.

Terloops kom ik nog een mooi insect tegen, een keverachtige. Toen ik het heb opgezocht bleek het een Coloradokever te zijn. Vroeger wel op school van gehoord maar nog nooit in het echt gezien. Vooral de larven zijn gevaarlijk voor de aardappelplant.

Terwijl zit ik te bedenken wat ik met mijn dag ga doen. Daar kom ik nog niet helemaal uit want ik wil me niet al teveel behoeven in te spannen. Ik ben een beetje lui. Misschien ga ik vanmiddag naar “Beograd Sea” want daar begint om vijf uur het “Bierfest” (Beer Garden) wat me wel wat lijkt (advies Nedeljko).

Mijn ontbijt bestaat vandaag uit een kwart watermeloen (8kg/4=2kg bruto). Daarna ga ik ineens aan de was. Mijn dagelijkse vaarkleding en handdoeken kan ik hier weer eens, in leidingwater met zeep, een hele goede beurt geven. Drogen zal het hier ook wel, 30 °C en een klein beetje wind. Na deze arbeid beloon ik mezelf en trakteer me op een lekkere café Amerikano en een stuk baklava. Ik krijg twee stukken, één van de ober en één van mij, zegt hij. Grappig! Was heel lekker na al dat huishoudelijke werk. Hier op het terras is het nu goed uit te houden. In de schaduw met een lekker tochtje wind. De buien vannacht hebben veel goed gedaan. Ik ben er blij mee. En nog steeds vind ik mezelf op het terras en ben nog niet van een plaats geweest. Omdat ik hier een WiFi verbinding heb kan ik het nuttige met het aangename verenigen. Via Facebook contact gezocht en gevonden met Jovan Bodrožić (SRB) en David Diebold (GB), die ik beiden op Krčedinska Ada heb ontmoet. Heel prettig deze contacten onderhouden.

Ondertussen bestelling nog maar een lekkere lunch en een biertje. Het is hier nu zo ontzettend comfortabel. Ik krijg (op advies) een soort bonensoep met gestoofde ribbetjes, een paar geroosterde pepers met knoflook en brood. Opnieuw een heel erg smakelijk en goed advies van het personeel. Top! Ook doe ik nog een upload van zo’n 185 foto’s naar mijn NAS thuis. Dat neemt wat tijd maar gaat best redelijk vlot. Een goedkoop excuus om er nog langer op het terras te verblijven ook nog.

Daarna moet ik natuurlijk wel afrekenen en op pad gaan anders blijft mijn actieradius in Beograd wel heel erg klein.

Dus ik op weg naar Beograd Sea en daarna de Beer Garden. Een leuke verzameling biermerken, muzikaal omlijst door een bandje, voornamelijk mannen op leeftijd, die verschillende oude, bekende bluesnummers lieten horen. Niet echt goed maar, ik denk stuk voor stuk zeer muzikaal. Alleen was er een man die niet alleen door zijn omvang indruk maakte maar dit ook door middel van zijn muziek wilde doen. ​

​Jammer want daardoor ging er veel mis en werden sommige stukken zo langdradig dat het publiek begon te klappen om aan te geven dat het nu wel lang genoeg geduurd. Het had allemaal zo veel beter gekund.

Een aantal bieren geprobeerd maar ik moest nog een heel eind lopen naar mijn tent dus heb ik het toch maar beperkt gehouden. Op het terras, aan wat inmiddels mijn stamtafel is geworden, eerst maar met een koffie begonnen. En maar weer schrijven en nieuwe foto’s importeren, ik heb het er maar druk mee. Het is gelukkig leuk om te doen want het neemt best veel tijd in beslag. Er gebeurt me ook zoveel wat het vermelden waard is.

Om half tien reken ik af en ga naar mijn tent. Ik haal mijn was binnen, krakend droog, werk nog het een en ander bij en ga lekker slapen. Ik hoor nog, tot tweemaal toe, dat ergens in de buurt vuurwerk wordt afgestoken maar kan het niet opbrengen om te gaan kijken.

Vrijdag 14 juli. In Frankrijk de nationale feestdag (quatorze juillet) hier een normale doordeweekse dag.

Het ontwaken wordt direct opgevolgd door de geluidsdruk van het drukke stadsverkeer. Ontwaken langs de Donauoever in de overvloedige natuur bevalt me veel beter. Daar krijg je energie van. De stad kost je energie. Je hebt geen zin om er uit te gaan omdat je dan ook het drukke stadsleven in moet. Toch pak ik mezelf op en zet mezelf buiten want vandaag ga ik het centrum van Beograd bezoeken.

En dat is een intensief bezoek geweest. Nog lang niet ben ik in staat geweest om alle bezienswaardigheden te bezoeken. Daar zou ik wel twee weken voor nodig hebben, denk ik, en dan nog goed moeten plannen ook. De stad is groot en de afstanden zijn dien overeenkomstig lang. Veel heb ik, dankzij het toeristenbureau, al wel kunnen zien. Omdat ik vaak kerken en kathedralen fotografeer heb ik nu eens besloten dat niet te doen. Dat kwam ook goed uit want die liggen behoorlijk!. Eigenbelang.

Wat heb ik allemaal gezien? Dat Beograd een moderne stad is met een moderne bevolking. Veel oude maar ook heel veel nieuwe gebouwen. Door de jaren heen en door de verschillende regeringsvormen en onder druk van verschillende mogendheden zijn deze verschillen, als vanzelfsprekend ontstaan. Daarbij werd de stad in de 20e eeuw niet minder dan vijf maal gebombardeerd waarvan de laatste door de NATO werden uitgevoerd in 1999. De gebouwen die toen zijn getroffen heeft men als monument laten staan.

Het fort en daardoor ook het oorlogsmuseum heb ik uitgebreid bezocht.

Leftennant Grübers “Little Tank” (Allo Allo)

Dit juist ook omdat de ligging, aan de samenvloeiing van de Sava en de Donau ligt. Voor mij natuurlijk veel belangrijker dan verder van het water afgelegen schoonheden. Onderweg, in de Knez Mihajlova, zie ik nog een gepimpte Zastava 1300 als rijdende reclame voor #CitySoul Tours. Leuk om te zien al is het me niet goed gelukt om de bijzondere metallic lak, op de foto goed weer te geven.

In diezelfde Knez Mihajlova zie ik opeens de naam van een oud-collega op een zonneluifel afgedrukt. Een café-pizzeria, met de naam Snežana, gaat er achter schuil. Direct neem ik plaats op het terras en bestel een biertje. Terwijl neem ik contact op met mijn (oud-)collega, die ook op mijn afscheidsfeestje aanwezig was. We hebben weer even leuk, over en weer, zitten verhalen en zij kent de straat vanuit haar verleden toen Beograd ook de hoofdstad was van het Joegoslavië van toen, waar Macedonië ook toebehoorde en waar zij tot haar 25e jaar heeft gewoond. Ze is al minimaal 10 jaar niet meer in Beograd geweest en wanneer ze van mij verneemt dat er hier heel veel veranderd moet zijn heeft ze meteen een bezoek aan deze mooie stad op haar bucket list geplaatst. Leuk weer, zo’n vluchtig maar prettig contact momentje.

Via, via loop ik de straten door en beland in een heel leuke oude wandelstraat vol kinderkoppen, zeg maar Basaltblokken. Lekker loopt het niet maar het is een bijzonder leuke straat, Skadarlija. Een Bohémien straatje met kunstenaars en restaurants, heel leuk gedecoreerd en volgehangen met bloemen. Daar heb ik ook gegeten in Tri Šešira wat al meer dan honderd jaar oud is. De muzikanten van het restaurant spelen de “Old Town” muziek van Beograd. Wanneer ik de straat helemaal ben doorgelopen kom ik, als vanzelf, weer op het plein van de republiek (Trg Republike). Daar kom ik een gids tegen die een gratis rondleiding gaat geven en ik sluit me aan. Wanneer hij met zijn uitleg op het plein klaar is en vertelt heeft waar we naartoe gaan lopen, de volgende twee uren, blijkt dat we eerst naar Skadarlija gaan, waar ik net vandaan kom. Omdat mijn voeten roepen dat ze dat niet meer aankunnen haak ik af en ga weer mijn eigen weg. Via hotel Moskou (Xotea Mockba) loop ik maar een beetje achter maar weer achter m’n neus aan. Wanneer ik een opstaplocatie voor de bus terug heb gevonden loop ik weer terug naar hotel Moskou, voor een paar biertjes. Dat wil ik gewoon even beleven. Een decadent terras waar je, met een klein beetje fantasie, papa Poetin naar binnen kunt zien stappen. Ik voel me even Bond, James Bond. Haha! Wanneer ik wegga kan ik het niet nalaten om even een toiletbezoek te vragen. Daarna kan ik binnen ook wat foto’s maken van de bijzonder decadente inrichting. Leuk vind ik dit. Dan ga ik weer verder om mijn bushalte weer terug te vinden terwijl ik nog wat foto’s maak zomaar omdat ik het leuk vind om mijn blog ermee aan te kleden.

Mijn bus terug komt vlot en ik vraag voor de zekerheid, aan de chauffeur, of de bus naar Ada Ciganlije rijd. Hij zal me wel aangeven wanneer ik kan uitstappen. Het lijkt me veel korter dan vanmorgen maar dat komt natuurlijk omdat ik op een andere plaats ben ingestapt of ik ben gewoon moe. Slenteren is niet mijn sterkste kant. Ik krijg er altijd een beetje rugproblemen van. Vanaf de halte is het nog maar een klein stukje en daar kan ik doorlopen. Mijn voeten smeken me of we morgen weer gewoon gaan varen. Ik zeg dat ze niet moeten zeuren maar geef ze wel gelijk. Wat ik morgen nog anders zou moeten gaan doen Dan gebouwen bekijken en veel, heel veel lopen, kan ik niet verzinnen. Alles wordt meer van hetzelfde en mijn eerste indruk van de stad is inmiddels wel gevormd en vastgelegd. Aan mijn stamtafel van het restaurant boven de kanoclub bestel ik koffie, een biertje en daarna een kleine maaltijd die mijn ober zelf mag verzinnen. En dat doet hij opnieuw goed. Heerlijk gegeten. Kipfilet met rijst en een groene salade met brood. Helemaal Basic en gewoon lekker, zoals het behoort. Daarna doe ik, om uitdroging te voorkomen nog een biertje. Tevens vertel ik dat ik morgen waarschijnlijk weer doorvaar en neem afscheid. Na nog een paar foto’s en het uitwisselen van Facebook gegevens ga ik naar mijn tent. Blog op orde brengen en morgen op tijd op om bijtijds te kunnen vertrekken. Het vrijdagavondfeest gaat hier waarschijnlijk nog lang door. Het is aan de overkant van de haven maar het lijkt alsof ik er met m’n tentje middenin sta. Ik ga kijken of ik er doorheen kan slapen. Mille zal wel op tijd aanwezig zijn om een helpende hand te bieden, verwacht ik.

Zaterdag 15 juli. De geboortedag van mijn zusje, Anja. Ik wens ze nog veel gezondheid hen plezier met kinderen en kleinkinderen. In Servië zeggen ze: Ziveli !!! 😎🛶 (Op je gezondheid).

Vannacht heb ik veel hinder ondervonden van het Servische zangfeest aan de overzijde van de haven. Af en toe heb ik er wel een beetje doorheen geslapen maar werd toch met enige regelmaat weer wakker. Het feest ging minimaal tot drie uur door en daarna was ik zo moe dat ik nergens meer wakker van zou worden. Toch was ik natuurlijk met het aanbreken van de dageraad weer wakker, nog steeds kapotmoe. Ik heb nog even geprobeerd om te slapen maar, ik ga vandaag weer varen heb ik al besloten, dus de slaap is verdwenen. Om kwart over zeven zit ik al, gepakt en gezakt, voor de loods. Nu alleen de kano en de rest van mijn spullen nog. Had ik nu maar een sleutel ter beschikking, dan kon ik alvast de boot inpakken. Het wachten is nu op Mille, die komt pas rond een uur of acht. Wanneer hij aankomt maakt hij de loods open ik kan gaan laden. Dat duurt een tijdje natuurlijk en pas om kwart voor tien ga ik op het terras zitten voor het ontbijt. Nog even snel mijn boot van de helling moeten halen omdat er een boot het moest op een trailer. Mille helpt me opnieuw en met behulp van het stuk Armaflex gaat dit, zoals altijd, gesmeerd. Mijn bootje wacht nu op me aan de steiger. Na het uitgebreid ontbijt is het weer tijd om te gaan varen. Nog voor elf uur, dat valt niet tegen. Eerst nog een kilometer of drie de Sava af en dan rechtsaf de Donau weer op. Alles met de stroom mee. Beograd vaarwel! Het ga je goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s