Vinča – maar geen Belo Brdo

Gevaren, gevaren, gevaren. Het ging niet snel maar het was een buitengewoon mooi stuk omdat ik er voor gekozen heb om de meest rechtse arm te bevaren, de Male Voda. Vooral de Zwanebloem is hier ruimschoots aanwezig maar ook pijlkruid en andere waterplanten.En in die mooie Male Voda heb ik aan een steiger bijna een uur rust genomen. Om watermeloen te eten, diepgevroren nog steeds. Dat is het lekkerste waterijs wat er, volgens mij, bestaat. Een beetje vreemd alleen. Je kunt er aan likken wat je wilt maar echt vloeibaar wordt het nooit. Het blijft natuurlijk een vaste vezel. Je moet er dus een stuk afbijten Weet je het nog? De water ijsjes op eten door er een groot stuk af te bijten. Je hersens kroelden ervan op tot ze allemaal in je kruin zaten. Weet jij het nog? Met diepgevroren watermeloen moet je er stukken afbijten. Dat is minstens net zo koud als de waterijsjes van toen. Telkens weer een stukje. Je buik steenkoud in je hersens in je kruin. Maar lekker! Superlekker! Dat uur had ik dus wel nodig om de kwart meloen (2kg bruto) weg te werken en een beetje bij te komen.

Met een buik vol ijs ging ik weer varen en genieten van deze mooie zijarm van de Donau, de Male Voda. Tegen de tijd dat ik bij Vinča ben komt er een vissersbootje op me af. We hebben een praatje over wat ik aan het doen ben. Gekkenwerk, vindt hij het. Ik vraag naar een restaurant. Hij wijst zo’n 500 m verderop aan en biedt mij een sleepje. Zijn boot ligt bij het restaurant en die van mij leg ik ernaast.

Hij introduceert mij bij restaurant Dora-Nele en ik mag kiezen waar ik wil zitten. Ik kies voor binnen want daar zitten de meeste mensen en het ziet er gezellig uit. Ik bestel een vis, Servische salade en een bier. Zit ik eenmaal lekker te eten gaat het, gelukkig pas wanneer ik bijna klaar ben, verschrikkelijk hard waaien. De eigenaresse biedt mij, na overleg met de Visser (waarschijnlijk haar vader) de plaats onder het restaurant aan, om te kamperen. Dat is toch weer heel erg gastvrij. Eer ik mijn eten allemaal op heb moet ik naar mijn boot om deze in veiligheid te brengen en dicht te doen voor het gaat regenen. De golven zijn echter inmiddels zo hoog dat ik geen kan zie een spatzeil aan te brengen. Dan maak ik mijn boot zo vast dat hij zo min mogelijk tegen de steiger of andere boten aanslaat. Daarna eet ik verder mijn maaltijd op, ik reken af en ga kijken of m’n kano ergens de kant opkan. Dat lukt me inmiddels goed, ik word er wel handig in. Met een paar stukken bouwhout die op de kant liggen bescherm ik de bodem en trek de kano over het hout het strandje naast het restaurant op. Zo kan ik tenminste ook gemakkelijk uitladen wat ik nodig heb. Mijn tent zet ik, op de meest onmogelijke plaats tot nu toe, overeind en gebruik parakoord om te voorkomen dat hij direct weer wegwaait.  Haringen gebruiken in een ruwe betonvloer is, denk ik, geen succes. Zo, heb ik toch mijn onderkomen weer voor elkaar. Regen heeft,  wanneer deze tenminste niet horizontaal gaat, veel minder vat op mijn tentje nu. Ik ga terug het restaurant in voor een biertje. Wat later, niet veel, valt de wind helemaal weg. Het wordt weer zwoel en benauwd. Raar weer! Maar ik sta beschut en dat is best lekker. In het restaurant is het gezellig en er komen steeds weer nieuwe gasten. Het loopt goed. En nog een voordeel. Ik mag de beveiligd de Wi-Fi verbinding gebruiken. Lang leve de Serviërs.

De muggen komen weer opzetten want de wind is weggevallen. Snel mijn tent in voordat ze me weer te pakken nemen. Eenmaal in de horizontale positie is het ook snel gebeurd met me. Als een blok val ik in slaap.

Zondag 16 juli. Na een klein poosje word ik toch weer wakker van de muziek die nog steeds luid wordt gespeeld. Ik draai me om en probeer de slaap weer te vatten. Dit lukt maar, telkens word ik toch weer wakker gemaakt door die luide muziek. En het duurt maar voort. Uur na uur word ik wakker en dat sloopt me. Om vier uur ben ik het zat en ga op onderzoek uit. Blijkt er een soort van nachtwaker te zijn die de gehele nacht de radio keihard aanhoudt, waarschijnlijk om wakker te blijven. Ik vraag hem of het wat zachter kan want ik slaap in een tent onder het bordkartonnen restaurantje. Hij verstaat me natuurlijk niet maar de radio gaat ietsje zachter.

Voor mij is de nacht echter kapot. Mede doordat ik de vorige nacht ook al niet goed heb kunnen slapen ben ik geïrriteerd. Om half vijf besluit ik dat ik er uitga, mijn spullen opbreek en wegvaar. Daar gaat toch nog wel wat tijdje mee heen dus dan is het inmiddels wel goed licht.

Jammer dat ik daardoor de Vinča opgravingen ga mislopen. Maar dat neem ik dan maar voor lief.

Een korte blog, maar omdat ik deze vanaf hier nog gemakkelijk verzenden kan heb ik hiervoor gekozen want ik vaar nu weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s