Smederevo / Dubovac

Zondag 16 juli. Vervolg. Een beetje met een vermoeid lijf en een kwaaie kop verder dan maar. Ik denk het wel weg. Maar de vermoeidheid blijft. Daarom ga ik op de uiterste punt van Batkova Ada (Ada = eiland) even op mijn kano liggen en val in slaap. Zo’n drie kwartier maar, net voldoende om weer een beetje bij te komen. Het is ook te heet om lang in de zon te gaan liggen slapen. Omdat ik verder geen leuke plaats kan vinden en er steeds meer tegenwind komt, beland ik uiteindelijk in Smederevo bij de roeivereniging. Daar sturen ze me door naar de naastgelegen zeilvereniging en waar  ik, na overleg met de voorzitter, mijn tent mag op zetten. Ik besluit om dit zo laat mogelijk te doen en eerst de welbekende kat uit de boom te kijken. Eerst maar eens kijken wat voor vlees ik nu weer in de Kuip heb. Ik drink eerst een paar biertjes met een paar mensen (Serviërs) die mij niet kunnen verstaan en ik hen niet. Begrijpen doen we elkaar wel. Zo vinden we uit dat we allebei op 4 juli jarig zijn alleen is hij elf jaar jonger dan ik. Hij vindt dat zo hilarisch dat er meteen op gedronken moet worden. Natuurlijk, op z’n Servisch. Daarna komt Horst, een Duitse man uit Bonn, die hier al voor het derde jaar komt omdat zijn broer hier woont die met een Servische vrouw is getrouwd. We kunnen goed met elkaar overweg omdat wij elkaar wel verstaan. Horst adviseert me bij een restaurant, een eindje verderop, te gaan eten en stelt me voor aan de eigenaar die toevallig even op de zeilclub komt om wat af te leveren. Wanneer ik dus later het betreffende restaurant bijna voorbij loop word ik door de chef teruggefloten. Hij vraagt waar ik zo’n beetje trek in heb, wat ik allemaal lust en dan is kennelijk de bestelling al geplaatst. Hij plant me aan een tafel en ik krijg van hem het eerste biertje. Dit vind ik nu nog eens een prettige manier van bestellen. Tot het eten op tafel komt blijft het een verrassing wat je krijgt. Eerst komt er een over heerlijke vissoep. Nooit geweten dat vissoep zo lekker kan zijn. Vervolgens, hoe kan het anders, Catfish, supervers
uit eigen vijver. Na het eten bestel ik nog een bier en dan komt ook Horst hier aangelopen. We zitten even later met de eigenaar nog wat na te praten. Ik reken een belachelijk laag bedrag af voor zo’n complete maaltijd. Servië is, en blijft bijzonder. Daarna ga ik terug naar de zeilvereniging. Het lijkt er wel feest. Heel gezellig op een goed bezet terras. Inmiddels lijkt iedereen hier me te kennen dus er is behoorlijk over me gepraat. Ik krijg biertje na biertje en geef zelf ook maar een rondje voor het hele stel. De bezoekers wisselen af en op een bepaalt moment zit ik heel gezellig te babbelen met Pele, die goed Engels spreekt. Met hem houd ik het wel de hele avond vol en het bier blijft maar stromen. Drako, een extraverte en heel aardige man, blijft ook met bier aankomen en hij vindt me kennelijk heel aardig. We hebben echt heel veel lol met elkaar, allemaal. Binnen gaan we door en er wordt luid gezongen. Ik ga eerst even mijn tent opzetten en feest daarna gewoon weer mee. Op het moment dat iedereen aanstalten maakt om naar huis te gaan blijkt dat de radio, op het terras, de gehele nacht zachtjes aan blijft om eventuele late of nachtelijke bezoekers de gelegenheid te geven nog even gezellig te zitten met een achtergrondmuziekje. Gelukkig valt het geluidsniveau, in tegenstelling tot de laatste twee nachten, enorm mee.

Maandag 17 juli. Ik heb gelukkig geen last van de muziek gehad, lekker geslapen al moest ik er, door het vele vocht, wel een paar maal verplicht uit. Om kwart voor vijf houd ik het voor gezien. De zon komt op en ik moet eruit. Omdat ik maar heel minimaal heb uitgepakt duurt het inpakken ook niet zo lang en net na zes uur ben ik alweer op het water. Dat is heerlijk want het is nog niet echt warm en de wind houdt zich ook nog wel even mak. Uitgesproken rustig is het ook nog op het water en de vissers, met hun bootjes, komen nu ook pas het water weer op. Omdat ik de vorige avond best wel veel heb ingenomen heb ik een licht katergevoel. Daarom drink ik nog maar wat water. Maar ook dat wil er snel weer uit. De oevers zijn hier bezet met een laag zachte modder waarin je zeker zo’n 30 cm wegzakt. Doe je dat niet op je blote voeten dan moet je de kleverige massa van je schoenen boenen en dat is een heleboel werk. Beter is het op blote voeten. Die spoel je veel gemakkelijker schoon.

Verder maar weer en wanneer ik bedenk dat ik gisteren zo lekker boven op mijn bootje heb liggen slapen krijg ik daar opnieuw zin in. Net na het passeren van de 1100 kilometerpaal vind ik, op de linker oever, een geschikte plek, trek m’n kano op het grind en ga er weer lekker languit bovenop liggen. Met behulp van een paar handdoeken en m’n shemagh maak ik wat extra comfort. Als snel ben ik in dromenland en lig in de volle zon. Daardoor duurt het ook niet zo heel erg lang voor ik weer ontwaak. Snel herstel ik en maak alles weer in orde voor het vervolg van m’n reis.

De stop voor het eten maak ik bij “Dunauski Dragulj” wat een behoorlijke toplocatie blijkt te zijn. Omdat mijn kleinzoon, Stijn, vandaag zijn eerste verjaardag viert, mag ik dat ook wel een beetje doen, vind ik. Een overheerlijke biefstuk met een gigagroot dessert. Een super machtige Brownie, aangekleed met een vulling van een soort marmelade. Daaromheen een licht blauw gekleurde pasta en afgedekt met een deksel van chocolade waar in een bloemetje was gestoken. Dat bij wijze van taartje voor de verjaardag van mijn kleinzoon Stijn. Daarna explodeerde ik ook bijna. Maar ik heb me kunnen vermannen en ben direct weer in de kano gestapt. De enthousiaste ober had veel bewondering voor mijn reis en heeft me totaan de kano begeleid. We namen afscheid, zwaaien nog wat en ik ben weer weg. 

Onderweg zie ik op de gehele Donau bijzondere dingen. Nu weer een boot met een verbouwde auto weer op. Intussen houd ik telkens scherp in de gaten of er soms al leuke plekjes te vinden zijn maar, neen hoor, nog steeds niets totdat, op mijn InReach Explorer, ineens een icoontje met een tentje in beeld komt. Dit blijkt een hele kleine maar leuke Marina met accommodatie om, of in je tent op de mini camping of in een huisje te verblijven.

“Dubovac Danube Rooms & Camping Marina”.

Omdat Stijn jarig is kies ik voor het huisje. Dan kan ik weer eens lekker badderen ook.

De eigenaar van het spul is een heel innemende man, Dragan. Heel de middag hebben we gezellig zitten praten over vele uiteenlopende onderwerpen. En dan krijg ik zo net na zes uur opeens een maaltijd voorgeschoteld. Wat een enorme verrassing en wat aardig. Ja, zegt Dragan, zo doen we dat nu eenmaal, in Servië. Ik ben er heel dankbaar voor. Intussen staat er ook een ijskast buiten waaruit ik net zoveel bier kan kopen als ik maar wil. Wat een leven heb ik toch. Wel moeilijk om telkens weer afscheid te moeten nemen. Tijdens een na het eten zie ik Dragan niet meer buiten. Waarschijnlijk is hij moe geworden van al het praten vanmiddag. De avond breng ik alleen door, drink een paar biertjes en schrij wat. Wanneer het daar te donker voor wordt verhuis ik naar mijn slaapkamer. Veel doe ik daar niet meer want zodra ik een bed zie komt de slaap alweer opzetten en ben ik weer horizontaal.

Dinsdag 18 juli. Om kwart voor vijf weer opgestaan en vandaag heb ik een keuken ter beschikking dus kook ik mijn ontbijt en drink thee. Om half zeven ben ik weer helemaal klaar voor vertrek.

Maar dan komt Dragan ook naar buiten en toont me een wel heel bijzonder project waaraan hij een paar uur per dag werkt. Een zeventig meter lang oerwoudpad naar een meertje, achter zijn camping , wat vol zit met vis. Gewoon met hout uit de directe omgeving. Veel wilgen en die zal hij dus vaak moeten vervangen. Zo blijft er werk voor hem. Al snel zitten we samen al weer te keuvelen. Over zijn druivenstok die, puur toevallig, naast het huisje is opgekomen en gaan groeien. Tien jaar oud is deze inmiddels al en groeit zo goed door de gereflecteerde warmte van het huisje. Het is voor hem en natuurlijk zonnescherm geworden. Door al die leuke gesprekken wordt het lastig om weg te komen. Het is hier ook zo relaxed leven. Daar kun je snel aan gewennen. We nemen nog een “groepsfoto” en dan moet ik echt gaan. 

    2 comments

    Geef een reactie

    Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

    WordPress.com logo

    Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

    Twitter-afbeelding

    Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

    Facebook foto

    Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

    Google+ photo

    Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

    Verbinden met %s