Damen Shipyards Galati

Omdat ik al 11 dagen geen blog heb kunnen publiceren duurde het tot diep in de middag eer ik alles, naar tevredenheid, heb ingevoerd en gepubliceerd. Er valt een last van me af. Er zijn mensen op het strand aangekomen met een roeiboot, een groot gezin. Omdat die me op een gegeven moment wat te opdringerig worden, ik vertrouw het niet, besluit ik, al is het al vrij laat, om te vertrekken. Ik zeg dat er, aan de andere kant van het eiland, vrienden op me wachten, wat in feite ook zo is. Ze werpen allerlei argumenten op om me te overtuigen dat het beter is om hier te blijven. Nu weet ik zeker dat ik vertrek. Ze druipen af. Waarschijnlijk heb ik het mis maar dit lijkt me geen betrouwbaar volk. Noem het maar m’n intuïtie. Aangekomen bij de thermaal bron, waar ik had afgesproken Costel te bellen zodat zij daar ook naartoe zouden komen, contact opgenomen en met een minuut of tien zouden ze er zijn. Met de auto komen, Costel, Adelina en Diana er aan. Ze willen graag dat ik hier de nacht doorbreng en zoeken een goede plek voor me op waar ik de kano in het zicht heb en niet te ver met mijn spullen behoef te sjouwen. Daarna doe ik, met Adelina, in de auto, boodschappen in Hârsova, bij de enige hypermarkt aldaar, waarna we, bij een groenten en fruit winkeltje, appels en perziken voor me kopen die door Adelina worden betaald. Dit betreft een traditie en is een vorm van eerbetoon aan haar overleden opa waardoor ze is opgevoed. Door middel van een gevoel dat je bekruipt kun je dan ineens zomaar iets schenken aan iemand. Je voelt dan de verbondenheid met je overleden familielid intens. Een bijzondere vorm van vooroudervereniging die ik hoog acht. In de hypermarkt heb ik voor Diana een ijsje gekocht wat ze lekker opsmikkelt, op de achterbank. Voor ons heb ik, voor elk, een paar biertjes gekocht. We rijden terug naar Costel die bij mijn kano op ons wacht en drinken de lekkere gekoelde biertjes. Wanneer het gaat schemeren gaan ze even naar huis maar komen terug, zeggen ze, zodat ik in de tussentijd mijn tent in orde kan maken. Het is al donker wanneer ze terug komen met pizza, bier en kersenwodka. Ook komen de moeder van Adelina, haar jongere zus met haar vriend, die ook Costell heet, mee. Er wordt een grote plaid uitgelegd waarop we allemaal plaatsnemen om de meegebrachte pizza’s de nuttigen. Het is erg gezellig. We kletsen heel wat af en wanneer haar moeder, zuster en vriend vertrekken maakt Costel een beheerst kampvuurtje zodat we ook nog een beetje gezellige verlichting hebben. En wie stookt er nu niet graag een vuurtje? Tot na middernacht, Diana is inmiddels, midden op de plaid, in slaap gevallen, blijven we gezellig bij elkaar. Ik voel me zo enorm verbonden met deze jonge mensen. Dan is het bedtijd en we nemen afscheid. Morgenochtend, tegen de tijd dat ik vertrek, moet ik weer bellen. Ze komen dan afscheid nemen en brengen koffie voor me mee.

Zaterdag 19 augustus. En zoals afgesproken bel ik, rond kwart over acht, op dat ik bijna ga vertrekken. Een beetje slaperig nog vraagt Adelina me tien minuten. Ik zeg dat ik wel zie wanneer ze komen, ik heb geen haast. Ondertussen richt ik mijn kano verder in want de boodschappen waren volumineus en met twee maal vijf liter water erbij wordt het allemaal erg krap en heb ik nog nauwelijks plaats voor mezelf. De auto hoor ik niet aankomen en opeens staan ze daar met drie “Take away coffee” van Nescafé en een beker “Hot chocolate” voor Diana, die nog in de auto ligt te slapen. Opnieuw is het gezellig, samen kletsen en koffie drinken. Ook Diana is wakker geworden en komt, nog slaperig, naar ons toe. Een lieve meid. Dan is het moment van afscheid nemen daar en met wat foto’s vaar ik weer weg. Zij blijven achter en genieten samen van de tijd dat Costel, die in Italië werkt als containerbouwer (lasser), nog thuis is. Hij gaat telkens voor een half jaar lang naar Bresta (bij Milaan) voor het werk, omdat dat de enige manier is om nog wat geld te verdienen voor zijn gezinnetje. In Roemenië is geen werk en wanneer wel dan moet je zestien uur per dag werken voor een klein beetje loon. Zo jammer, zo’n prachtig land in zulke slechte economische omstandigheden. Ik wens ze heel veel geluk en gezondheid. Bedank ze nogmaals voor alles wat ze mij hebben gegeven. “For nothing” roept Adelina. Ik voel me gelukkig dat ik zulke mooie mensen heb mogen ontmoeten in mijn leven.

Dan vaar ik verder en verder weg. De wind valt mee, de stroming is redelijk en de zon heet. Nu niet zeuren Willem, wen er maar weer aan. Een aantal kilometers voorbij de brug van Giugeni zie ik een, voor de Donau, vreemd vaartuig. Dergelijke bouwsels ken ik alleen van de Mecklenburger Seeënplatte. Ik ga op onderzoek en wordt direct voor koffie uitgenodigd door opnieuw een Adelina en haar broer Bob. De catamarandrijvers komen inderdaad uit Noord-Duitsland maar de rest is allemaal eigenbouw door Bob en wat vrienden. Omdat hij voor zijn werk bij ProTV vaak te maken heeft met podiumbouw en professionele verlichting heeft hij deze materialen kunnen toepassen. Het is werkelijk in huzarenstukje, wat ze alweer vier jaar in gebruik hebben. Door de ervaring rijker geworden heeft Bob besloten een nieuwe opbouw te construeren waarbij de caravan vervalt. Alles is dan wat praktischer in te delen. Ik drink mijn koffie en telkens komt er weer meer op tafel, bier, pinda’s, crackers etc. Vervolgens wordt gevraagd of ik trek heb om wat te eten en voor ik het besef staat er een schaal met diverse soorten gegrild vlees op tafel, koud dat wel, maar lekker. Ook gegrilde paprika’s en lekkere, eigen tuin tomaten, het kan niet op. En een heerlijke geitenkaas. Super! We praten heel wat af over werkelijk alles wat maar interessant is en het is zo gezellig met broer en zus dat ik pas tegen drie uur vertrek. Opnieuw mensen die zo hartelijk zijn dat je er zou willen blijven.

Wanneer ik verder vaar merk ik dat de stroming me lekker op snelheid brengt maar de wind, die inmiddels weer tegen me is, is toegenomen. Toch schiet het lekker op en ik besluit in Štancuťa te overnachten. Daar aangekomen valt het me, in eerste instantie, een beetje tegen. Geen kampeerplaats dichtbij de kano en werkelijk een behoorlijk hoge oever om alles tegen op te sjouwen. Wanneer ik op onderzoek ga komt er een man naar me toe. Het, door de honden bewaakten, gebouw is met Europese subsidie gebouwd en heeft een functie ter bevordering en verbetering van de Donauvisserij. Een prachtig houten gebouw met een natuurlijk traditioneel rieten dak en drie flinke herdershonden . De man blijkt de burgemeester van Štancuťa te zijn en al spoedig komen er ook twee van zijn medewerkers naar ons toe. Onvermijdelijk komt er, na een verkennend voorgesprek, de vraag: “Wil je een biertje?” Waarop we het gebouw binnen gaan, waar ik wordt rondgeleid, en we met de nodige blikjes Heineken weer naar buiten gaan waar tafels en banken staan. We drinken een aantal biertjes en praten, bekijken elkaars foto’s en maak een plezier. De foto’s van Štancuťa in de afgelopen winter zijn indrukwekkend voor me. Een Donau vol met ijs en de oevers onder minstens anderhalve meter sneeuw. Het is al heel snel erg gezellig. De burgemeester vraagt of ik vanavond nog meer bier lust, waarop ik natuurlijk alleen een positief antwoord kan geven. Hij verdwijnt weer in het gebouw en keert terug met een doosje waarin twee blikjes Heineken, twee potjes broodsmeersel en een brood. Ik bedank hem hartelijk en beloof ervan te zullen genieten. We maken nog een groepsfoto en nemen afscheid. Morgenvroeg slachten ze een varken, zeggen ze nog. Ze weten niet of ik dan al vertrokken ben maar ik kan komen mee eten. Omdat het schemerig wordt bouw ik snel mijn tent op en wanneer ik ingericht ben geniet ik van het brood, beleg en bier.

Zondag 20 augustus. Een verkwikkende, heldere en koude nacht. Voor het eerst heb ik mijn zomerslaapzak weer gebruikt voor de ochtendkilte. Doordat ik nu brood heb kook ik natuurlijk geen havermout. Voldoende beleg heb ik nu ook en ik heb ook de zelfgemaakte jam van Adeline en Costel. Een ontbijt als een koning en omdat ik geen havermout kook zet ik niet alleen thee, maar ook koffie. Heerlijk! Na het inpakken neem ik wat tijd om mijn belevenissen bij te schrijven anders haal ik straks alles door elkaar en nu kan ik dit lekker aan een tafel doen. Ondertussen komt de burgemeester de waakhonden verzorgen. We groeten elkaar en omdat ik druk bezig ben vertrekt hij ook weer. Klaar met schrijven ga ik nog even op verkenning naar Štancuťa. Daar is verder, op loop afstand, niet veel meer te ontdekken dan een boerderijtje dus ga ik maar weer het water op. De schacht van mijn peddel begint het te begeven. De harde tegenwind heeft zijn tol geëist. Er ontstaat een scheurtje in. Op kilometer 214 maak ik een nood reparatie omdat dit gemakkelijker en betrouwbaarder is dan de reparatie van een totale breuk. Tevreden, maar wat onwennig met de nieuwe grip, vaar ik door, passeer ik het 200 km bord en gaat het weer verder totaan Gropeni waar ik stop voor de lunch. Daarna vaar ik nog een klein stukje door om voor de overnachting te stoppen op de enig mogelijke, redelijk horizontale, plaats langs dit traject. Ik maak mijn tent in orde en ga eten koken. Dit wordt, voor de eerste maal tijdens mijn reis, geen succes. Het is veel te zout en werkelijk niet te nassen. Ik eet het dus ook niet en gooi het morgen wel weg. Diverse malen word ik die nacht wakker en zet een kop thee om mijn dorstige keel te smeren.

Maandag 21 augustus. Ik ga weer varen en de wind keert zich opnieuw tegen me. Ik laveer zo gunstig mogelijk over de rivier en trotseer de hoge golven. ​

​Met moeite vind ik een plekje voor mijn lunch.

Vlak voor Braila is een marinehaven waar een heleboel Roemeense marineschepen liggen afgemeerd. Ik neem een paar foto’s waarvan ik niet weet of dit is toegestaan. Braila is een stad waarbij ik, op de plaats waar de TID zou moeten overnachten, geen enkele gelegenheid vind aan land te gaan. Het ligt er vol met allerlei plezierbootjes maar erg gastvrij ziet er niet uit. Onaantrekkelijk. Ik vaar er voorbij. Veel beroepsvaart ligt er, werkeloos of half gesloopt, aan de kant. Er is weinig echte activiteit in de haven. Ook hier eist de economie zijn tol. Ik vind het een troosteloze aanblik en vaar maar door. Ook stimuleert de heftige wind me niet echt om een stop te maken. Ik peddel driftig door en trotseer de golven. Voorbij de frequent heen- en weer varen de veerboten waarvan er wel drie achter elkaar aanmeren. Concurrentie op Roemeense wijze. Voorzichtig passeer ik ze allemaal. Je bent met je kano toch maar een nietig object op dit grote water met deze grote schepen.

Na Braila, op 165,7 kilometer vind ik een geschikte plek voor mijn overnachting. Toch nog, ondanks alle tegenwind, ruim achtentwintig kilometer afgelegd. Ik vind het een prestatie. Ik praat nog wat met een, in Duitsland (München) werkende, hobbyvisser. Hij is slager van beroep. Daar zet ik ook mijn tent op en richt die zo snel mogelijk in. De lucht vult zich met wolken en ik verwacht wel regen vannacht. Toch plaats ik niet mijn buitentent omdat het daar nog veel te warm voor is. Later op de avond, na het eten wat opnieuw, ondanks dat ik er nu maar drie schepjes van de groentenmix aan heb toegevoegd, toch weer veel te zout was, heb ik mijn regendak aangebracht. De lucht zag er niet naar uit dat ze al haar vocht zou gaan vasthouden. Omdat er hier opnieuw een slechte GPRS verbinding is maak ik het niet te laat en ga slapen.

Dinsdag 22 augustus. Vanmorgen, heel vroeg, heb ik mijn tent vanwege de regen, zelfs geheel moeten sluiten. Daarna weer lekker geslapen. M’n ontwaak een opruimroutine afgewerkt waarna het richting Galati gaat waar ik zal kijken of ik Damen Shipyards kan vinden en bezoeken. Door de slechte verbinding slaag ik er niet in tevoren contact met ze op te nemen. Opnieuw is het tegen de wind opboksen en daarbij moet ik ook nog de drukke haven door manouvreren. Vlak onder de hoge havenkranen door, waar ik het meest in de luwte vaar, totdat ik, waar de rivier Siret in de Donau uitmondt, de betreffende rivier gewoon wordt ingeblazen. Ik kan er niet meer tegenin. Daarom laat ik me meedrijven de rivier op waar ik een stukje zanderige oever zie om aan land te gaan. Daar rust ik uit en drink wat water. Een handige plek want ik zit er uit de hevige wind en heb er 4G bereik. Snel neem ik, via het chatbericht wat ik al geruime tijd heb, contact op met Damen Shipyards Galati. Gelukkig wordt er ook vrij snel gereageerd en we spreken af. Hun werktijd eindigt om half vier dus er moet snel worden gehandeld. Bij voorkeur had ik mijn planning een aantal dagen eerder bekend moeten maken zodat er meer tijd voor mij gereserveerd had kunnen worden. Wanneer ik weer het water op ga blijkt dat er een bocht in de rivier zit waardoor ik, vrijwel het gehele stuk, in de windschaduw van, het hoog gelegen, Galati kan varen. Dat scheelt me een stuk snelheid en krachtinspanning,  al moet ik wel rekening houden met onverwachte windstoten van uit diverse richtingen. Rond half een ben ik op de plaats van bestemming. Ik moet naar hun haven varen waar iemand aanwezig is om me verder te begeleiden. Bij de havenmond zal een boot op me wachten om me de weg naar binnen te wijzen. Door het hoofd van de afdeling veiligheid Stan Ion (Ion) word ik naar het hoofdkantoor gebracht voor een ontmoeting met Corine die ik vanuit het chatbericht en de telefoon ken. Zij verontschuldigt zich voor haar volbezette agenda. Hadden we je bezoek eerder geweten dan hadden we meer tijd voor je kunnen inruimen. Ik leg uit dat ik mijn Donau Experience, goed voorbereid maar zonder planning vaar omdat dit met de vrijheid geeft die ik nodig heb. Tevens leg ik uit dat het aangeven van een precieze tijd, door de momenteel heersende wind, onmogelijk is voor me. Daarop kreeg ik een koffie, een flesje water en een jumbo sandwich als lunch. Ion zal me verder begeleiden en daarna brengt hij me weer terug naar Corine, zo wordt afgesproken. Wanneer mijn lunch op is gaan Ion en ik op pad. Eerst krijg ik bedrijfskleding en schoenen aan en een helm op. ​

​Dan naar de afdeling veiligheid voor een verplichte instructievideo. Onderweg zie ik diverse medewerkers van Nederlandse firma’s, waaronder ook twee Nederlanders. We spreken elkaar kort en hij zegt dat er meer Nederlanders op de afdeling engineerring werken. Na de veiligheidsinstructie krijg ik een certificaat en ga met Ion naar de werf waar ook Mocanu Gabriel (Gabriel) van Alewijnse Marine Galati aan ons gezelschap wordt toegevoegd. Samen laten ze me de gehele Shipyard, van voor tot achter, helemaal zien. Tot in de details word ik geïnformeerd en het valt me op hoe goed beide heren van alle verschillende technieken op de hoogte zijn. Alle afval wordt er gescheiden ingezameld en er is een eigen medische dienst met eigen ambulance. Gabriel neemt af en toe foto’s van mij zodat ik ook echt aanwezig ben bij verschillende machines. Heel indrukwekkend is de plasma snijmachine. Deze snijdt tot in het kleinste detail, centimeters dikke staalplaten, tot onderdelen waarvan de schepen worden samengebouwd. Dit gebeurt allemaal onder water zodat het staal niet warm wordt waardoor het niet vervormt. Direct daarnaast staat een enorme hydraulische pers die het dikke staal buigt alsof het een stukje karton is. Geweldig wat een kracht! Vervolgens worden er diverse plaatdelen aan elkaar gelast, allemaal automatisch en elektrisch. Prachtige lassen die helemaal niet meer verder behoeven te worden afgewerkt. Bij het plasma snijden is al een schuine kant aan de platen gesneden die nu in één keer wordt volgelast. Fantastisch om te zien. Kleinere onderdelen worden semi-automatisch gelast en nog kleiner werk wordt handmatig gelast. Wat een kwaliteit! Tijdens de rondgang worden de samengestelde (gelaste) onderdelen steeds groter tot er complete scheeps-secties ontstaan. Daarna gaan ze naar buiten om aan elkaar gezet te worden. Er ontstaat zo een compleet schip. Buiten staan er enorme kranen die voor dit samenvoegen nodig zijn. De zwaarste portaalkraan kan zelfs 375 ton tillen. Buiten liggen ook diverse schepen die ik niet mag fotograferen omdat de opdrachtgever dit verbiedt. Maar zien mag ik ze wel. Wat een voorrecht. Tot tegen half vier lopen we rond en er gaan al diverse medewerkers naar huis. Wij gaan naar Corine om afscheid te nemen want meer tijd is er niet. Jammer genoeg ook geen tijd om een aantal van de Nederlandse engineers te ontmoeten. Daarna lever ik mijn gasten-bedrijfskleding in en loop ik in mijn eigen kloffie met Ion mee die me nog twee flessen water mee geeft zodat ik niet zonder kom te zitten want nu moet ik weer het water op om een plekje voor de nacht te vinden. Ik bedank Ion hartelijk voor zijn rond leiding en zegt dat ik zeer onder de indruk ben van de door Damen Shipyards Galati geleverde kwaliteit.

Ik ga weer naar mijn nietige kano na al dat grote en indrukwekkende geweld te hebben aanschouwt. Tijdens het wegvaren zie ik op de kade nog een speciaal, houten project.

De wind lijkt wat minder en wanneer ik een 

bord met 78 erop zie lijkt het of ik heel veel ben opgeschoten vandaag. Niets is echter minder waar. Omdat Galati ook voor zeeschepen bereikbaar is wordt vanaf daar (op 81) gestart met aanduiding in zeemijlen (Mn). Een zeemijl is gelijk gesteld aan 1852 meter. Niet alleen de zeemijl is groter dan een kilometer, ook de schepen worden steeds groter en indrukwekkender. Hier wordt met duwboten gevaren met vier bakken in de lengte en drie in de breedte. Enorme gevaarten zijn het die bijna niet meer, in zijn geheel, te fotograferen zijn. Ongeveer vijf kilometer voor de grens van Moldavië zet ik mijn tentje in het zand. Ik egaliseer de plek met een gevonden stuk straatbezem. Onwillekeurig moet ik denken aan Birgitte. Na het eten val ik pardoes in slaap, wordt wakker om nog even contact met thuis te hebben en ga weer slapen. Een heldere koude nacht, die ik geheel in m’n zomerslaapzak doorbreng, voor het eerst sinds lange tijd. 

8 comments

  1. Het blijven fantastische verhalen Willem! Niet te geloven dat je al zover bent opgeschoten.
    Ik wens je heel veel sterkte met het laatste stuk en ik kijk uit naar het eerste plaatje dat je van de Zwarte Zee maakt! Ook erg benieuwd naar je ervaringen in de delta.

    Liked by 1 persoon

  2. Inderdaad — wat een kwaliteit (als het om autogeen of plasma snijden gaat)! Ik kan me niet voorstellen dat zo’n gedetailleerd “diamant” werk door machines kan gedaan worden! Ik heb gehoord dat deze technieken in Japan actief wordt gebruikt. Gelukkig zijn er meer en meer services in Nederland die hetzelfde kunnen doen!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s