Sfántu George-arm

Zaterdag 26 augustus [vervolg]. Tot aan de splitsing van de Sulina-arm en de Sfántu George-arm heb ik stevig door gepeddeld. Mijn schouder vond dat niet leuk dus daarna, in de Sfántu George-arm, heb ik geprobeerd het wat rustiger aan te doen. Dat valt voor mij niet mee maar het moest wilde ik niet met een stevige blessure voor een opgescheept. Ik neem wat rust op een mooie plek, met een scheepswrak, maar ging heel snel weer verder. Ik heb geen rust meer in mijn lijf nu. Wanneer ik daarna wordt aangeroepen door een stel hobbyvissers/vakantievierders laat ik me snel overhalen om te stoppen. Zoals gewoonlijk wordt het al snel gezellig. We kunnen het goed met elkaar vinden. Risvan (47), die niet wil dat ik zijn foto publiceer, en Annamaria met zijn vriend Sando en diens zoon Raoul hebben hier jaarlijks een kamp om van het vissen en de eenvoudige dingen te genieten. We drinken en eten gezamenlijk zoals in Roemenië overal gebruikelijk is. Zij wonen in Transsylvanië en bevelen me een bezoek aan deze streek dan ook ten zeerste aan vanwege de natuur en de authentieke uitstraling. Beslist een bezoek waard. Ik zal het dan ook zeker overwegen. Doordat het zo’n ontspannen bezoek is blijf ik langer dan voor de voortgang van mijn reis voorzien is dus vraag ik maar of ze het goed vinden dat ik mijn tent hier opzet en de nacht hier doorbreng. Natuurlijk, geen bezwaar: “Be my guest”. Zo gezegd, zo gedaan. Raoul helpt me mijn spullen op de hoge oever te brengen en dan is het opbouwen snel gefikst. Daarna eten we rijst met kip, paprika’s (pepers) en salade. Met natuurlijk een glas Palinka wat van oorsprong een Hongaars/Transsylviaanse drank is. Heerlijk en zo eenvoudig, geweldig. Na het eten neemt iedereen, op zijn manier, wat rust, siësta. De avond valt, het is weer erg winderig geworden en de warmte wordt goed uit de dag weggeblazen. Er wordt houdt gesprokkeld voor de barbecue vanavond. Er staat teveel wind om een vuur voor Šorba te maken en daarom gaat er vlees op de barbecue. Dat is smullen. Een salade, wat brood, geroosterde aardappelschijfjes en de stukken vlees. Prima maaltijd. Een paar slokjes Palinka en daarna een paar glaasjes Rutte Oude Jenever. Dat is even wennen naar de Palinka, die tussen de 51 en 55% alcohol bevat maar, verder vrij neutraal is van smaak. De oude jenever heeft minder alcohol maar veel meer smaak. Ze vinden het een eer om deze oude Rutte met mij te mogen drinken maar houden toch meer van de straffe Palinka. Ik vind het een eer om bezig te mogen aanschuiven en van hun gastvrijheid te mogen genieten. Het is een fijne avond. We praten nog wat na over mijn accu die weer opnieuw in de steek laat. We zoeken samen naar een oplossing maar nu gaan we eerst van onze nachtrust genieten.

Zondag 27 augustus. We proberen van alles middag u en besluiten dat de capaciteit teveel is teruggelopen door een te diepe ontlading. Na deze tests biedt Risvan de accu van zijn noodaggregaat aan. Hij start het aggregaat toch altijd handmatig. Ik twijfel of ik dit kan accepteren maar ben wel heel erg blij met zijn aanbod. Er is ook geen andere oplossing denkbaar dus ik ga akkoord. We maken foto’s en nemen afscheid. Opnieuw heb ik er vrienden bijgekregen. Ik kom een huis tegen wat drijft op een betonnen bak zoals woonarken in Nederland alleen dan meer als huis gebouwd. Het ligt ook verankerd en kan niet wegdrijven van de leuke locatie. Op het water besluit ik toch, op het allerlaatste moment, dat ik via Canal Litcov wil varen. Het eerste wat ik er tegenkom is een wrak. Mijn GPS geeft het Canal Litcov niet aan op de kaart maar m’n InReach wel. Na te hebben gecontroleerd of ik dan toch wel weer in de Sfántu George-arm terecht kom, ga ik er voor. Het is een lange maar prachtige route waarvan ik niet erg kan afwijken omdat daar het waterniveau te laag voor is. De overlopen die er zijn staan helaas droog. Daardoor kan ik ook niet verdwalen, wat een prettige bijkomstigheid is. Door het lage water is het zwaar peddelen maar ik heb geen haast. Kampeermogelijkheden zijn er wel enige maar ik besluit liever op de ruime Donau-arm te overnachten. Ik zie verschillende kleuren schildpadden maar de meeste laten zich in het water vallen zo gauw ze mij in het oog krijgen. Na een aantal rustpauzes ben ik opeens door het kanaal heen en vaar ik weer op de Donau. Tot net voor Murighiol waar ik een leuke plek voor de nacht zie. Snel maak ik alles op orde en merk dat ook de accu van Risvan zich niet bijzonder stabiel gedraagt. De spanning zakt al snel naar 11 volt en dat ziet er ook niet erg hoopvol uit. Ik zet alles uit en ga morgen wel verder experimenteren als er weer zon is.

Maandag 28 augustus. Na wat gepruts en geprobeer, de accu (schijnbaar) weer stabiel gekregen. Mijn telefoon kan ik in elk geval weer opladen. M’n InReach is nooit een probleem zolang mijn Solar paneel OK is en de zon schijnt. Mijn GPS is een energieverslindender en die heb ik dit laatste stuk niet echt heel hard nodig zolang m’n InReach in leven blijft en me de informatie verstrekt die ik nodig heb. Ik kan weer gaan varen en net voor Murighiol kan ik zelfs, aan een soort van bunkerstation, een paar blikjes bier kopen. Dat is nooit weg voor de dorst op het water. Na de stop voor mijn lunch gaat het wel weer verder. Dit is voor mij inmiddels een saai stuk na alle opwindende beelden die ik al heb zien passeren. Ook begin ik zin te krijgen in het einde van mijn Donau Experience. Na nog een korte stop houd ik houd voor de nacht op een plek in de bush onder een boomstam. Wanneer ik net daar mijn kano en vast gemaakt en mijn tent hebben ingericht komt de catamaran van Navrom Delta voorbij, waarvoor Risvan me al had gewaarschuwd. De golven die dit mislukte vaartuig produceert zijn zo hoog dat mijn tent, die gelukkig vrij ver van de oever stond dit keer, bijna nat werd en mijn kano werd alle kanten op geslingerd totdat de golven tot bedaren waren gekomen. Gelukkig ook dat de kano zich niet op stenen bevond maar op een plantenondergrond. Jammer dat mijn accu net op dat moment, open, boven op de kano stond en er natuurlijk afviel, waardoor ook de elektronica nat werd. Ik had er al problemen mee, nu dit er nog bij. De display van de Solar regeling wijst allemaal rare getallen aan en ik moet maar afwachten wat het voor het laden van de accu gaat betekenen. Ik ga lekker lui in mijn tent liggen, eten en slapen. Wakker geworden van onweer en vliegensvlug plaats ik mijn buitentent. Het wordt dan wel smoorheet binnen maar al snel gaat het regenen en hard waaien. Tevreden slaap ik er doorheen.

Dinsdag 29 augustus. Vanmorgen, ik was aan het eten koken voor het ontbijt, kom de beruchte catamaran, die gisteren richting Sfántu George voer, terug richting Tulcea. Deze had er weer goed de gang in en dit ging, nu tegenstroom, met nog meer geweld gepaard. Nu sloegen de golven zover de over op dat ze net nog een hoek van mijn tent raakten. Wat een onding. Blij dat ik niet op het water was toen dit ding passeerde. Die slaat je zomaar de oever op. Enfin, alles weer in orde gemaakt en het ziet ernaar uit dat ik mijn telefoon kan opladen. Dat is fijn. Voor m’n GPS ga ik over op m’n Eneloop batterijen. De etappe naar Sfántu George, het laatste stukje Donau. Er staat weer een krachtige tegenwind die, koste wat het kost, zo lijkt het, wil voorkomen dat ik de eindstreep haal. Gelukkig kan ik, na een grote bocht naar rechts, oversteken en in de windschaduw van de rietkraag en bomen varen. Door de dichte begroeiing heb ik geen plaats kunnen vinden voor mijn lunch maar heb ik, varende weg, een biertje gedronken en een appel gegeten. Dan ontmoet ik opnieuw een hobbyvisser, George, en maak een praatje. Hij nodigt me uit op de kant te komen en hij schenkt me een kersenlikeur die hij zelf heeft gemaakt. Heel erg smakelijk en de fles is snel leeg. Hij heeft veel kleine visjes gevangen en paneert en frituurt deze. Een heerlijke maaltijd met salade. Natuurlijk babbelen we onderwijl heel wat af. Nadat we een poosje gerust hebben zegt George dat hij het plan heeft om op zee te gaan vissen vanavond. Hij wil me graag naar Sfántu George brengen met mijn kano op sleep. Dat aanbod neem ik graag aan omdat het me ook leuk lijkt te kijken hoe de kano zich gedraagt achter een motorbootje. Nou dat is een teleurstelling. Een Yoho laat zich niet zomaar slepen. De kano trekt één kant op en wanneer de slepende boot doortrekt gaat de Yoho op zijn kant en zou gegarandeerd omslaan. Toen ik de kano achterstevoren had aangelijnd ging het nog steeds niet. We hebben hem toen achterstevoren langszij genomen en wanneer ik dan de achterkant omhoog hield ging het redelijk goed maar het is niet iets waar je een hobby van zou willen maken. Voortdurend opletten geblazen. Gelukkig was het maar een paar kilometer. George heeft me afgezet bij de laatste steiger, dichtbij het restaurant van Laura en Niko, wat hij mij had aangeraden. We nemen afscheid, hij vaart weg richting de Zwarte Zee. Ik zet mijn tent op en ga naar het restaurant. Daar aangekomen bleek ik te laat voor de keuken. Omdat ik gezegd had door George gestuurd te zijn laten ze me, per telefoon, door George vertellen wat de reden is want George spreekt Engels. Dus ga ik op zoek naar een andere locatie. Die vind ik al snel maar het blijkt een Resort met zo’n goed geregeld buffetsysteem. Bij de kassa bestellen en betalen en eer je bij het buffet bent staat je eten al klaar. Plastic vork en mes erbij, Mayo, ketchup en mosterd naar keuze en je kunt je een tafel uitzoeken. Niet mijn idee van gezellig en goedkoop was het ook al niet. Maar ik had gegeten en kon met een volle maag, en daardoor toch tevreden, gaan slapen. De aangelijnde hond, die vlakbij mijn tent was gestationeerd, was niet heel erg blij met mijn bezoek. Hij begon al te grommen wanneer ik me omdraaide en sloeg dan keihard aan het blaffen. Andere honden in de omgeving reageerden daarop en blaffen lekker hard mee. Wanneer geen hond nog weet waarom hij blaft wordt het langzaamaan stil. Tot ik me weer omdraai in het concert opnieuw worden opgestart.

Woensdag 30 augustus. Een beetje uitgepoept word ik wakker. Geen erg verkwikkende nacht. Dit is de dag dat ik naar het (schier) eiland Sacálinu zal varen. Er is een mogelijkheid om via een kanaal naar de binnenzijde van het eiland te varen en je kunt via de Zwarte Zee. Dit is wat ik uiteindelijk doe omdat ik de Zwarte Zee wil zien en bevaren. ​

​De wind staat zo dat ik er ook gewoon naartoe wordt geblazen. Ook de stroming langs de kust geld van noord naar zuid dus eenmaal op weg kun je moeilijk meer terug. ​

​Zeker met een windje van 27 km/uur. Een beetje dom eigenlijk maar, het werkelijke doel van mijn reis, de steen, die ik al die tijd al bij me had vanaf Donaueschingen en in december 2016 samen met mijn vrouw had opgeraapt, naar Sacálinu te brengen was zo belangrijk voor me geworden dat het rationeel denken een beetje werd belemmerd. Natuurlijk zag ik wel die steeds hoger oplopende branding aan mijn rechterzijde. Wanneer ik daar uit de buurt blijft is er niets aan de hand. Omdat ik verwacht had dat Sacálinu nog steeds een eiland zou zijn verwacht ik dat bij de doorsteek wel een stuk zou zijn zonder branding. Maar hoe ver ik ook doorvoer, geen doorsteek. Op een gegeven moment besluit ik dat ik niet verder mag en wil gaan en trotseer ik de branding. Ondanks het niet meer goed sluitende spatzeil weet ik alles redelijk droog op het strand te krijgen. ​

​Een beetje geluk heb ik daarbij wel gehad en hij heeft een engeltje op mijn schouder mee gevaren om met de woorden voor een kentering. Op het strand kan ik genieten al is het oppassen voor de overal aanwezige waternoten. Ik ga te voet op zoek naar de plaats waar een doorgang naar de achterliggende lagune zo moeten zijn. Die vind ik niet en dat betekent dat Sacálinu is vergroeid met het vaste land waardoor het dus nu een schiereiland is geworden. Zo gaat dat met nieuw ontstaan land. Het zand verplaatst zich naar waar het water het brengt. Tijdens mijn voet tocht vind ik wel een groepje wilde paarden. En vogels veel verschillende vogels. Sacálinu schijnt, bij navraag, enorm te groeien en jaar op jaar breidt het zich uit. En opnieuw is er nieuw land, een eiland waarvan me de naam is ontschoten, zuidelijk van Sacálinu. Dit zal zich op een later moment ook wel samenvoegen tot een nog grotere schiereiland en zo gaat het maar door. De gehele dag heb ik me verdiept in de weersverwachting want er aankomen was er één. De plek verlaten was een uitdaging pur sang. De wilde en woeste branding trotseren in mijn Gatz Yoho leek me een onmogelijke zaak. In het ergste geval zou ik hier blijven overnachten, wanneer de wind morgen zou afnemen. Niets is zo onzeker als het weer dus toen de voorspelling aangaf dat de wind zou zijn afgenomen om 22:00 uur dan zou ik daarvoor gaan. Geduld had ik echter, na een hele dag rondhangen, niet meer en ben om 19.53 uur vertrokken, op hoop van zegen. De start was moeizaam, zittend met je spatszeil aan, wachtend op de golf die je de branding in zal brengen. Toen dat gebeurde ging het ook echt los. Zes, zeven grote rollers heb ik recht op mijn kop kunnen pakken en ondanks dat mijn kano helemaal overspoeld werd en ik dus tot borsthoogte door het water werd bebeukt, toch heb kunnen doorvaren. Met de zon in mijn rug zag ik bij het doorvaren van de brekers de golven fel oranje oplichten van de er doorheen schijnende zon. Op het nippertje ging het allemaal goed en kan ik zonder om te slaan door. Ik moet je zeggen dat ik dit best wel een beetje spannend maar toch bovenal dom vond. Je waagt je leven en je weet niet of het weer morgen, toch heel misschien, wel beter is dan nu. Toch doe je het. Je wilt gewoon niet langer daar blijven. Je gaat er voor. De adrenaline yoga door mijn lijf. Spanning, sensatie, je leeft (nog). Doorgaan bij de ondergaande zon (circa 20:30 uur). Gelukkig is er een half maandje en een heldere lucht. Wanneer ik maar een eind uit de kust en dus uit de buurt van die moordlustige branding blijf zit ik goed. Toch komen er, bij tijd en wijle, muren van water op me af van twee meter plus. Wanneer ze maar niet gaan rollen dan kan ik ze wel handelen. Rollen ze dan moet ik op de rem om ze eerder te laten passeren of ik moet razendsnel peddelen om ze voor te zijn. Zo’n roller van opzij zou ik niet overleven, denk ik. Zo neem ik de ene na de andere golf en ik zie dat ik ten opzichte van het land nog steeds vooruit ga. Dan is het goed. Dan kom je ergens. Doorzetten Willem, al doet het pijn, doorzetten. Eenmaal besloten te gaan peddelen kun je niet meer stoppen, zelfs niet voor een pauze. Gelukkig bleef mijn InReach me goed de weg wijzen anders was ik minstens twee keer te vroeg afgeslagen waardoor ik in de branding in plaats van in de Donau zou zijn uitgekomen. Keurig op de juiste plaats kom ik nu de Donau opvaren waarna het nog ruim drieënhalve kilometer tegenstroom peddelen is. Om 22:30 uur was ik terug op de plaats waar ik vanmorgen vroeg vertrokken was. Snel mijn bivakzak gepakt en mezelf beloond met een biertje waarna ik, moe maar voldaan, in slaap ben gevallen. De hond liet zich, nadat ik hem een aantal keren recht in de ogen heb geschenen niet meer horen.

“Who is the boss?”

Donderdag 31 augustus. Vanmorgen was alles nat, klam, alles wat maar vervelend en naar is. Ik ben er klaar mee. Taak volbracht en ik wil naar huis. Niet langer behelpen en afzien. Nog even sterk blijven, Willem. Je bent er bijna. Vandaag kijken of ik een plaatsje op de boot naar Mahmudia kan regelen, genieten van Sfántu George en dan morgen… ik heb er maar een leuke dag van gemaakt en wat hij leuk is, ik heb het stel met de zeilkano uit Tulcea, Christina en Christian, die ineens verdwenen, waren weer ontmoet, hier in Sfántu George. Ze hadden net gegeten en wilden juist wegvaren toen ik kwam aanlopen. Ik was werkelijk blij ze weer te zien want ik had me echt ongerust gemaakt, echt bezorgd. Gelukkig was ze niets ernstigs overkomen maar was het roer defect geraakt zodat ze niet achter mij aan konden komen maar in tegenovergestelde richting werden geblazen. Ze hadden diverse malen geprobeerd mij te mailen maar pas nu, hier in het restaurant, was dat gelukt. Nog even leuk gesproken en toen ​

​voeren ze weer weg. Ik bleef achter. Daarna nog even met een paar leuke mensen gesproken die, zakelijk, een Zodiac rib met 2 × 115 pk Suzuki mochten bevaren. Leuk gesprek, biertje, je weet hoe het gaat in het leven van deze reiziger. Daarna besluit ik om ook zelf maar een hapje te gaan eten om vanavond volledig tijd te kunnen nemen voor de boot van morgen. Na het eten zie ik een behoorlijk aantal mensen naar de steiger, waar de boot moet aankomen, toegaan. Kennelijk gaat er wat gebeuren. Ik peddel mijn kano naar een trailer helling daar vlakbij. Deze had ik vanmorgen al uitgezocht als perfecte plaats om uit het water te gaan. Aangekomen bij de steiger hoor ik dat de catamaran Delta Expres 1 verwacht wordt. De man, die het weten kan, vertelt me dat ik waarschijnlijk nog een dag in Sfántu George zal moeten blijven omdat dan de reguliere boot komt. De catamaran neemt, waarschijnlijk, geen kano mee. Maar zegt de man, die het weten kan, wanneer je het aan de kapitein vraagt, hij maakt daarbij een gebaar alsof hij geld telt, dan vindt hij het misschien toch goed. Ja, zegt hij, we zijn hier in Roemenië en daar doe je dat op die manier. Zo gauw ik aan boord mag stap ik naar het eerste en beste bemanningslid en vraag naar de kapitein. De kapitein meldt zich zelf want hij kwam net uit zijn cockpit gekropen. Ik leg de man mijn plan uit en hij luistert geduldig. Dan vraag ik of hij wil toestaan dat mijn kano mee aan boord komt.

De beruchte Waternoot

Ja hoor, daar heb ik wel een plekje voor zegt hij nadat ik de afmetingen heb moeten opgegeven. Kom over twee uur maar terug dan kunnen we laden. We vertrekken morgenochtend om 7:00 uur. Met een, kat in het bakkie, gevoel loop ik naar de kassier en vraag hem de kosten. Dat wordt 50 lei voor de persoon en 40 lei voor de kano (totaal € 19,50). Vanavond helpen we je om de spullen aan boord te brengen, over een uur of twee. Komt me dat even goed uit. Dit is ook ongeveer de tijd die ik nodig heb om uit- en in- te pakken en daarbij te sorteren, wat ik nog wel nodig heb en wat in de kano kan blijven. Dolgelukkig loop ik naar mijn kano en haal er zoveel mogelijk uit. Van een man op de wal krijg ik hulp bij het naar boven brengen van de kano en het op de bootswagen leggen. Ik drink een Rutte Oude Jenever met hem als dank. Opnieuw zie ik een gezicht van: Nja, het gaat wel maar, ik ga er niet over naar huis schrijven. Hier staat de smaak meer ingesteld op Palinka en Rakija. Weinig smaak maar 53% alcohol. Ik laad alle dingen die ik vandaag niet nodig heb in de kano. Daar bovenop de spullen die ik voor vannacht mogelijk nog moet gebruiken.

Mijn grote 110 liter-Ortlieb duffel (30 kg) neem ik op m’n rug en zo duw ik de boot naar de steger. Ik ben zelfs nog te vroeg dus maak ik een praatje met een man die ook ergens op wacht. Hij wil alles weten over mijn onderneming en we drinken er beiden een biertje bij. Wanneer ik het signaal krijg dat we kunnen gaan laden ben ik er, als de kippen, bij. Je moet ook laten weten dat je het prettig vindt dat je geholpen wordt dus, handen uit de mouwen. Ik klauw zoveel mogelijk een hoop zware spullen weer uit de boot om deze handelbaar te maken. Twee mannen beginnen, zonder verder overleg, aan de boot te trekken en te duwen waarbij ik alleen maar kan corrigeren en meetrek en duw wanneer zij ervan uitgaan dat de boot kan buigen als was het een tuinslang. Het is kruip door, sluip door over de steiger naar het achterdek van de catamaran. Ik ben als de dood zo bang dat ze de kano vervolgens van de achterregeling van de catamaran laten vallen maar het gaat, wonder boven wonder, allemaal goed. Op de plek waar de kano, volgens hun, wel kan blijven hangen maken ze hem vast aan de reling. Ik heb mijn bootje nog nooit in zo’n benarde positie gezien. Maar goed, ze was aan boord. Snel heb ik alle resterende bagage van de steiger geplukt en bij de kano opgestapeld. Het is gelukt, ik ben verzekerd van een plek aan boord morgenochtend.

Een van de bemanningsleden is op het achterdek, op een, in een kast voor de reddingsvesten, geïntegreerde gaspit vlees aan het grillen in een grillpan. Wanneer ik daar even bij staat te kijken en wat complimentjes de lucht in stuur word ik gevraagd een wijntje met je te drinken. Dat worden er meer en meer en ik wordt uitgenodigd om met ze mee te eten. Nog even later kan ik ook aan boord blijven slapen want dat doen zij tenslotte ook. Zo heb ik al mijn punten voor de nacht weer binnen. Ook de wijn, al is het gemixt met bronwater, valt goed binnen en het wordt echt gezellig. Voor het eten wordt een tafel op een centrale plek in het salon geplaatst. Vlees, vlees, vlees en worstelen met de nodige tenen rauwe knoflook die hier echt heel erg pittig is. En hoe kan het ook zonder, de Palinka. Diverse gasten, die ik verder nog niet gezien had, schoven aan en aten lekker mee. Gezelligheid is ttoef hier in Roemenië en aan iedere nieuwe tafelgenoot werd mijn verhaal opnieuw doorverteld. Bij ongelovige blikken behoefde ik slechts bevestigend te knikken. Het was een hele leuke avond en toen het eten op was ben ik mijn bedje gaan opmaken op het open achterdek, lekker buiten. Een van de mannen vroeg nog of het niet te koud was zomaar op het dek te liggen. Ik heb een toen de kwaliteit van m’n Exped Down mat uitgelegd. Ik geloof dat hij het begreep want hij keek tevreden, wenste me een goede nacht en vertrok naar zijn eigen slaapplaats. De nacht verliep een beetje onrustig. Ik had natuurlijk ’s middags al een behoorlijke vismaaltijd gehad en al het gegrilde vlees daar bovenop zat me telkens een beetje dwars. Gelukkig merkt ik daardoor ook dat mijn hersens een beetje aan het uitdrogen waren, ten gevolge van de wijn en de Palinka. Uit mijn kano heb ik water kunnen halen zodat dit snel kon worden verholpen. Het volle gevoel werd daar alleen maar voller van maar per saldo is het goed gekomen. Ik heb weer geslapen al was het veel te heet aan boord.

Bewerken

30 comments

  1. Gefeliciteerd Willem. Super wat je gedaan hebt en het was leuk om je te volgen via deze blog. Een goede terugreis gewenst en heel veel sterkte om weer te wennen aan het “gewone” leven straks in Sliedrecht, want dat zal best moeilijk worden na al die maanden vrij zijn in de natuur.
    Hartelijke groet van Geert en Anneke Blom uit Dalen.

    Like

  2. Hoi Willem, gefeliciteerd met het behalen van je droomreis!!! Wat een machtig verhaal weer om te lezen. Een goede terug reis gewenst, ben benieuwd wat voor verhaal dat gaat worden.
    Groetjes, Saskia, Martin, Stan en Kevin 😘

    Liked by 1 persoon

  3. Willem.GEFELICITEERD!!!! Het is je GELUKT. Wat een bijzondere reis heb je gemaakt. Ik heb genoten van je verslagen. Ik wens je een voorspoedige terugreis naar Sliedrecht terug naar je familie en vrienden. Wat heb ik genoten van je verslagen. Piet

    Liked by 1 persoon

  4. Gefeliciteerd met het behalen van het eindpunt Willem, echt een topprestatie.
    Je blogs waren steeds een genot om te lezen(en geloof mij, ik ben geen lezer).
    Een hele goede terugreis.

    Marcel en Miranda

    Liked by 1 persoon

  5. Hoi Willem, gefeliciteerd met je geweldige prestatie. Je zult voor de rest van je leven geen gebrek hebben aan adembenemende verhalen bij het knapperend haardvuur. Die laatste stuntjes in de branding van de Zwarte Zee mogen dan niet onvermeld blijven. Succes met de terugreis. Chris

    Liked by 1 persoon

    • Dank je wel Chris. Wanneer alles verloopt zoals is afgesproken gaan m’n bootje morgen op transport naar Ulm. Ik hoop dat de Roemeense chauffeur het goed vindt dat ik meerijd. 😎🛶. Zo niet, dan heb ik nog een bijzondere uitdaging. 👍

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s