Vijf maanden

9 april – 9 september

Zaterdag 9 september. Vandaag is het precies vijf maanden geleden dat ik vertrok, in m’n Gatz Yoho, vanuit Donaueschingen, OLYMPUS DIGITAL CAMERAStroomafwaarts over de Donau, naar de Zwarte Zee en

OLYMPUS DIGITAL CAMERASacalinu.
Varen doe ik inmiddels, sinds mijn vertrek met de catamaran ferry vanuit Sfántu Gheorghe, niet meer omdat mijn boot nu in de voortuin van mijn hotel Casa Teo in Mahmudia ligt te wachten op transport, per vrachtwagen, naar Ulm.

Nu ben ik aan het uitzoeken wat voor mijzelf de mogelijkheden van transport naar Ulm of naar huis zijn. Dat valt, mede omdat we hier in de Donaudelta ver afgelegen zijn van de moderne wereld van openbaar vervoer en met name de hoofdstad Boekarest waar zich de internationale luchthaven Otopeni – Henri Coandã bevindt, niet mee.

Via internet vinden we diverse informatie, in het Roemeens, waardoor het ons nog niet duidelijk is wat we nu precies mogen verwachten. Boeken, voordat ik weet of ik de luchthaven wel op tijd kan bereiken, lijkt me geen goed plan. Morgen komt de vrachtwagen en wanneer ik met de chauffeur kan meerijden is alles in kannen en kruiken, zo denk ik dan nog. Deze zaterdag zou een rustdag worden zo hadden we gisteren nog bedacht. Connie en Helmut zouden de dag doorbrengen aan het

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

zwembad van Mon Jardin en ik behoefde aleen maar naar een ander hotel te verhuizen.

’s Morgens al redelijk vroeg gaf de receptioniste van Casa Teo aan dat ik naar een ander hotel moest uitwijken omdat ze helemaal volgeboekt waren. Het hotel Andra, wat ze voor me had gevonden was op 1,2 kilometer afstand van Mon Jardin en dat betekende dat ik dan die dag behoorlijk wat keren heen en weer moest lopen om gezamenlijk met Connie en Helmut te kunnen gaan eten of te overleggen. Daarom heb ik een kamer gevraagd bij Mon Jardin en na enig aandringen bleek er toch een twee-persoonskamer (107) te zijn, waar bij toeval, ook Connie en Helmut hun eerste nacht hadden moeten doorbrengen. De kamer was voor mij alleen eigenlijk veel te duur maar heb deze toch geaccepteerd omdat het toch maar voor één dag zou zijn. Ik heb m’n bagage er opgeslagen en ben ook aan het zwembad gaan zitten. Zo konden we verder nog overleggen over wat ons nog allemaal te doen stond eer de vrachtwagen morgen zou komen. We hebben er een heerlijke lunch genoten en een aantal biertjes gedronken zodat we toch nog een redelijk ontspannen dagdeel hebben ervaren. Toen ons laatste biertje net ophadden werd Helmut gebeld door onze vrachtwagenchauffeur, Herr Fodor. Deze stond inmiddels voor het hotel geparkeerd.

Het werd ineens een hectische dag.

De verassing was natuurlijk groot al hadden we niet vreemd op moeten kijken omdat dit nu eenmaal Roemenië is en daar loopt alles altijd anders dan is afgesproken.
OLYMPUS DIGITAL CAMERADe vrachtwagen zag er in elk geval goed uit en was groot genoeg om onze boten en bagage te kunnen vervoeren. De chauffeur was een aardige man die redelijk duits sprak en dat viel dus ook al niet tegen. Op mijn vraag of ik kon meerijden naar Ulm in Duitsland was hij echter duidelijk. Dat zou niet gaan omdat hij vanwege zijn rijtijdenbesluit de volgende twee dagen rust moest nemen in Braila en dat zou voor mij niet aantrekkelijk zijn en alleen maar onnodige vertraging opleveren. Hij wilde me, na wat aandringen, wel meenemen naar Tulcea waar ik dan de nachtbus kon nemen naar Boekarest, imagesluchthaven Otopeni – Henri Coandã.

Dat leek me een goed idee. In het hotel gevraagd of ik de kamer weer kon annuleren en m’n geld kon terugkrijgen. Dat was pertinent onmogelijk want ik had met m’n creditcard vooraf moeten betalen en dan is terugboeken niet mogelijk, zo werd me verteld. Dat pikte ik natuurlijk niet en vroeg de manager te spreken. Dat zal niet gaan want die spreekt geen Engels. Dan vertaal je het maar en ik ben blijven staan waar ik stond. Na enig overleg kwam ze terug met het antwoord dat het beslist niet mogelijk was en dat de manager het niet goedkeurde. Ik heb haar aangegeven dat ze dan wel moest begrijpen dat dit het hotel geen positieve recentie zou gaan opleveren. OLYMPUS DIGITAL CAMERADaarop ben ik naar Helmut gelopen en heb het verhaal uit de doeken gedaan. Toen ik weer langs de receptie kwam hadden ze toch een idee gevormd waardoor ik mijn geld via Helmut zou terugkrijgen en dan zouden zij dat geld op de rekening van Helmut in mindering brengen. Helmut was accoord. Vervolgens heb ik haar inventiviteit geprezen en ben gaan helpen de OLYMPUS DIGITAL CAMERAvrachtwagen in te laden. Connie heeft mij het betreffende geld gegeven en ik heb vervolgens, de op de kamer geboekte rekening voor de lunch, nog betaald. Zo waren we weer rond en kon ik de kamer-keycard weer inleveren.

Buiten hebben we ons daarna in het zweet gewerkt om alle bagage en de boten in de vrachtwagen te laden. Toen alles erin lag hebben we de boten met spangordels gezekerd zodat ze op de Roemeense wegen vol gaten en bulten niet zouden verschuiven. OLYMPUS DIGITAL CAMERAErtussen hebben we de bagage geplaatst zodat de boten ook niet tegen elkaar konden schuiven. Toen we tevreden waren over het resultaat van onze noeste arbeid werd de vrachtwagen  door Herr Fodor afgesloten.

We hebben, veel te kort, afscheid van elkaar genomen omdat we toch het gevoel hebben elkaar binnenkort weer te zien. OLYMPUS DIGITAL CAMERAWanneer ik mijn kano en bagage in Ulm ga ophalen spreken we af elkaar daar ook weer te treffen. Ik klim op de passagierszetel en wurm me tussen mijn handbagage die ik besloten heb mee te nemen in het vliegtuig. Tot we uit het zicht waren hebben we gezwaaid.

De chauffeur is door Helmut op het hart gedrukt om toch vooral voorzichting te rijden met hun kostbare honderd en zeven jaar oude roeiboot zodat deze onbeschadigd in Ulm kan worden uitgeladen. De man kan goed rijden besef ik meteen en dat geeft me een goed gevoel over het transport. OLYMPUS DIGITAL CAMERAWe krijgen alleen niet echt helder of er nu nog meer bij de boten zal worden ingeladen en getransporteerd op dezelfde rit.

Aangekomen in Tulcea blijkt de stand niet toegankelijk voor een vrachtwagen van dit formaat en slechts voor wagens tot 3,5 ton bereikbaar te zijn. Bij bouwmarkt Kaufland stopt de chauffeur en belt een taxi voor me naar het busstation wat toch wel dik een half uur lopen zou zijn. Hij vraagt of ik Roemeens geld bij me heb anders krijg ik dat wel van hem wel. Natuurlijk heb ik zelf voldoende op zak maar ik bedank hem wel voor het genereuze aanbod. Binnen een paar tellen staat er al een taxi voor me klaar en ik ben zeer verrast. Ik neem afscheid van de vriendelijke Herr Fodor, stap in de taxi en ben weer onderweg. Bij het busstation informeert de taxichauffeur nog voor me hoe het met de bus vertrektijden is geregeld en geeft de telefoon aan mij waar mij, door een engels sprekende mijnheer, wordt uitgelegd hoe ik kan gaan reizen. Geweldig geregeld allemaal. Tijdens het uitstappen en betalen bedank ik de chaffeur hartelijk voor zijn diensten en stap naar het busstation. Daar ontmoet ik een aantal van de buschauffeurs die me ook nog een en ander uitleggen en me daarna in een restaurant afleveren waar ik mijn telefoon kan opladen en een lekker hapje kan gaan eten.

De jongedame die me daar helpt is uiterst vriendelijk en legt me alles uit over het eten en drinken en plant me aan een tafel met een wandcontactdoos voor mijn telefoonlader. Ik besluit om er een traditionele Roemeense maaltijd te gebruiken en ze helpt me daar perfect bij. Ze adviseert precies hoe men aldaar het eten gewend is en stelt de gerechten op elkaar af zoals ik haar heb gevraagd. Een lekker glas bier erbij en ik heb er genoten van een bijzonder smakelijke maaltijd.

Toen ik deze bijna op had stond ineens OLYMPUS DIGITAL CAMERAHerr Fodor voor m’n neus. Wat een verrassing, wat deed die nou hier! Hij gaf me aan dat hij eigenlijk in Mahmudia al rust had moeten nemen en dat het nu niet verantwoord zou zijn verder te rijden. Hij had bij Kaufland wat gegeten en toen besloten om mij op te zoeken op het busstation, wetende dat ik toch pas veel later zou kunnen vertrekken. Op het busstation had hij nagevraagd of ze daar een Engels sprekende man hadden gezien met een bruine en een gele tas. Dat hadden ze en hebben hem naar mijn restaurant gestuurd. Wat leuk is dit.

We hebben zodoende samen over van alles en nog wat gepraat en er een gezellige avond van gemaakt. Ook heb ik met zijn hulp een vliegtuig geboekt wat best wel een beetje lastig ging op mijn telefoon. Er waren wat problemen op de website maar uiteindelijk leek het wel gelukt om een directe vlucht te boeken en zodoende in drie uur naar Amsterdam Schiphol te vliegen.

Om een uur of elf gaat hij weer naar zijn vrachtwagen en we nemen afscheid. Vervolgens neem ik nog een traditioneel Roemeens toetje (een soort donut) waarna ook het restaurant op het punt van sluiten staat. Ook daar bedank ik en neem afscheid waarna ik naar de bushalte van mijn bus ga om te gaan wachten tot om 00:30 uur mijn bus naar Boekarest zal vertrekken. Er zijn ook andere passagiers vor deze bus dus het is ook nog wel gezellig. Ook kijk ik nogmaals de gegevens van mijn geboekte vlucht even na ter controle en constateer dat de vluchtduur inmiddels is veranderd in negentien uur en twintig minuten. Ik schrik me gek. Omdat het al snel onmogelijk lijkt de boeking, op dat moment, te veranderen laat ik het rusten en besluit op de luchthaven actie te ondernemen.

Zondag 10 september. Toen de bus aankwam schrok ik ook weer een beetje. Het was maar een negen persoonsbusje en was geheel volgeboekt. Gelukkig had ik, ook via internet, gereserveerd en was dus verzekerd van een zitplaats. Betalen moest ik nog wel aan de chauffeur maar, dat wist ik tevoren. Met een volle bus vertrekken we en rijden de nacht in. Onderweg treffen we zelfs nog wat regen waar ik niet op had gerekend. OLYMPUS DIGITAL CAMERAÉén tussenstop c.q. plaspauze maken we op deze rit die circa vier uur in beslag neemt. Unknown-2Voor de entree van de luchthaven mogen we uitstappen. Heel mooi geregeld. Ik neem afscheid van de aardig Engels sprekende chauffeur en stap de grote vertrekhal van Henri Coandã binnen waar het, ondanks de nacht, een drukte van belang is. Honderden mensen wachten er op hun vlucht, geduldig of ongeduldig. Anderen, die weten dat het wat langer zal duren hebben zich ergens op de grond geposteerd en proberen er wat te slapen.

Ik ga ook eerst op een lege bank zitten en bedenk wat me nu te doen staat met boeking RMR7IBa van die enorm tijdrovende vlucht. Uren zal ik op het Parijse Charles de Gaule moeten wachten op aansluiting naar Amsterdam. Dat ik daar geen trek in heb moge duidelijk zijn. Op een gegeven moment ga ik naar een infobalie waar een mevroouw zegt dat over een half uur de balies van Tarom en  Air France open gaan. Dus ga ik daar alvast heen en wacht tot ik iemand kan spreken. Bij Tarom, waar ik heb geboekt, zie ik een man zitten en ik vraag hem om uitleg. Hij vraagt mijn paspoort en gaat op onderzoek uit in zijn computer. Hij geeft aan dat mijn vlucht niet is betaald maar de verzekering van de vlucht wel. Kennelijk is er iets misgegaan. Ik vraag hem de vlucht te annuleren en verzoek een andere boeking voor een directe vlucht naar Amsterdam Schiphol. Daarop moet ik met hem naar de balie van KLM en hij boekt daar de betreffende vlucht alsnog, die al om zeven uur zal vertrekken. Dat wordt nog haast maken want ik heb nog een half uur om in te checken en naar gate zes te gaan. Gelukkig, dan is alles toch nog goed gekomen en mijn boekingsfout toch niet ernstig gebleken. Wanneer ik alle controles achter de rug heb blijk ik zelfs nog wat tijd te hebben om een hapje te gaan eten. Omdat ik inmiddels al sinds zaterdagmorgen half zes wakker ben bestel ik er zonder het te beseffen een biertje bij. Dat smaakt me evenwel toch goed, eigenlijk best prima.

Toen de gate open ging kon ik, bij toeval, als eerste de KLM Boeing 747, van onze eigen koninklijke luchtvaartmaatschappij, binnenstappen. Ik werd begroet door een van de OLYMPUS DIGITAL CAMERAstewardessen die vond dat ik er gebruind en blakend gezond uitzag waarop ik haar, in grote lijnen, mijn verhaal van de afgelopen vijf maanden vertelde. Het vliegtuig vulde zich in zijn geheel en vertrekt naar de startbaan. In sukkel al een beetje in slaap wanneer dezelfde stewardess voorzichtig mijn klaptafeltje laat zakken en er een ansichtkaart en een doosje oplegt. Ik word wakker en bedank haar direct.
Bij het lezen van de tekst en het openen van het doosje buldert er een golf van emoties
door me heen. Wat is dit leuk. Ik voelde me, op dat moment, gewoon koninklijk!
OLYMPUS DIGITAL CAMERAOm negen uur vijf zet Captain Willems de wielen van de Boeing op de landingsbaan van ons eigen vertrouwde Schiphol.

Bij het verlaten van het vliegtuig bedank ik de bemanning nog eens extra.

FullSizeRenderJuist dit maakt onze KLM zo bijzonder en daarom vlieg je KLM.

Op Schiphol aangekomen, waar ik door mijn OLYMPUS DIGITAL CAMERAvrouw en dochter met kleinzoon wordt opgehaald, nemen we eerst nog een koffie met gebak om ze even te laten bijkomen van de heenreis. Dan gaat het definitief huiswaarts.

Ik ben een buitengewoon gelukkig mens.

 

Dit was mijn laatste blog in de serie Stroomafwaarts over de Donau.

Daarom wil ik iedereen bedanken voor het lezen en meegenieten van mijn belevenissen.
In het bijzonder ook alle mensen, die reacties op deze pagina hebben geplaatst.Hartverwarmend en ondersteunend, zo heb ik deze reacties telkens ervaren.
Te weten dat er mensen meekijken, naar wat je doet en wat je beweegt, is een geruststellende gedachte tijdens een expeditie als deze Donau Experience.
Je voelt je, mede daardoor, nooit echt helemaal alleen.

If you travel alone, your’e never alone!

 

 

22 comments

  1. Hallo Willen,

    Ich kann zur Zeit leider Deine Texte nicht übersetzen lassen. Wie ich aber an Deinen Bildern sehe, scheinst Du wieder glücklich zu Hause zu sein. Herzlichen Glückwunsch zu Deiner tollen Reise. Hoffentlich kommt Dein treues Boot auch gut zurück in die Heimat.

    Viele Grüße

    Uwe

    Liked by 1 persoon

  2. Goedemorgen Willem,

    Goed om te lezen dat de terugreis ook is geslaagd, met een warm onthaal op Schiphol!
    Wannneer kan ik inschrijven voor een lezing?
    Spreek je binnenkort!

    Groet,
    Martin

    Liked by 1 persoon

  3. HARTelijk dank voor het meereizen!

    Erg byzonder om van dichtbij mee te lezen!

    Voor de nieuwe tijd……alle goeds, gezondheid en mooie momenten

    voor u en de uwen toegewenst!

    Groet,

    Petra ( collega van uw nicht Miranda!)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s