Wat nu!

M’n hotel, m’n terugreis, hoe ga ik het nu weer allemaal moeten regelen? Ik weet het even niet meer. Na vijf maanden leven in de natuur werkt de moderne wereld me nu wel heel erg tegen. Ik bespeur wat aanpassingsproblemen. Ik wil niet meer van alles moeten uitzoeken in plannen. ’s Avonds help ik Connie en Helmut nog met het opruimen van de spullen uit hun boot. Ook bespreken we wat ons nu te doen staat nu morgen de vrachtwagen niet komt. We opperen diverse ideeën en ik neem ook nog contact op met een Roemeense vriend, Marien, die kent weer ene Tim die binnenkort naar Londen rijdt met de auto via Calais. Hij kijkt wanneer hij precies kan vertrekken en meld me dat morgen. Zo strompelen we de avond door en gaan lekker eten in Casa Teo. Voor het eerst van mijn leven eet ik hier kikkerbillen. En die zijn toch lekker! Vergelijkbaar met de smaak van kip alleen veel zachter maar zonder week te zijn. Heerlijk! Dan besluiten we morgen met de bus naar Tulcea de reizen en daar verder onze mogelijkheden te onderzoeken.

Vrijdag 8 september. Vanmorgen naar mijn ontbijt direct naar Mon Jardin omdat de receptioniste daar met dezelfde bus mee moet, naar huis, en voor ons de chauffeur kan bevragen. Een geweldige hulp die we graag minuten in dit land waar mijn praktisch alleen Roemeens kent. Je vindt er ook nergens teksten in andere talen zoals Engels of Duits. De bank, het is hier op gelukkig een uitzondering. De bus is stampvol en er wordt een tweede ingezet. In Tulcea aangekomen gaat Connie eerst naar een kapsalon en wij wachten op haar op een terras onder het genot van koffie en bier. Toen Connie terugkwam van haar metamorfose hebben we nog wat gedronken waarna we wat kleding met haar hebben gekocht. Ook Helmut heeft een nieuwe sweatjack omdat ze op hun reis minimaal kleding hebben meegenomen en er voor hun terugreis toch een beetje fatsoenlijk gekleed bij willen lopen. Daarna gaan we een heerlijke pizza eten en intussen bedenken we diverse plannen voor mijn terugreis. Na het eten weten ze nog een prima ijssalon en daar ben ik natuurlijk wel voor de porren. Hartstikke lekker ijs! Daar ga ik voor (drie bollen). Vervolgens gaan we naar het busstation maar daar moet je, zonder tolk en zweep, ook niet verwachten dat je aan een busplan kunt komen. De beste man spreekt een aantal woorden Engels: Yes, No, Don’t know. Waarvan het woord yes slechts bij hoge uitzondering wordt uitgesproken. We fotograferen wat aangeplakte A4’tjes met tijden en met enige ergernis vertrekken we maar weer. Ik ben allergisch voor dergelijke mensen die tot taak hebben reizigers te helpen maar de Engelse taal niet eens machtig zijn. Net op tijd zijn we bij de laatste bus (16:00 uur) die ons naar Mahmudia terug kan brengen.  De bus is, net als vanmorgen, weer stampvol en smoorheet. Toch komen we weer heelhuids aan en gaan ieder naar ons hotel inspreken voor het eten weer af bij mij. Tussentijds hebben we siësta.

De vriend van Marien, Tim, appt me, zoals afgesproken. Hij kan pas volgende week vrijdag op reis naar Londen. Dat is voor mij te laat, schrijf ik hem terug, en geef aan dat ik ga proberen naar huis te vliegen begin volgende week. Hij zegt dat ik, wanneer het me niet lukt, altijd nog met hem kan meerijden. Zo spreken we af.

Nog veel meer opties heb ik open maar ik kan nog maar niet besluiten een keuze te maken. Mijn voorkeur heeft nog altijd het meereizen met de vrachtwagen die mijn kano naar Ulm vervoerd. ’s Avonds weer lekker gegeten en het werd laat en het was warm.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s